De beloftes van Nawaz Sharif

Peshawar – Langs de snelweg tussen Islamabad en Peshawar, de roerige stad bij de Pathaanse stammengebieden aan de Afghaanse grens, vindt een verhitte discussie plaats. ‘Als Nawaz Sharif er niet was geweest, had jij nu geen werk’, zegt de ruitenwasser in zijn bevlekte salwar kameez. Hij doet wissers omhoog en gooit een plens water over de voorruit van een auto. De jongen van het koffiestandje laat zijn klant wachten. ‘Die snelweg is betaald van mijn belastinggeld om idioten zoals jij te verleiden op Sharif te stemmen.’

Pakistan hield zaterdag historische verkiezingen: voor het eerst bepaalde een vrije stembusgang de overgang tussen twee democratische regeringen. Gedurende de helft van de 66-jarige Pakistaanse geschiedenis bestuurden militairen het land. De verkiezingen werden een democratisch feest. Ruim zestig procent van de 86 miljoen kiesgerechtigden trotseerde de geweldsdreiging van de Taliban, die democratie zien als een goddeloos systeem en haar deelnemers als kaffirs die een hondendood verdienen. Tijdens de campagne vermoordden ze 120 mensen, op de verkiezingsdag vielen bij aanslagen zeventien doden. De winnaar: Nawaz Sharif met zijn conservatieve Pakistan Muslim League (N), die al twee keer eerder premier was.

Het is een lastige discussie die de laatste dagen in Pakistan werd gevoerd. Is de Pakistaanse democratie wel zo democratisch? Ja, zegt de glazenwasser. We hadden deze weg nodig. Vroeger kostte het je tien uur om van Peshawar naar Islamabad te komen. Nu kunnen boeren hun verse producten in twee uur naar de hoofdstad vervoeren. Dat is goed voor iedereen. Nee, zegt de koffieverkoper. De weg loopt precies door de machtsbasis van Sharif in de provincie Punjab. Waarom niet een weg aangelegd naar Karachi, door de provincie Sindh, het gebied van Sharifs grote concurrent, de Pakistaanse Volkspartij van de Bhutto’s?

Of het nu gaat om het uitdelen van gratis laptops aan studenten of om het bouwen van scholen: meteen is er in Pakistan de beschuldiging van patronage en zelfverrijking. ‘Kijk’, zegt een jongen bij een stemlokaal nabij een school in aanbouw. ‘Zie je dat grind? Daar verdient de broer van Nawaz Sharif geld aan. Die heeft een grindmijn.’ Van de tegenwerping dat elke nieuwe school een zegen is in een land met een ongeletterdheid van 53 procent wil hij niets weten.

Het opvallende aan de snelweg van Sharif is dat het leeuwendeel is aangelegd door generaal Pervez Musharraf, die Sharif in 1999 ten val bracht. Inmiddels heeft de oud-dictator huisarrest. Als er al corruptie in het spel was, dan was het vooral hij die geld verdiende. Het raakte ondergesneeuwd in de lange lijst problemen die Nawaz Sharif te lijf moet. Maar hij deed een belofte: er komt een bullet train in Peshawar, een supersnelle treinverbinding. Met Karachi.