De eenzame guerrilla van adri duivesteijn

‘Wat is nu eigenlijk de kern van de zaak?’ Dat wil natuurlijk iedereen wel weten. Vandaar dat menig Volkskrant-lezer op 5 oktober de tanden zette in een paginagrote mededeling onder deze kop, waarin de koepels van woningcorporaties, de NWR en de NCIV, hun gram halen op PvdA- kamerlid Duivesteijn. Twee weken eerder had die het op de Forum-pagina gewaagd om deze woninggrootmachten financiele behoudzucht en het verkwanselen van sociale doelstellingen te verwijten.

Zo'n vorm van overkill mag op zijn minst opmerkelijk worden genoemd. Waarom reageren NWR en NCIV eigenlijk niet gewoon op de Forum-pagina? Omdat ze niet bereid waren een tekst van acceptabele lengte te leveren. Het moest paginagroot en niet anders, zo liet NWR-directeur Van Velzen de hoofdredactie weten. Waarna de Forum-redactie besloot hun stuk niet te plaatsen. De boze koepels kochten vervolgens zonder blikken of blozen voor een kleine 45.000 gulden een hele pagina.
Treffender kan Duivesteijns gelijk nauwelijks worden aangetoond. De koepels der woningcorporaties zijn zelfgenoegzaam en letten, terwijl ze goed in de slappe was zitten, niet meer op de kleintjes. Volgens Duivesteijn investeren de corporaties gezamenlijk veel te weinig in sociale woningbouw. Dat komt doordat de rijke corporaties amgstvallig op hun miljardenreserves zitten en die bovendien veel lager voorstellen dan de werkelijke marktwaarde. Een angstvalligheid die ook duidelijk wordt uit de jaarlijkse huurverhogingen die de corporaties doorrekenen, die vrijwel overal ver boven het wettelijk gemiddelde uitkomen. In vijf jaar tijd zijn de huren in Nederland met bijna dertig procent gestegen. We zijn hard op weg om een van de duurdere huurlanden van Europa te worden. Duivesteijn vindt om die reden dat de democratische en politieke controle op de woningcorporaties moet worden versterkt. Weliswaar heeft de politiek het volkshuisvestingsbeleid de laatste jaren gedecentraliseerd naar de afzonderlijke woningcorporaties, maar nu blijkt dat de corporaties daar met een ‘stille’ centralisatie op hebben geantwoord, waardoor logge en ondoorzichtige koepels de dienst uitmaken en het organisatorische belang van de rijke corporaties het op alle fronten wint van de belangen van de arme corporaties en van de machteloze huurders. Dus moet de politiek de almacht van de NWR/NCIV aan banden leggen en de positie van de huurder verbeteren. Om die reden heeft Duivesteijn eerder dit jaar een wetsvoorstel ingediend ter verbetering van het overleg tussen huurders en verhuurders. Dat is taal die nog maar zelden uit de mond van een sociaal-democraat wordt vernomen en die alleen daarom al een pluim verdient. Het gaat, zo redeneert Duivesteijn terecht, om de directe levensomstandigheden van miljoenen mensen en dat is een harde politieke strijd waard.
Daarom is het zo treurig dat deze oorlog van Duivesteijn nog het meeste weg heeft van een eenmansguerrilla. De rest van de Haagse politici lijken hun handen er vanaf getrokken te hebben en de NWR/NCIV wil dat graag zou houden. Vandaar dat ze kosten noch moeite sparen om Duivesteijn in de hoek te zetten. Dat is - helaas - de kern van de zaak.