De stille kracht

De beste scène ooit

Het Nederlands televisiedrama omvat tientallen onvergetelijke series en vele honderden onvergetelijke scènes. Maar wie schreven die scènes eigenlijk? En wat maakte ze zo bijzonder? Een dozijn vakkundige keuzes.

…………………………………………………………………………………………………
De stille kracht
Scenario Walter van der Kamp

Mij komt meteen de televisiebewerking van De stille kracht voor ogen. En dan vooral de scène waarin de Raden-Ajoe Pangéran bij Resident van Oudijck komt smeken haar zoon niet te ontslaan.

Ik moet heel jong geweest zijn, de hele serie en vooral die scène maakte diepe indruk op mij. Een oude vrouw, een trotse prinses, die zichzelf diep vernedert om wille van haar kind. Zelf is ze door haar gokverslaving ook een zinkend schip, en dat weet ze. In de scène grijpt Caro van Eijck de voet van Bob de Lange en zet die op haar eigen hoofd. Het intens pijnlijke van de situatie, de prachtige taal, dat schitterende accent, het zwaar aangezette spel, fascinerend.

Wanneer wij mijn vader, fiscalist van beroep en diep van binnen romanticus, vroegen wat hij eigenlijk had willen worden, was het antwoord steevast: missionaris in de Oost. Hij is er nooit geweest, dichterbij dan Wieteke van Dorts Tante Lien en De stille kracht is hij nooit geweest.

Dat hij aan de buis gekluisterd zat heeft zeker aan de warmte van de herinnering bijgedragen.

Ikzelf herkende voor het eerst de kracht van het verhalen vertellen in woord en beeld. In de decors kon je het karton bijna ruiken, de kamerplanten die de lokale vegetatie moesten voorstellen herkende ik van de vensterbank. Het feit dat ik toch meegesleept werd door alles wat ik zag en hoorde fascineerde me enorm. Ook herinner ik me dat ik voor het eerst wilde weten wie die vrouw was, die Raden-Ajoe, en of het wel goed zou komen met haar. ‘Dat is een heel goeie actrice’, zei mijn vader, ‘en ze heet Caro van Eijck.’ Ik weet bijna zeker dat op dat moment de kiem voor mijn liefde voor tv-drama is gelegd.

frank houtappels

Frank Houtappels (1968) studeerde aan de Amsterdamse toneelschool. Sinds 1995 schrijft Houtappels voor toneel, televisie en film, waaronder Aan het eind van de aspergetijd, Blind Date, De potvis, All Stars en Ja zuster, nee zuster, Hertenkamp, TV7 en de Koekoeksclub. Hertenkamp won een Gouden Kalf (Speciale juryprijs, 2001). Houtappels is ook als tekstschrijver verbonden aan de televisieprogramma’s Koefnoen en Het klokhuis.

…………………………………………………………………………………………………
Ochtendzwemmers
Scenario Mieke de Jong

Als ik me concrete momenten uit vijftig jaar televisie probeer te herinneren, lukt het me slecht om echt scènes voor de geest te halen, meer sferen. Ja, ook ik herinner me die scène uit De stille kracht. Ik zag dat bloed in de douche van om het hoekje van deur, bevend van angst, betrapt door mijn ouders, naar bed gestuurd. Geen idee hoe de scène echt was. En dan de serie De vloek van Woeste Wolf, half gereanimeerd in mijn herinnering en heel eng. Het lijkt alsof niemand die serie zich herinnert terwijl hij in mijn herinnering werd uitgezonden vóór Q&Q. Later had ik het gevoel dat Bij nader inzien de tijd van het ‘betere tv-drama’ inluidde, maar misschien was dat gewoon omdat ik zelf toen op de filmacademie zat en met niets anders bezig was.

Eén scène er uitlichten? Tja, dan gewoon toch een scène uit eigen werk: Ochtendzwemmers, geschreven door Mieke de Jong, ondertussen een beetje uitgegroeid tot een soort cultstatus. Hoe zou het eigenlijk zijn om het terug te zien? Klopt het dan nog steeds?

De scène: de eindscène. De twee geliefden, Ricky Koole en Viggo Waas, hebben op de lopende band van Schiphol eindelijk oog voor elkaar. Hun blikken kruisen. Ze zingen (playbacken) een onverstaanbaar Japans hitje wat eindigt in een zoen.

