De gelovige: Samir

Samir (35) groeide op in het Marokkaanse Ceuta en kwam als tienjarige naar Nederland. Hij is werkzaam bij een verzekeringsmaatschappij als schadecorrespondent.

‘Ik vroeg mijn vader waarom hij moslim was en hij zei me dat zijn vader het zo wilde. Ik vond dat een onbevredigend antwoord. Hij was een succesvol zakenman, net als zijn vader en grootvader, en wij als kinderen werden liberaal opgevoed. Er kon overal over gepraat worden en er was geen enkele dwang. Toch voelde het nooit alsof geloof er echt toe deed. Nu ben ik blij dat ik mijn vader ongehoorzaam ben geweest en toch serieus ben gaan geloven. Mijn vader vindt het zelf ook iets goeds, want door mijn omarming van het geloof is ook hij veranderd en meer over zijn eigen geloof gaan nadenken.
Het is jammer dat veel jonge moslims te weinig kennis hebben van hun geloof, want het is een verrijking van hun leven. Veel jongeren groeien op als bijna ongelovige en hebben, zeker in de moeilijke tijden in hun leven, geen moreel kompas waarop ze kunnen varen.
Ik denk dat de islam een boodschap voor de wereld heeft en ik probeer dat in mijn rol als gelovige vorm te geven. De islam wijst ons in eerste instantie op onze omgeving: wees goed voor de ander, wees vriendelijk. Dat is wat Allah van ons vraagt. Ik denk dat de islam het beste antwoord geeft op hoe je zinvol je leven kunt leiden. Als ongelovige mis je dat en dat lijkt mij vreselijk. Alhoewel ik het moeilijk vind om te zeggen, geloof ik toch dat de ongelovige op de Dag des Oordeels niets anders rest dan het vuur.
Tijdens mijn zoektocht naar de waarheid heb ik ook kennis genomen van het jodendom en het christendom, maar de islam geeft voor mij het antwoord op alles wat deze geloven laten liggen. De openbaring van de Profeet - geprezen zij zijn naam - gaat verder. Dat maakt de joden en christenen niet tot ongelovigen, zeker niet! Ik vind het juist heel belangrijk om samenwerking te zoeken op ethisch vlak. Er zijn daarin ook al kleine successen behaald, zoals het samen protesteren tegen veel te expliciete ondergoedreclames.
Mijn leven is rijk geworden door mijn geloof. Ik zie mijn bekering dan ook niet als een vlucht voor de zonden van deze wereld. Ik probeer juist in de maatschappij te staan, de dialoog aan te gaan met de mensen om mij heen. Zo had ik vaak mooie gesprekken met mijn manager, een boeddhist. Nadat hij was vertrokken hebben we contact gehouden. Laatst zei hij mij dat hij onze gesprekken mist, omdat ze zo diep gingen en zo waardenvrij waren. Dat vind ik mooi.
De zekerheid dat mijn weg naar een mooie toekomst leidt, geeft me rust. In de jaren dat ik “zwervende” was leed ik juist onder die onrust: waar ga ik naartoe? De islam heeft me daarvan bevrijd en daar ben ik dankbaar voor.’

Samirs identiteit is op zijn verzoek gefingeerd. Ook wilde hij niet op de foto.
Een langere versie van deze vier portretten van 'gelovigen’ verschijnt in een binnenkort uit te geven publicatie over orthodoxie in Nederland van FORUM, Instituut voor Multiculturele Vraagstukken, en ForumC’