De comeback van kraker jack

Van het roemruchte krakersduo Jack & Theo was al te lang niets vernomen. In de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, waar de twee in de jaren tachtig als Romeinse keizers heersten over hun eigen anarcho- rijkje, deden de raarste geruchten de ronde. Jack zou zijn toegetreden tot de rijen van de hoofdstedelijke huisjesmelkers, of als instructeur betrokken zijn geraakt bij een paramilitaire parachuteschool in Zuid- Frankrijk. Theo zou zijn vertrokken naar de Antillen, alwaar hij een nieuw leven als diepzeeduiker was begonnen.

Het waren buitenissige berichten, helemaal in de stijl van dit avontuurlijke tweetal, dat in de hoogtijdagen van de kraakbeweging de allerradicaalste lijn vertegenwoordigde en er niet voor schuwde om ‘verraders’ te bedreigen met knieschoten. Vooral Jack was uitgegroeid tot zo'n legende dat de huisschrijfster van de kraakbeweging, Diana Ozon, zelfs een roman aan hem wijdde: Kraker Jack. Omdat iedere revolutie nu eenmaal haar eigen kinderen opeet, kwam er ook een einde aan de heerschappij van Jack en Theo over de hardliners van de kraakbeweging: op zekere nacht werden zij door hun eigen achterban overvallen en aan de kant gezet. Daarna leefden ze voort als mythe, spoken uit een tijd dat de politie met grote bogen rond de Staatsliedenbuurt reed en de krakers hun 'Oranje Vrijstaat’ hadden.
Nu zijn ze weer terug. Op de opiniepagina van de Volkskrant van 27 maart jl. schoof een actievoerder onder het pseudoniem V. Luchteling alle verantwoordelijkheid voor de escalatie van het activistengeweld tien jaar geleden in Kedichem in de schoenen van Jack en Theo. Zoals bekend werd de Centrumpartij van Janmaat hier in 1986 met brandbommen belaagd door de voorhoede van de kraakbeweging. Het resultaat van deze glorieuze antifascistische actie was dat Janmaats assistente W. Schuurman door een sprong uit het raam een been verloor en dat het hotel waar de splinter vergaderde in rook opging. V. Luchteling stelde dat Jack en Theo als 'ophitsers’ verantwoordelijk waren voor deze tragedie, daarbij een handje geholpen door ene E., die volgens de brievenschrijver als BVD- infiltrant moet worden beschouwd.
Voor Jack en Theo was deze brief aanleiding hun jarenlange stilzwijgen te doorbreken. Afgelopen dinsdag verscheen hun antwoord in de Volkskrant. Daarin blijkt de geschiedenis geheel herschreven. Geweld stonden zij nooit voor, blijkt nu. De kraakbeweging, aldus Jack en Theo, ging zelfs ten onder aan 'een explosie van geweld, die alleen maar verliezers kon opleveren’. In Kedichem waren Jack en Theo helemaal niet ophitsend bezig, integendeel: Jack kon de chaotische situatie 'niet aanzien’ en deed vergeefse moeite om het dreigende geweld te keren. Jack en Theo blijken dus helemaal niet de geweldfetisjisten waarvoor ze werden aangezien, integendeel: hier spreken ware vredesapostelen.
Waaruit maar weer eens blijkt dat ideologische pirouettes helemaal niet exclusief zijn voorbehouden aan ex-hippies op leeftijd. Ook de godfathers van de kraakbeweging weten wel weg met de retoucheerkwast. Wordt het geen tijd voor een PvdA-deelraadpost voor dit koene duo?