De bende van agnes

De seksindustrie gaat al jaren gebukt onder de bende van een Nederlandse dame. Eigenaren van seksclubs worden voor tonnen getild, geestelijk gebroken en fysiek bedreigd. Slachtoffers slaan alarm bij Justitie. Vergeefs, zo lijkt het.
BUITEN STONDEN de escortwagentjes klaar. Binnen dansten oogverblindende meiden op zwoele muziek. De champagne vloeide, klanten liepen af en aan en de kassa bleef rinkelen in seksclub De Waarden in Heerewaarden. ‘Per week maken wij tienduizend gulden winst’, vernam Ad van der Veer (52).

Een buitenkansje voor de Amsterdamse ondernemer die tachtig uur per week in zijn cafetaria in de Nieuwmarktbuurt had geploeterd. Van der Veer besloot mede-vennoot te worden en maakte een kleine twee ton over, zijnde de opbrengst van zijn cafetaria die hij had verkocht.
Na betaling bleek seksclub De Waarden fake.
Alles was in scene gezet. De meisjes en de klanten waren ingehuurde acteurs, de escortwagens voor een dagje geleasd, het koopcontract deugde niet. ‘Het is een duivelsspel’, zegt de geruineerde ondernemer in zijn woning in Amsterdam-West. 'Als horeca-ondernemer ben ik achterdochtig van aard. Toch ben ik erin getrapt.’ Een van zijn lotgenoten, een ingenieur die anoniem wil blijven, voor 6,5 ton getild: 'Ze spelen zo knap in op je gevoel dat je er met open ogen in tuint.’ De ingenieur heeft nog een spaarcentje achter de hand - anders dan V., een voormalig textielarbeider, die wij ergens in een provinciestadje zwijgend achter een toonbank treffen. Omringd door pornovideo’s, seksblaadjes en hulpstukken wacht V. dagelijks van elf uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds op klanten die niet komen. Iedereen mijdt deze zaak, want de 'Bende van Agnes’ heeft ook hier huisgehouden.
OP DE VER, de Vereniging Exploitanten Relaxbedrijven (350 leden) wordt het dossier van de Bende van Agnes almaar dikker. 'De bende gaat er prat op reeds twintig jaar deze praktijken uit te oefenen en ze zijn nog steeds actief’, zegt VER-secretaris Andre van Dorst op het VER-kantoor te Apeldoorn. Van Dorst, als relaxbaas ook geconfronteerd met de bende, kent enkele tientallen slachtoffers. Vermoedelijk slechts het topje van de ijsberg, dat wil zeggen de gevallen die over de zaak willen spreken. Veel slachtoffers willen er niet mee geconfronteerd worden, zo ontdekte Van Dorst toen hij op onderzoek uitging: 'Ik kreeg gillende mensen aan de telefoon, mensen die de hoorn erop flikkerden in de veronderstelling dat ik bij die bende hoor. Mensen die vertelden dat ze onder behandeling van een psychiater zijn en die ik dan ook niet meer durfde te bellen.’
De bende van Agnes opereert op de on verzadigbare markt van de seksuele dienstverlening. Het rapport-Van Traa meldt dat alleen al de hoofdstad 750 seksbedrijven telt: seksclubs, bordelen, peepshows, 65 escortbureaus, 420 raambordelen met zo'n kleine 1000 raamprostituees, zo'n 600 a 700 tippelende vrouwen en 500 jongens die homo’s van dienst zijn - een markt die waarschijnlijk vanaf volgend jaar legaal zal zijn, maar waar nu nog, dank zij dit schimmige circuit, oplichters hun slag kunnen slaan.