De film zit vol met korte playbackstukjes, wat een gok was of dat zou werken, maar het bleef mooi dat je in deze scène iets geheel onbegrijpelijks pikt, door de omstandigheden en opbouw begrijpelijk. Naar dat punt heeft Mieke het script weten te sturen.

Nicole van Kilsdonk

Nicole van Kilsdonk (1965) studeerde in 1991 af aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Ze schrijft scenario’s en maakte een aantal korte films en televisiedrama’s. Daaronder Man, vrouw, hondje (1999), Ochtendzwemmers (2001), Deining (2004), Johan (2005) en Zadelpijn (2007).

…………………………………………………………………………………………………
Oud geld
Scenario Maria Goos

De scène die op mij meer indruk heeft gemaakt dan enige andere is de ‘moeder rouwt om kind’-monoloog van Carine Crutzen in Oud geld, geschreven door Maria Goos en geregisseerd door Willem van de Sande Bakhuyzen.

De scène is sober gedecoupeerd, het overwegend zwijgende tegenspel van Gijs Scholten van Aschat (Ole) en Marcel Musters (Erik) even ingetogen als doeltreffend.

Zonder enig toegevoegd effect, zonder enige stemverheffing, wordt in deze zeven minuten en tien seconden durende monoloog de rauwste vorm van verdriet getoond die ik in televisiedrama heb ervaren. Zonder expliciete bewoordingen voelt de kijker het onverwerkte verdriet van Ole en Cathrien dat hen verdeelt in de rouw om hun bij een ongeluk omgekomen zoon. Niet in het melodrama, maar juist in het alledaagse wordt de peilloze afgrond van hun verlies voelbaar gemaakt: een jas aan de kapstok, een sok in de wasmand.

Wederom zonder dat daar ook maar een claus aan gewijd is, voltrekt zich binnen de scène een volledige catharsis tussen de echtelieden waardoor de kijker voelt dat Ole en Cathrien misschien, wellicht…

Bijzondere vermelding verdient wat mij betreft script-editor Hugo Heinen, die deze voor televisiedrama ongekend lange scène in weerwil van alle geldende kijkcijfer-adagia, niet heeft ingekort.

Paul jan nelissen

Paul Jan Nelissen was onder veel meer scenarist van de televisieseries In voor & tegenspoed, Onderweg naar morgen, Fort Alpha, Schoon goed, Wildschut & De Vries en van de films Van God los! en Dennis P.

…………………………………………………………………………………………………
Finals
Scenario Chris Houtman en Joost Schrickx

Een scène uit een Nederlands televisiedrama – ik loop er al weken over te piekeren, maar er wil me niets te binnen schieten. Niet dat ik geen goede herinneringen heb, maar ze zijn onbestemd en lijken zich vooral te hechten aan gezichten: Willeke Alberti in De kleine waarheid, Thom Hofmann in Het wassende water, Kees Prins als Johnny Jordaan en verser, toch een scène: in Bluebird Elske Rotteveel en haar gehandicapte broertje, hoe ze over een pier met hem naar het water rent. Maar wat die scène precies betekende, ik ben het vergeten. Dat moet met televisie te maken hebben. Vraag me naar filmscènes, dat wil zeggen scènes die ik in een bioscoop heb gezien, en ze komen in mijn herinnering zo aanrollen. In de bioscoop kijk je in een trechter, de scènes die ertoe doen stromen zo je hoofd in. Op televisie passeert alles alsof het er niet echt toe doet. En achteraf blijk ik een slechte of misschien wel oppervlakkige getuige die hoogstens een paar gezichten heeft onthouden.

Misschien dat daarom mijn favoriete dramaserie Finals is. Ik viel er bij toeval in en was direct verslaafd. Schoolverlaters die elkaar en zichzelf filmen. Het zag eruit als het echte leven: gênant, brutaal, pijnlijk gewoon. Een soort passanten, waar je naar kijkt op het perron wachtend op je trein, stukjes leven waar je even bij mag zijn, een venster op de wereld, waarin vorm maar bijzaak is, al werd er door de makers overduidelijk hard gewerkt om dat gevoel te bewerkstelligen. Dingen die passeren alsof ze er niet toe doen. Typisch televisie dus.

