De dure dromen van frank de grave

Hoewel hij al heel wat jaartjes meedraait in de politiek, houdt Frank de Grave de uitstraling van een opgewekte jongen. En jongens hebben dromen. Terwijl een staatssecretaris van Sociale Zaken hoort te worstelen met de werkloosheid en de uitsluiting van niet-werkenden, droomt onze Frank blijmoedig de andere kant op.

Niet over de ontvangers van de sociale zekerheid en inkomenssubsidies, maar over degenen die ervoor betalen. Hij droomt van afschaffing van vrijwel elke progressie in de inkomstenbelasting. Minimumloners en aanverwanten, die nu nog 37 procent van hun inkomen naar de fiscus brengen, gaan er zo'n twee procent op vooruit. De grootste winst is echter voor hen die meer of veel meer verdienen. Hun belastingtarief daalt met 15 of zelfs 25 procent.
Terwijl sociaal-democraat Wim Kok zijn partij heeft ‘bevrijd’ van haar ideologische veren, zet VVD'er De Grave de zijne dus nog eens op: voor iedereen, behalve de vijf procent topverdieners, hetzelfde belastingtarief van 35 procent. En voor die toppers een maximaal tarief van 50 procent. Hoezo zwaarste lasten op sterkste schouders?
De Grave droomt verder: ook de vermogensbelasting moet eraan. Argument: in landen om ons heen bestaat deze belastingvorm niet (meer). Voorwaar, de zegeningen van de Economische en Monetaire Unie in wording zijn legio. Tel daar nog eens bij dat de enkele honderdduizenden particuliere beleggers in ons land ook het afgelopen jaar weer vele miljarden aan onbelaste koerswinsten hebben opgestreken, en de contouren van een heus luilekkerland zijn helder.
Niet alleen slaat het voorgestelde eenheidstarief inkomstenbelasting een groot gat in de schatkist, het zal ook de sociale verschillen in Nederland enorm doen toenemen. De liberaal omkleedt zijn voorstel weliswaar met ideeën als het afschaffen van aftrekposten, een paar tientjes netto meer voor langjarige uitkeringsontvangers en een super-BTW ten faveure van het milieu, maar dat zijn schaamlapjes. De belangrijkste aftrekpost bijvoorbeeld, die van hypotheken, plaatst De Grave zelf al 'buiten haken’. De geschiedenis met de operatie-Oort - ook al een denivelleringsingreep onder het mom van belastingvereenvoudiging - heeft voorts geleerd dat aftrekposten niet zo makkelijk verdwijnen als wel wordt gezegd. Verder mag de fooi voor langdurig uitkeringsgerechtigden er alleen komen als dat niet verstorend werkt voor de arbeidsmarkt. Een vrijwel onvervulbare voorwaarde. En de super-BTW om milieu- en gezondheidsschade tegen te gaan ten slotte, moet 'dan wel in Europees verband worden afgestemd’. Wie het gesteggel over de invoering van zelfs een gewoon BTW-tarief op vliegreizen volgt, weet dat daarmee de politieke koelkast wijd opengaat.
Het is te hopen dat de echte volkspartijen - PvdA en CDA voorop - het voorstel van De Grave resoluut afwijzen. Afwijzing zou er ook moeten komen van de Europese landen die zich een nieuw groot gat in de schatkist niet kunnen permitteren, en dat zijn haast alle lidstaten van de EU. Als dat gebeurt, zou de vorming van de Emu een onverwachte opsteker betekenen voor ieder die de verzorgingsstaat in dit werelddeel nog een beetje overeind wil houden.