De erotiek en de macht

PARIJS – Macht erotiseert. En soms is dat misschien maar beter ook. Neem Nicolas Sarkozy. Hij meet 1.62 meter en is verder ook niet bepaald moeders mooiste. Wat zou hij moeten zonder de aantrekkingskracht van hoge politieke ambten?

Als burgemeester wist hij voormalig fotomodel Cécilia
Ciganer-Albéniz te verleiden en op het moment dat zij hem voor de eerste
keer verliet had hij als minister de journalistes voor het uitkiezen.
Vervolgens gaf het hoogste ambt hem recht op de hoofdprijs: voormalig
fotomodel en zangeres Carla Bruni, ook nog eens telg uit een puissant rijke
familie van Italiaanse industriëlen.

Helemaal vertrouwen op de erotiek van de macht heeft Sarkozy overigens nooit
gedaan. Voordat zijn spindoctors verordonneerden dat het presidentiële imago
soberheid behoefte, tooide hij zich met glimmende horloges, balpennen en
zonnebrillen. Sinds mensenheugenis hebben zijn schoenen vier centimeter hoge
hakken (hetgeen weliswaar enig verschil maakt, maar nog steeds te weinig is
om Carla te ontslaan van haar plicht om platte schoenen te dragen).

Met oud-premier Dominique de Villepin gevangen in het web van de
Clearstream-affaire lijkt de concurrentie op het thuisfront echter goeddeels
geneutraliseerd. Maar wat doe je als er plotseling een rivaal opdoemt die
van nature bezit wat jijzelf allemaal moet missen? Net als Villepin is
Barack Obama rijzig en atletisch, beheerst en zelfverzekerd. Bovendien is
hij president van een land dat veel machtiger is dan Frankrijk. Vier
centimeter hoge hakken volstaan dan niet langer, zoals een paar maanden
geleden bleek tijdens een fotomoment in Straatsburg. Camera’s registreerden
hoe Sarkozy schielijk naast Obama op zijn tenen ging staan in een ultieme
poging het lengteverschil te slechten. Toen de twee vorige maand tijdens de
D-Day-herdenkingen in Colleville-sur-Mer achter hetzelfde katheder moesten
spreken deed Sarkozy dat op een krukje. Opnieuw bleken de camera’s
onverbiddelijk. ‘Een opstapje naar de roem’, zo kopte het satirische
weekblad Le canard enchaîné.

Zouden vrouwen voor Sarkozy inderdaad slechts bijzaak zijn? De recente
benoeming van Frédéric Mitterrand als minister van Cultuur doet dat
vermoeden. Mitterrand (1947) is een neefje van de voormalige Franse
president. Hij gaf in de jaren tachtig leiding aan een keten van Parijse
filmhuizen en maakte zelf ook talrijke documentaires. Afgelopen jaar gaf hij
leiding aan de Villa Médicis te Rome. Om associatie met oom François te
voorkomen draaide hij jarenlang zijn initialen onder de deurbel om. Toch
vermoedt menigeen in de Parijse culturele wereld dat het Sarkozy vooral om
die initialen te doen is geweest.

‘Frédéric Mitterrand is groot filmkenner, maar of hij een geschikte minister
van Cultuur zal zijn waag ik te betwijfelen’, zo stelde een uitgever van
Gallimard afgelopen week tijdens een diner. ‘Volgens mij is de werkelijke
reden voor de benoeming het feit dat Sarkozy erop klaarkomt een F.
Mitterrand in zijn regering te hebben.’ Kennelijk gaat er niets boven een
dode president.