De Bende van Agnes heeft of had zo'n veertig seksclubs in handen, verspreid over het hele land. De Bende moet uit een stuk of twintig personen bestaan, met een harde kern van vijf die overal opduikt. Het onbetwiste kopstuk is de in Amsterdam geboren Agnes Barendse-de Haas (40), die formeel in Almere woont. Volgens betrouwbare bron heeft zij met haar praktijken 18 miljoen gulden verdiend - geld dat voornamelijk op Zwitserse bankrekeningen zou staan en deels in onroerend goed op Aruba zou zijn belegd. Haar vaste medewerkers wonen in Amsterdam. Het zijn de 'katvanger’ Marlyn Pearl Bron (30) en de in Heerlen geboren Carola Scholtens (25). Haar beste 'katvanger’, tevens klantenaanbrenger is Iwan Bisambhar (39), alias 'Iwan de Verschrikkelijke’, alias 'Roberto’. Liever gezegd was: Bisambhar is op vrijdag 26 januari jongstleden aan een dubbele longontsteking bezweken. Ook de naam van Jaap de Haas duikt vaak op; naar verluidt Agnes’ broer.
DE SLACHTOFFERS worden geworven via advertenties in De Telegraaf. Bijvoorbeeld deze: '½ deel te koop van drukke besl. CLUB, vrij groot, gunstig gel., alle benod. pap. aanw. Al 5 jaar best., 8 vaste meisjes, 8 kamers, vele vaste klanten, netto winst 10.000 p.w. Pr. ½ deel: f185.000.’
De potentiele koper die zijn brief onder nummer verstuurt, wordt uitgenodigd, doorgaans in een hotel, waar hij wordt gescreend door enkele bendeleden die, naar verluidt, drie- tot vierduizend gulden per week voor hun screening ontvangen. V. bijvoorbeeld werd voorgesteld aan Marlyn Pearl Bron, die de bedrijfsleiding zou doen, en aan 'Roberto’ Bisambhar die samen met hem het bedrijf zou kunnen kopen van ene Agnes, die op het punt zou staan te emigreren.
Stap twee: het bellen van de kandidaat. Telefoontjes als: 'We hadden een geweldig lopende tent voor je op het oog, maar die is helaas net verkocht. Moed houden!’ De contactpersoon, meestal Bisambhar, belooft verder voor hem te zoeken en bouwt een vertrouwensband op. Volgt het verlossende telefoontje: 'Ik heb iets helemaal te geks voor je gevonden, ook een tent van Agnes. Ik heb daar te weinig geld voor, maar samen zal het wel lukken.’
Toekomstige mede-vennoten bezoeken het object, waar acteurs een goedlopende tent verbeelden. Maar haast is geboden, want Agnes staat op het punt te vertrekken. De kopers krijgen zodoende te weinig tijd om koopcontracten, huurcontracten en dergelijke te controleren. 'Je wordt helemaal gek gemaakt’, zegt V., wiens verhaal exemplarisch is.
Amper had V. zich ingekocht in een lucratieve seksclub in het oosten des lands, of het roer ging om. De Bende van Agnes beschikt namelijk steevast over twee ploegen, een goedeen een slechte. Is het slachtoffer eenmaal mede-vennoot, dan worden de bloedmooie wijven vervangen door minder aantrekkelijke soortgenoten.
Een ex-bezoeker van V.’s club herinnert zich 'een ontzettend dikke mevrouw die dat benadrukte met een ingesnoerd T-shirt, het enige wat ze aan had. Zij ging vervolgens wijdbeens voor mij op de bank zitten. Zelfs een super-hetero wordt hier onpasselijk van.’ De bedrijfsleider bruuskeerde de klanten, dames schrokken klanten af, vriendjes van de dames gingen de stad in om op straat relletjes te schoppen - tot inbraken in belendende panden toe, tot verbijstering van voorbijgangers. Dan werd dat een enorme rel en dat was precies de bedoeling.
Wie zijn de acteurs in deze goede en slechte tijden? Dat is nauwelijks te achterhalen. In de relaxbranche gebruiken dames een 'artiestennaam’. Adressen en telefoonnummers worden zelden verstrekt. Een uitzondering is Diana van B. uit Hilversum, bedrijfsleidster in een seksclub tijdens een afbraakperiode. 'Ik heb er echt niet zoveel geld aan overgehouden’, zegt zij wanneer wij haar bellen. Verder geen commentaar, de hoorn wordt erop gesmeten.