Peter Delpeut

Peter Delpeut (1956) is regisseur en schrijver. Hij won Gouden Kalveren voor Felice… Felice… (1998) en The Forbidden Quest (1992). Verder maakte hij Dromen van Holland (2004), Go West, Young Man! (2003, met Mart Dominicus), In Loving Memory (2001), Schatkamer Rijksmuseum (2000), Diva Dolorosa (1999) en stelde hij de serie Cinéma Perdu (1995) samen. In 2003 verscheen zijn reisboek De grote bocht: Kleine filosofie van het fietsen, en dit jaar zijn roman Het vergeten seizoen.
…………………………………………………………………………………………………
De Nieuwe Lola’s, One Night Stand en KORT!
Scenario Diverse auteurs

Kiezen voor één scène uit de hele productie aan Nederlands televisiedrama van de afgelopen vijftig jaar. Voor zo’n onmogelijke vraag ben ik graag te druk of net ziek, en anders is het wel hoog tijd voor een vakantie. Niet alleen omdat ik eigenlijk niet wil antwoorden (van ‘die ene scène’ zijn er veel en die zijn alle onvergelijkbaar), ik kan het niet eens. Die gedenkwaardige scènes heb ik echt niet paraat, en hoe meer ik daarop uit ben, hoe minder de herinnering aan één van hen zich openbaart. Dat ik de verkeerde zou kiezen is dus wel zeker.

Maar er is meer: met het noemen van één scène doe ik niet alleen alle andere memorabele scènes te kort die zich ergens in mij ophouden, maar vooral de veelvoud aan scènes uit producties die ik al lang voorgoed vergeten ben. Daaraan ontleent één zo’n scène immers zijn waarde. Ik zou dan ook het liefst kiezen voor alle scènes uit alle Nederlandse dramaproducties min die ene, maar dat antwoord is net zo onmogelijk als de vraag. Ik beperk me daarom tot De Nieuwe Lola’s, One Night Stand en KORT!, drie dwarse reeksen dramaproducties waarin beginnende schrijvers en regisseurs de kans krijgen hun talent te bewijzen. Veel van die producties lukken niet helemaal, en sommige helemaal niet, want de makers gebruiken hun vrijheid goed: ze mikken hoog en wagen veel. Juist deze producties maken het zoeken zichtbaar naar die ‘ene’ scène, of liever nog een hele opeenvolging daarvan, en vooral de gedrevenheid daarachter voelbaar. Die transparantie maakt ze vaak heel spannend, soms ontroerend, en een enkele keer onweerstaanbaar. Dat is drama.

Helena van der Meulen
Helena van der Meulen is genomineerd voor de LIRA-scenarioprijs 2007 voor Bluebird (2004)
…………………………………………………………………………………………………
Ja zuster, nee zuster
Scenario Annie M.G. Schmidt

Eén scène? Alle scènes uit Ja zuster, nee zuster. Ik was acht jaar, en die serie was voor mij gemaakt. Gerrit met z’n duifies, Zuster Klivia en de gladde parapluverkoper, Wim Sonneveld als de nep-Wim Sonneveld in het zwembad – ik zie ze allemaal voor me. En ook mijn ouders, broertjes, vriendjes, neefjes, nichtjes, ooms en tantes die de kamer vulden. Het was de eerste kinderserie waar de groten net zo hard om lachten als wij kinderen. Hoewel: zij gierden om de fuch-fuch-fuchsia, en eerlijk gezegd vond ik dat nou net een flauw bloemenliedje.

Zou het toeval zijn dat ik van Ja zuster, nee zuster niet weet wie het regisseerde? Wel wie het schreef – Annie M.G. Schmidt natuurlijk.

Mieke de Jong

Mieke de Jong schreef de scenario’s van – onder meer – Knetter (regie Martin Koolhoven), Johan (regie Nicole van Kilsdonk), Lepel (regie Willem van de Sande Bakhuyzen), Het zuiden (regie Martin Koolhoven), Ochtendzwemmers (Nicole van Kilsdonk), Het paradijs (Maarten Treurniet) en Frans & Duits (Orlow Seunke).
…………………………………………………………………………………………………

De stille kracht
Scenario Walter van der Kamp

Aan de buis geplakt zaten we. Ik zal twaalf geweest zijn, of misschien tien of veertien. Met het hele gezin keken we naar De stille kracht, de door Walter van der Kamp gemaakte serie naar Louis Couperus. Mysterie, overspel, verraad, goena-goena – de serie deed een ongekend appèl op onze Hollandse onderbuiken.

