Commentaar: WAO

De etnische zuivering van de WAO

De WAO, de uitkering voor chronisch zieke werknemers, telt heden bijna een miljoen zielen en is zo langzaamaan uitgegroeid tot de Mount Everest van het politieke polderlandschap anno 2000. Het is de ultieme uitdaging, maar tot nog toe is geen enkele politieke alpinist erin geslaagd de expeditie tot een goed einde te brengen. Toen enkele jaren geleden het mes in de WAO werd gezet, leidde dat tot een ware volksopstand, opvallend genoeg geleid door De Telegraaf, die alle concurrenten links passeerde met tranentrekkende verhalen over de botte herkeuringsartsen. Mensen met één been kregen te horen dat ze gelijk aan de slag konden in een bonsaiboompjeskwekerij, ex-buschauffeurs met een geknakte rug konden altijd nog kaartjes controleur worden. Het was een mens onterend spektakel, en het was dan ook snel afgelopen met de herkeuringsijver.

De hervormers zetten echter door. Momenteel beraadt de regering zich op een voorstel om de WAO'ers met psychische klachten te «reïntegreren». Binnenkort kunnen we dus rekenen op een hele nieuwe lichting schizofrene stadswachten en labiele wagen begeleiders.

Een andere noviteit in het WAO-drama is het trekken van de allochtonenkaart. Plotseling is heel politiek Den Haag hevig geshockeerd door cijfers die uitwijzen dat maar liefst driekwart van de Marokkaanse en Turkse allochtonen een uitkering geniet. Dat deze bevolkingsgroepen altijd zijn ingezet aan de onderkant van de arbeidsmarkt, met alle lichamelijke en psychische slijtage van dien, gaat er bij politiek Den Haag niet langer in.

Sociaal rekenmeester Willem Vermeend kondigde weer een groot herkeuringsoffensief aan, maar nu specifiek gericht op die arbeidsschuwe allochtonen. Via deze etnische zuivering van de verzorgingsstaat moet dan alsnog de grote ommezwaai worden bereikt. Iedere allochtone WAO'er kan straks rekenen op een op maat gesneden «reïntegratie-traject», en ongetwijfeld zal De Telegraaf dan niet zo'n larmoyant kabaal laten horen als toen het herkeuringsgeweld voor alle WAO'ers gold. Alle Ali’s en Hassans worden straks achter de geraniums vandaan geplukt en gaan terug de fabriek in, slechte rug of niet. Over psychische klachten moet al helemaal niet meer worden gesproken. Hoe kun je nu mentaal geblokkeerd raken van een beetje poetsen en soppen, toch? Dat soort welvaartskwalen, zo luidt de filosofie, is alleen voorbehouden aan de verfijndere segmenten van de arbeidsmarkt, daar waar men zelden een eerste-generatie-allochtoon vindt. Hoera, weer een taboe gebroken in Herrijzend Nederland!