Dans

De dans verschraalt

Dans: Julidans

De nog van het Holland Festival nahijgende cultuurminnaar mag op 27 juni al weer fris geboend zijn opwachting maken op het Julidans Festival. De twee festivals zitten gelukkig niet al te veel in elkaars vaarwater. Het Julidans Festival profileert zich met een eigen doelstelling: «bijzondere kunstenaars te volgen in hun spannende ontwikkeling», en een zeer internationale programmering, waarin jonge, tamelijk onbekende choreografen optreden naast bekende en gerenommeerde dansgezelschappen.

Het festival opent met Umwelt van Maguy Marin, in Nederland bekend van het hilarische Groosland, dat zij in 1998 creëerde voor Het Nationale Ballet en van de stukken die zij maakte voor het Ballet de Lyon (een freudiaanse interpretatie van de klassieker Coppelia en een sprookjesachtige Cendrillon). Haar eigen gezelschap was in Nederland nooit eerder te zien. Verder twee premières: Hell van het choreografenduo Emio Greco PC en daarna Tando («aarde») van Krisztina de Châtel in coproductie met de Afrikaanse choreografen Salia Sanou en Seydou Boro. Voor wie liever op ontdekkingsreis gaat staan er ook minder bekende makers geprogrammeerd. Yasmeen Godder toont met Strawberry Cream and Gunpowder haar kijk op het dagelijkse leven in Israël, en de Canadese Daniel Léveillé laat zijn dansers poedelnaakt dansen in La Pudeur des Icebergs (zie ook www.danielleveilledanse.org; ouderlijk toezicht gewenst!). In Paradiso wordt op 1 juli de hele avond geperformed en gedanst door Dylan Newcomb, Eszter Salamon en Nicole Beutler om een antwoord te vinden op de vraag «waarom dans prikkelt». Verder is er het filmfestival Cinedans met internationale dansfilms in De Balie en een debat over dans en nieuwe media. Freshdance in De Melkweg biedt jonge choreografen een podium waar zij hun werk kunnen presenteren en misschien een plek in de reguliere programmering van Julidans 2007 kunnen krijgen.

De theaters in de Amsterdamse binnenstad staan dus twaalf dagen in het teken van een enorme keuze aan voorstellingen. Wat helaas opvalt aan die indrukwekkende line-up is de eenzijdigheid van de programmering. Het lijkt of theaterdans in Nederland is ingekookt tot uitsluitend de moderne dans, en dan alleen als die gaat over vervreemding, eenzaamheid en verwarring, «doom and gloom». Er lijkt een zó zware nadruk te liggen op bewegingsonderzoek en vernieuwing dat ook jonge choreografen gedwongen worden om psychologiserende stukken te maken over onderwerpen (en in een bewegingstaal) waar ze niet aan toe zijn. Het risico hiervan is dat moderne dans in een karikatuur van zichzelf verandert. Zo heb ik dit seizoen welgeteld vier creaties gezien waarin neurotisch gemasturbeerd werd. Je vraagt je af wat er is gebeurd met Indiase dans, flamenco, tango, barok, jazz, klassiek ballet en streetdance. Zijn daar geen «bijzondere kunstenaars met spannende ontwikkelingen» te vinden? Is alleen moderne dans over eenzaamheid en banale realiteit «spannend»? Het is jammer dat theaterprogrammeurs zich zo blindstaren op de moderne dans en zware thematiek; daardoor werken zij de verschraling van de Nederlandse danskunst in de hand.

Julidans

Amsterdam

Vanaf 27 juni

www.julidans.nl