Ik zou niet gauw meer terug durven kijken, want ik ben bang dat het hele drama zich blijkt te hebben afgespeeld in een met vingerplanten en bamboe opgetuigde studio in Hilversum. Maar voor onze ongeoefende ogen droop het zweet van het scherm. En onze oren werden gekieteld door het geluid van krekels, honderden krekels, die een zwoel en betoverend zweem toevoegden, vrijwel de gehele serie lang.

En of dat nog niet genoeg was verscheen daar op een avond ook nog eens een blote vrouw in beeld, in mijn herinnering minutenlang. Het zou wel eens de eerste echt blote vrouw geweest kunnen zijn die ik ooit gezien heb. Pleuni Touw heette ze en ze nam een soort Indisch bad, geloof ik, maar het spannendste was dat ze op raadselachtige wijze onder de bloedspetters kwam te zitten. Verpletterd waren we thuis en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom de televisie niet meteen uit werd gezet, maar wij Pleuni’s martelgang tot de laatste seconde bleven volgen.

Weinig scènes hebben later nog zoveel impact op me gehad als deze. En tot op de dag van vandaag vind ik het jammer dat er niet meer Nederlandse literatuur gedramatiseerd wordt voor televisie.

Frank Ketelaar

Frank Ketelaar is genomineerd voor de LIRA-scenarioprijs 2007 voor De uitverkorene_._
……………………………………………………………………………………………….
Een vlieger voor God
Scenario Dick Walda

Toen heette het journalistiek drama. Het was 28 oktober 1981. Ik kreeg die avond mijn roeping tot het schrijven van wat nu zo log en lelijk heet: maat-schap-pe-lijk relevant drama.

Die avond werd door de ncrv Een vlieger voor God van scenarioschrijver Dick Walda uitgezonden. Het gaat over een plattelandsgezin dat uit elkaar spat omdat er niet gelijkgestemd wordt gedacht over het vaccineren tegen polio. Overigens was ter voorkoming van die ziekte het slikken van een in vaccin gedrenkt klontje suiker al genoeg. Er bestaat een reële kans dat dochtertje Janneke besmet zal raken. De zoon heeft al kinderverlamming.

Moet alles aan Gods wil worden overgelaten – dat is het standpunt van vader – of is de mens de baas over zijn gezondheid – een overtuiging waar moeder en dochter langzaam naartoe groeien? Zo’n heldere oppositie is een prima constellatie voor drama, bovendien wordt een maatschappelijke kwestie tegelijkertijd de vraag over leven en dood binnen een familie.

Maar de echte kwaliteit van Een vlieger voor God zit in de nuance. De personages zijn mooi specifiek neergezet, de grote kwestie in het drama gaat verder dan alleen klontje-ja of klontje-nee en de acteurs en regisseur deden goed werk. Dank Dick Walda.

Ger Beukenkamp

Ger Beukenkamp is genomineerd voor de LIRA-scenarioprijs 2007 voor De Kroon_._

…………………………………………………………………………………………………
De stille kracht
Scenario Walter van der Kamp

Er is zoveel Nederlands tv drama van heel hoog niveau: 30 minuten van Arjen Ederveen en Pieter Kramer, en wel de scène waarin Ron Selling poseert met een arm negerkind met vlieg. Pleidooi (Maria Goos), met de beroemde, onvergetelijke monoloog van Eric van der Donk. De enclave (Alma Popeyus en Hein Schütz) met Frank Lammers als Servische slechterik…

Ik kies voor de Nederlandse variant van de douchescène uit Psycho, met onze eigen Janet Leigh: Pleuni Touw in De stille kracht. Die serie hing in die periode als een zwoele Indische deken over ons land. Iedereen keek elke week hoe Hollandse nuchterheid strandde op de klippen van de oosterse goena-goena.