Is de tent eenmaal afgebroken, dan wordt aan de mede-vennoot gevraagd zich voor een schijntje uit te kopen. De in Helmond wonende B. bijvoorbeeld had 3,4 ton geinvesteerd; Agnes Barendse-de Haas bood hem 25.000 gulden aan. Wie weigert, is nog verder van huis: zijn seksclub wordt 'verbouwd’.
'ZE HANTEREN de tactiek van de verschroeide aarde’, zegt een ingenieur, de ex- eigenaar van een seksclub in Amsterdam. Bij hem werd de boiler vernield en werden de waterleidingen stuk geslagen, zodat de seksclub onderliep. Het gebeurde begin dit jaar. De ingenieur is voor 6,5 ton de boot ingegaan en is 'bovenal geshockeerd door de slechtheid der mensen’. Hij is nog maar net van de kalmerende middelen af, een zenuwinzinking achter de rug. 'Ik was geen mens meer, maar een zombie.’
Zijn verhaal wijkt van het vaste patroon af: de ingenieur werd geen mede-vennoot, doch honderd procent eigenaar van een bruisende seksclub in de Amsterdamse Pijp. Ditmaal ging Agnes Barendse-De Haas niet emigreren. Zij leed aan 'borstkan- ker'en stond voortdurend op het punt 'chemokuren’ te ondergaan. Vandaar dat haast was geboden.
De ingenieur trachtte toch het hoofd koel te houden. Hij eiste bijvoorbeeld een notaris voor het koopcontract en wilde bovenal weten of de seksclub een vergunning had. Zeker wel, vertelde Agnes Barendse- De Haan. Zij overhandigde hem naam en telefoonnummer van ambtenaar Van Dulmen, Stadsdeel Zuid. Ook gaf ze de tijd aan waarop hij zou moeten bellen, want dan zat Van Dulmen klaar voor het gesprek. 'Van Dulmen stelde mij gerust’, zegt de ingenieur. 'Er was niets mis met de seksclub die ik wilde kopen.’
Later ontdekte de ingenieur dat Van Dulmen, Stadsdeel Zuid, niet over die zaak ging. Er bleek wel degelijk iets mis met de club die hij voor 6,5 ton had gekocht: er was geen vergunning en de illegale club diende te verdwijnen. Ambtenaar Van Dulmen ontkent desgevraagd de ingenieur foutief te hebben geinformeerd: 'Ik heb hem destijds het algemene beleid uit de doeken gedaan en hem verwezen naar Stadsdeel De Pijp.’ De ingenieur houdt vol dat Van Dulmen heeft gesuggereerd dat de seksclub onder zijn verantwoordelijkheid viel: 'Ik was immers dringend op zoek naar informatie. Als hij had verteld dat Stadsdeel De Pijp erover ging, had ik onmiddellijk de juiste persoon gebeld.’ Hoe dan ook, Van Dulmen speelde een sleutelrol in het drama, daar de ingenieur gerustgesteld was, een voorschot betaalde en in het Amsterdamse Mercure Hotel vijf ton aan Agnes overhandigde om vervolgens naar een notaris in de De Lairessestraat te gaan.
EVEN LATER werd Agnes in de J. J. Viottastraat beroofd. 'Er kwam een gemaskerde bromfietser voorbij en Agnes overhandigde hem als het ware haar bordeauxrode attachekoffertje met daarin mijn vijf ton’, aldus de ingenieur.
Eenmaal terug in de seksclub werd Agnes in de kelder opgesloten en ondervraagd door enkele bendeleden: niemand geloofde in de berovingsact, ieder eiste zijn geld. De ingenieur was dermate overstuur dat hij het zich nog maar vagelijk kan herinneren. 'Ze moet een uurtje of twaalf in die kelder opgesloten hebben gezeten. En opeens was Roberto van de partij.’ Iwan Bisambhar dus, een man met charisma. 'Ik dacht de vriend van mijn leven gevonden te hebben’, zegt de ingenieur die met Roberto door het Amsterdamse uitgaanscircuit ging dolen. 'Overal waar we kwamen vielen mensen Roberto om de hals. Wat was die man populair!’
