De commune is terug

Berlijn - Ooit was Rainer Langhans met kameraden als Andreas Baader het gezicht van de opstand van 1968. Ruim veertig jaar later mag hij opnieuw een hoofdrol spelen. Vanaf vrijdag is de zeventigjarige hippie, samen met andere (semi-)bekende Duitsers als ‘Porno-Klaus’ te bewonderen in de reality-serie Dschungelcamp (junglekamp) van de commerciële zender RTL.

Langhans was in de jaren zestig medeoprichter van de legendarische Kommune 1 in West-Berlijn. De woongroep bracht met talrijke acties de burgerlijke gemoederen in beroering. Zo werden Langhans en zijn huisgenoten gearresteerd wegens de voorbereiding van een ‘puddingaanslag’ op de Amerikaanse vice-president. Minstens zozeer tot de verbeelding spraken de berichten over seksorgies in de commune. Toen Langhans ook nog een relatie kreeg met fotomodel Uschi Obermaier was het stel niet meer weg te slaan uit de roddelbladen. Het liefdesgeluk was overigens van korte duur. Langhans werd aan de kant gezet voor grotere sterren als Jimi Hendrix en Mick Jagger.

Terwijl zijn collega-activisten voor de stadsguerrilla kozen, ging Langhans de spirituele kant op. ‘Wat interesseert mij de Vietnam–oorlog, als ik problemen heb met klaarkomen?’ luidt een veel geciteerde uitspraak van hem. Die lijn zette hij voort na zijn verhuizing van Berlijn naar München. Daar woont hij tot op de dag van vandaag met vijf vrouwen in een commune, zijn ‘harem’, zoals hij het zelf noemt. Nu verruilt Langhans zijn vriendinnen veertien dagen lang voor de Australische jungle. Het levert hem naar verluidt veertigduizend tot zestigduizend euro op. Minstens zo belangrijk: Langhans is met zijn kenmerkende bos krullen terug van weggeweest in de media. Die knieval voor de trash-tv van rtl wordt hem niet door iedereen in dank afgenomen. Vroegere strijdmakkers noemden de communard de afgelopen weken ‘een oude prostitué’ en een mediageile sell-out.

Zelf ziet hij dat anders. En niet alleen omdat de dierenvriend Langhans - heel principieel - bij de programmamakers heeft bedongen dat hij tijdens zijn ontberingen geen kakkerlakken, maden of andere beesten hoeft te verorberen. De reality-tv borduurt ook voort op enkele van de voornaamste idealen van ‘68. Het persoonlijke is politiek, daarin zijn Langhans en de entertainmentindustrie het met elkaar eens. Het junglekamp, merkte Langhans bovendien onlangs op in een interview, is daarbij het 'oerdecor van de commune’. Het is een oefening in samenleven. Mocht Langhans’ tv-optreden desondanks van korte duur blijken, dan is er nog geen man overboord. Het wegstemmen van de deelnemers aan Dschungelcamp gebeurt volgens de regels van het moderne vermaak door de kijker zelf, per telefoon of internet. Basis-democratischer kan Langhans het zich niet wensen.