In 1974 was ik tien, en ik had geloof ik nog nooit een naakte vrouw gezien die geen directe familie was. Ik was ook nooit verder gereisd dan een keer naar Zuid-Frankrijk. En toen opeens ontvouwde zich op tv de Gordel van Smaragd, met ontembare regenbuien, onderhuidse verlangens, schuld en boete, dansende tafels, wraakzuchtige inlanders, overspelige echtgenotes… Hoe jong ik ook was, ik begreep de douchescène meteen – dit was iets tussen droom en werkelijkheid in. Hier werd een vrouw gestraft voor haar zonden, door een al dan niet ingebeelde kwelgeest. Eigenlijk was dit een uit calvinistische schuldgevoelens opgetrokken scène in een progressief – want naakt – jasje.

Pleuni Touw heb ik nog vaak zien optreden in diverse stukken, maar of ze nou Lady Macbeth of de moeder van Earnest was, de tienjarige jongen in mij zat te wachten op het moment dat ze zich naakt zou laten opjagen door schuldgevoel en onder zou laten spatten met rode spetters.

Nu weet ik dat alles bordkartonnen decor was, en dat de hele serie in Hilversum is opgenomen. Goena-goena van negen tot vijf in het mediapark. Na een dag vol witte hadji’s, oerips en rollende erren nam men door Hollandse mist de auto naar huis. Nu hoor ik dat die onheilspellende voice-over (‘Het is de stille krrrrracht!’) wel erg toneelmatig was. Maar toch, die ene scène, waarvan de dialoog waarschijnlijk niet veel meer behelst dan ‘Nee! Nee!’ en ‘Hou op’, waarmee het ‘less is more’ nog maar weer eens is bewezen, die ijzingwekkend spannende scène, blijft een onvergetelijk hoogtepunt in het Nederlandse tv-drama.

Niek Barendsen

Niek Barendsen is dramacoördinator en auteur van Het klokhuis. Hij schreef het satirische tv-programma fit en schrijft alle liedjes voor Kopspijkers; hij is tevens de auteur van musicals (Jan, Jans en de kinderen) en theaterprogramma’s (Sophie Tucker: Last of the Red Hot Mama’s).

…………………………………………………………………………………………………
Pim en zijn familie
Scenario en regie Orlow Seunke

Soms gebeurt het dat je nietsvermoedend televisie zit te kijken en plotseling iets ziet wat je zo intens raakt dat je jaren later nog precies weet wat voor bekleding de bank had, hoe je zat en hoe je in het leven stond. Het was 1980, ik was een jaar of zestien, een echte puber. Ik keek met mijn familie naar een aflevering van de serie Pim van Orlow Seunke. In die tijd voelde ik me, zoals elke puber, onbegrepen. Ik woonde nog thuis, en dus keek ik samen met mijn ouders naar Pim.

Pims ouders zijn 35 jaar getrouwd en op het feest voelt hij zich opgelaten. Hij heeft voor zijn ouders erg zijn best gedaan om een portret van hen te tekenen. Dan valt er een kopje koffie om.

Toen ik de scène zag waarin zijn moeder zijn tekening gebruikt om gemorste koffie op te deppen voelde ik me bijna misselijk worden. Ik identificeerde me zo sterk met hem dat ik na afloop geen woord meer kon uitbrengen en me wel moest afzonderen om dit onrecht te verwerken.

Pim is bijna dialoogloos opgenomen, en zeer visueel, waardoor er ruimte in het hoofd van de kijker bleef. Dit is mede de reden dat deze scène zo’n diepe indruk op me heeft gemaakt.

Simone van Dusseldorp

Simone van Dusseldorp (1967) studeerde in 1994 af aan de Nederlandse Film en Televisie Academie. Ze maakte korte films, televisiedrama en speelfilms, waaronder Subiet! De oversteek/Diep (2004), Geheimen van het schoolplein_,_ Otje_,_ Gekruiste vingers_. …………………………………………………………………………………………………
Oud geld
Scenario Maria Goos

Mijn favoriete scène kan niet anders dan komen uit het werk van Maria Goos. Want als er iemand haar stempel heeft gedrukt op het televisiedrama, dan is zij het wel. Met Pleidooi kwam er een nieuw soort drama op de Nederlandse televisie. Iets wat ik nog nooit eerder had gezien en waar ik zelf, net begonnen als scenariste en zwanger van mijn oudste zoon, enorm van heb genoten. Later kwam Oud geld, ook al zo’n serie waar ik elke week naar uitkeek. Mooie karakters, fijne dialogen.