Een andere ingewijde beaamt dit: 'Bisambhar was de Robin Hood in de hindoestaanse gemeenschap. Hij stal van de rijken, vertelde men, om die arme hindoestaanse migranten, zijn familie voorop, te helpen.’
'Roberto heeft mij rijk gemaakt’, liet Agnes Barendse-de Haas zich regelmatig ontvallen. Roberto, een adembenemende mooie hindoestaan die als schoonmaker in een van haar seksclubs werkte, werd door Agnes ontdekt. 'Het was een bijzondere jongen met zeer veel talenten die, ware hij in goede handen gevallen, een groot man had kunnen worden’, zegt de ingenieur. 'Hij zag zakelijke kansen, wist de mooiste meiden om zich heen te verzamelen. Ze hadden niets van hem te vrezen, want hij was een superhomo.’
Het was een maand voor zijn dood. Het viel de ingenieur op dat Roberto kringen onder zijn ogen had en bijzonder mager werd. Misschien dat het door zijn naderende einde is gekomen dat Roberto de ingenieur almaar meer in vertrouwen ging nemen. 'Tijdens een etentje liet hij zich ontvallen dat hij eigenlijk gepaktis door Agnes. Hij had nog veel geld van haar tegoed. Dat stak hem, want onlangs had hij met haar eens haar waardepapieren doorgenomen: haar bezittingen, voornamelijk op Zwitserse banken, bedroegen, zo zei hij, achttien miljoen gulden.’
Ondanks zijn 'vriendschap’ met Roberto Bisambhar werd de ingenieur evengoed als al zijn voorgangers slachtoffer. De slechte ploeg kwam binnen, zijn tent werd afgebroken. De schoonmaakploegdie de ingenieur organiseerde, vermocht de club wel schoon te vegen, nieuwe klanten kwamen er niet meer. De naam was stuk en bovendien bleek het huurcontract vals. In feite had de ingenieur geen recht om het pand te gebruiken.
Toen hij aangifte ging doen op het politiebureau, trof hij een gedreven agente die beloofde er werk van te maken. De agente werd ziek, een collega ging haar vervangen. Twee weken later begreep de ingenieur dat de agente van hogerhand was teruggeflo ten: de officier van justitie achtte de kwestie toch vooral een civielrechtelijke zaak, zo deelde de agent hem mee.
HETZELFDE LIEDJE voor andere slachtoffers die aangifte durven te doen, althans de slachtoffers die wit geld in de zaak hadden gestoken. De talloze slachtoffers met zwart geld durven die stap niet eens te zetten, weet VER-secretaris Andre van Dorst: 'Het begint ons op te vallen dat Justitie zich in deze kwestie wel erg afzijdig houdt.’
De VER stuurde, reeds tweeeneenhalf jaar geleden, een noodkreet aan de CRI. 'De groep-Agnes laat al jaren een spoor van ellende achter bij de betrokkenen - investeerders, deelnemers, vennoten, compagnons -, maar ook bij de verhuurders, omwonenden, leveranciers, PTT, gemeenten et cetera’, zo schreef VER-voorzitter H. A. Klein Beekman. De CRI reageerde niet. 'Toen wij poolshoogte gingen nemen, vertelde onze contactpersoon dat de CRI geen opdrachten van burgers mag aannemen’, zegt Van Dorst, die deze reactie wel erg lauw noemt. 'Agnes laat zich vaak ontvallen dat zij alles kan maken, omdat zij van hogerhand beschermd wordt. Welnu, wij zijn steeds meer geneigd dit te geloven’, zegt hij.
Maar soms lijkt het erop dat men achter de schermen wel degelijk bezig is met deze bende. Ad van der Veer zegt tweemaal leden van de CRI op bezoek te hebben gehad. 'Eerst heb ik twee CRI-jongens uit Eindhoven gesproken. Later kwamen twee CRI-leden uit Amsterdam. Een van de twee was oprecht verbaasd dat de groep nog op vrije voeten is.’ Van der Veer heeft nooit meer iets vernomen.
