De gelovige: Mustafa Emili

Mustafa Emili (19) is een Turkse Rotterdammer en studeert bestuurskunde. Hij zet zich in voor de stichting Islam en Dialoog.

Medium mustafa emili

‘Orthodox? Is dat iets Grieks of zo? Als je stelt dat iemand die probeert te leven volgens de koran orthodox is, dan zijn in principe alle moslims dat. De islam bestaat uit twee delen: geloof en praktijk. En omdat we geloven dat de koran perfect en onveranderbaar is, gelooft iedere moslim elke letter van de koran. De islam is er juist gekomen omdat de openbaringen daarvoor (zoals het jodendom, het christendom) door mensen veranderd waren. Oordelen doe ik niet graag, maar geloof je daar niet in, dan ben je geen moslim. Het praktiseren is een ander verhaal: als iemand een keer niet vast of bidt, is iemand nog steeds een moslim.
Het moet eigenlijk hand in hand gaan: je kunt in je hart weten dat er geen god dan Allah is en dat Mohammed zijn profeet is, maar een van de zuilen is ook dat je dat uitspreekt in je gebeden. Waar je in gelooft, laat zien dat je een moslim bent. Wat je doet en laat - de praktijk - laat zien hoe dicht je bij God leeft. Of dat gevolgen voor het hiernamaals heeft, weet God alleen - wij hebben alleen de openbaringen tot onze beschikking en de verhalen over de Profeet. Soms krijg ik mailtjes van mensen die over een hadith schrijven. Dan check ik eerst even van wie het komt en of diegene betrouwbaar is. Wat voor leven de mensen hadden die de vroege verhalen over de Profeet hebben opgetekend. Soms, als je dat hebt onderzocht, weet je gewoon: dit moet wel waar zijn. Die mensen leefden zo vroom.
Ik ben meer met mijn geloof bezig dan mijn ouders. Maar dat is logisch, ik groei midden in de Nederlandse cultuur op en ben dus veel bezig met de vraag: wat zijn mijn normen en waarden? Wie ben ik? Waar sta ik voor? En anders dan sommigen uit de generatie van mijn ouders kan ik lezen, schrijven en mezelf afvragen wat de koran in een stedelijke context betekent. Zij hadden lange tijd niet het gevoel dat ze hier zouden blijven. Voor ons is dat gewoon een gegeven: hier is de islam en daar is Nederland.
Vaak denken mensen bij een praktiserende, gelovige moslim meteen aan radicalisme. Bij mij is dat echt het tegendeel. In de islam is de staat iets heiligs. Daarom zal ik ook nooit zwartrijden in de tram, zelfs als ik mijn zone uitrijd, stempel ik netjes bij. In dat opzicht ben ik een modelburger - je mag niet stelen van de staat. En eigenlijk heb ik ook wel iets met de christelijke waarden in dit land, alleen zie je die niet zoveel meer terug. Volledige vrijheid is echt niet alles, dat zie je aan zoveel dingen in dit land.
In de loop van de jaren ben ik wel genuanceerder gaan denken. Als Turk dacht ik dat ik van God mijn Turkse identiteit had gekregen en was ik ongelooflijk trots op mijn Turkse bloed. Ik kan nu wel zeggen dat dit racistisch was. Ik hield het bijvoorbeeld niet voor mogelijk dat de Turken er iets mee te maken hadden dat de Koerden de bergen in zijn gegaan. Dat kon gewoon niet, want God had van ons Turken toch een verheven, uitverkoren volk gemaakt? Inmiddels zie ik dat dit denken helemaal niet volgens de koran is. En Koerdische muziek is eigenlijk best mooi, dat luister ik nu gewoon!
Nu ik studeer en de verscheidenheid in Nederland aan den lijve ervaar, weet ik meer dan ooit: we moeten boven alles met elkaar blijven praten. Dan komen we er echt wel uit, samen, dat weet ik zeker.’