Mijn favoriete scène komt dan ook uit Oud geld, vrij aan het begin van de eerste reeks. Pup, de jongste dochter (gespeeld door Saskia Temmink), gaat trouwen. Mijn favoriete scène zit aan het einde van de aflevering als vader Splinter (Eric van der Donk) haar ergens buiten de feesttent een gouden ketting met een hanger geeft. Hij vertelt haar dat hij heeft laten uitrekenen hoeveel de ketting waard is: genoeg om mocht het nodig zijn waar ook ter wereld een ticket te kopen om naar huis te vliegen. En dan kan ze nog een kopje koffie drinken onderweg ook.

Ik ben iedere keer tot tranen geroerd als ik deze scène zie. Mooi geschreven, heel mooi gespeeld. Je kunt de geschreven tekst erbij halen, maar een losse scenarioscène op papier is op zich niks, vind ik: eigenlijk zou je de scène moeten zien. Het wordt pas echt iets als het tot leven wordt gebracht door de regisseur – in dit geval de onvolprezen Willem van de Sande Bakhuyzen. Maar de regisseur kan het niet alleen, hij doet het met hulp van de acteurs, de cameraman en al die mensen die scenario’s van ons eenzame scenaristen in beeld brengen.

Niet dat wij niks doen, natuurlijk. Ik vind Maria Goos echt de absolute top in het creëren van personages, echte mensen met hun eigenaardigheden en karakteristieke manier van praten. Haar werk is van onmiskenbare invloed geweest op het televisiedrama in de afgelopen jaren. Daarom betreur ik het ook zo dat er de laatste jaren praktisch geen televisiewerk van haar hand te zien is. Ik hoop van harte dat iemand ergens in Hilversum haar snel de vrije hand geeft om weer eens zo’n prachtige serie te schrijven.

Daarom deze scène.
Tamara Bos

Tamara Bos (1967) schreef onder meer het scenario van Dag juf, tot morgen (1994), Mijn Franse tante Gazeuse (1997), Otje (scenario en liedjes) en Minoes (2001), naar het boek van Annie M.G. Schmidt. De film Het paard van Sinterklaas, naar Bos’ gelijknamige boek, won een Gouden Kalf voor Beste Scenario. De opvolger daarvan, Waar is het paard van Sinterklaas, zal in 2007 in de bioscoop te zien zijn.
…………………………………………………………………………………………………
Julia’s tango
Scenario Martin van Steijn, Ingrid van Berkum en Liesbeth Strik

Ik heb gekozen voor een kleine scène uit Julia’s tango, waarin met weinig woorden de tragiek van een huwelijk invoelbaar wordt gemaakt. Ik vind de scène subtiel, ogenschijnlijk eenvoudig, maar juist daardoor erg mooi en ontroerend.

Het verhaal gaat over een huwelijk dat is vastgelopen door een onvervulde kinderwens. Jacqueline en Erik zijn naar een feest geweest; Jacqueline trof daar een collega van Erik, Irene, die hoogzwanger was. Na het feest werd Jacqueline kwaad op Erik. Waarom had hij dit niet verteld, zodat ze zich erop in had kunnen stellen?

Onderstaande scène is de volgende ochtend na de ruzie. Wat ik knap vind, is dat de scène erg ingehouden is maar toch duidelijk. De tragiek van twee mensen die veel om elkaar geven, maar elkaar niet meer echt vínden. Alsof de ziel eruit is, die machteloosheid.

Ik heb met opzet gekozen voor een kleine scène en niet voor een grote escalatie. De kracht van deze serie zit in de liefde voor het kleine. Terwijl de vrouwen in Rozengeur & wodka lime worstelden met een veelheid aan keuzes zijn dit vrouwen die op zoek zijn naar een bepaalde essentie en bezieling. Dat spreekt mij aan in een tijd waarin alles vooral om marktwaarde lijkt te gaan.

De serie is geproduceerd door Endemol, met Annemieke van Vliet als creative producer, wordt uitgezonden door Net5 en is geschreven door Martin van Steijn, Ingrid van Berkum en Liesbeth Strik.

Marc Linssen

Marc Linssen is creatief hoofd van ScriptStudio, het schrijfhuis van Endemol waar series worden geschreven als Goede tijden, slechte tijden, Onderweg naar morgen, Westenwind, Rozengeur & wodka lime, Trauma 24/7, De erfenis en Julia’s tango._