Ook de Fiod moet meer weten, zo ontdekte slachtoffer B. uit Helmond. Hij vervoegde zich bij de Fiod in zijn regio om aangifte te doen. Korte tijd later werd hij opgeroepen en zat een team van de Fiod-Amsterdam klaar. 'Ze hadden een lijst bij zich met veertig namen van seksclubs die de bende in handen had. Ze vroegen welke ik kende. Er stonden ook seksclubs in Belgie op de lijst.’ B. heeft niets meer vernomen.
Er zijn er die de dure en lange rechtsgang doorlopen. 'In de rechtsstaat Nederland kan men met een vonnis zijn achterwerk afvegen, omdat de dwangmiddelen te klein zijn’, zegt Ad van der Veer, die door de rechter in het gelijk is gesteld. Agnes moet ruim drie ton aan hem betalen. Maar helaas. Bij Agnes, zo concludeerde de deurwaarder, is niets te halen: haar huurwoning in Almere is schaars gemeubileerd. Het incassobureau dat Van der Veer inhuurde, stuitte op de gewapende lijfwacht van Agnes en gaf de opdracht terug.
De bendeleden zijn niet voor commentaar op te sporen - op Jaap de Haas na, die niet meer wil zeggen dan dat Bisambhar dood is en dat Agnes Barendse-de Haas 'zich mijn zuster noemt, maar zij is het niet’. En de hoorn gaat op de haak.
DE PRAKTIJKEN van Agnes zijn de Vereniging Exploitanten Relaxbedrijven een doorn in het oog. De VER wil van de relaxbrancheeen keurige bedrijfstak maken. De problemen van seksbazen zo'n twintig jaar geleden 'waren peanutsvergeleken bij de problemen waaraan je nu het hoofd moet bieden: druggebruik, mensenhandel, oplichting en overnames’, aldus een commentaar in het VER-ledenblad Relax Magazine.
Het rapport-Van Traa signaleert dat de seksindustrie een bijzondere aantrekkingskracht op de georganiseerde criminaliteit uitoefent. Ter illustratie: de ex-ontvoerders van Heineken hebben Casa Rosso van wijlen Jopie de Vries in beheer; Joegoslavische benden en de 'Russische maffia’ hebben serieuze, doch vergeefse pogingen ondernomen om de prostitutie binnen en buiten de wallen in handen te krijgen.
De betere relax-ondernemers proberen de markt zelf te reguleren. In november vorig jaar werd het Erotikeur-keurmerk gelanceerd. Een kleine veertig relaxbedrijven heeft dit keurmerk reeds verworven. De klant van een Erotikeurtent is verzekerd van hygienische omstandigheden en weet dat zijn dame niet het slachtoffer van vrouwenhandel is en bovendien een goed loon ontvangt. Van Dorst denkt dat dit keurmerk criminelen als Agnes uit de sector kan weren. Ja, ze selecteren de deelnemers ook op hun antecedenten. 'Casa Rosso zal dit keurmerk niet van ons krijgen’, zegt hij desgevraagd.
Ook de op handen zijnde legalisering van de branche zal helpen de rotte appels te verwijderen, vermoedt Van Dorst. Dank zij een gedoogvergunningenstelsel - Amsterdam is al begonnen met de invoering ervan - kunnen de slechteriken hun vergunning weer kwijt raken wanneer zij niet meer aan de talloze eisen voldoen.
Maar het broeit onder de slachtoffers van Agnes. Een van hen is doende een vereniging van slachtoffers op te richten opdat deze bende wordt gestopt. 'Want wij zijn aan de heidenen overgeleverd.’ Vorige week stonden er weer twee bendeleden op zijn stoep. Ze eisten nog meer geld. 'Als wij het niet goedschiks krijgen, lieten zij per intercom weten, dan maar kwaadschiks.’
De bende zij gewaarschuwd: dit slachtoffer beschikt over een schietvergunning.