DE DROOM VAN CHE GUEVARA

Bogotá - In Colombia spreken ze er schande van: een documentaire over de Farc waarin deze linkse guerrillagroep wordt afgeschilderd als een groep goedbedoelende boeren. Met een AKA-47 om hun nek, dat wel. Maar de guerrillajongens en -meisjes telen geen coca zoals de regering en het leger zeggen. Ze telen maïs en bananen, zo vertelt de film met de titel Farc: Rebellenbeweging in de 21ste eeuw. Het Argentijnse documentairefestival Doca vertoonde de film in Buenos Aires. Tot verbijstering van de Colombianen vertelden Argentijnse kijkers desgevraagd dat ze blij waren dat de Farc nu eens van een andere kant werd bekeken.
De documentaire werkt als een rode lap op een stier bij veel Colombianen, die het gevoel hebben dat het publiek in het buitenland geen idee heeft wat de Farc aanricht. Duizenden mensen zijn door de strijd voor de revolutie omgekomen, een veelvoud heeft moeten vluchten, duizenden anderen zijn door mijnen invalide geworden. De Colombianen zijn de Farc spuugzat. De wat verbouwereerde festivaldirecteur uit Buenos Aires werd dan ook door een Colombiaans radiostation stevig aan de tand gevoeld waarom hij de film had vertoond.
Helaas voor de Colombiaanse regering zijn er sinds de spectaculaire reddingsactie in juli 2008, waarin Ingrid Betancourt en veertien andere gijzelaars van de Farc werden bevrijd, geen grootse successen meer te melden. De naar verluidt aan suikerziekte lijdende en uitgemergelde Farc-commandant Mono Jojoy zou in grotten slapen om aan het leger te ontsnappen. De hoogste leider Alfonso Cano zou ook als een rat in de val zitten. Maar gek, ze worden maar niet gepakt of gedood.
En dan lukt het de Farc ook nog om in het buitenland sympathie te wekken. In Colombia’s buurlanden (net als in Europa) heeft de Farc contactpersonen die campagne voeren voor hun zaak. In een door het leger gebombardeerd kampement bleken Mexicaanse studenten te zitten die vrijwillig bij de Farc hadden aangemonsterd. De Nederlandse Tanja Nijmeijer vecht al zeven jaar mee met de guerrilla (als ze nog in leven is). Waarom? Omdat de sociale ongelijkheid in Colombia en de rest van Latijns-Amerika nog onverminderd groot is en de droom van de legendarische Che Guevara springlevend.