Schilderkunst

DE GITAAR BLOEDT

SCHILDERKUNST Pere Llobera

Op het schilderij Hunted Gibson (2008) van de Spaanse schilder Pere Llobera (37), knielt een jager neer bij een gitaar, een zwarte Gibson Flying V. De jager steunt op zijn dubbelloops jachtgeweer, uit een kogelgat in de gitaar stroomt helder geel gitaarbloed in een plas op de grond. In de gele vloeistof zijn zwarte elektrische schichten geschilderd zoals je ze in strips ziet. Geen twijfel mogelijk: de jager heeft een Flying V geschoten. Hij kijkt je trots en tevreden aan.

De Gibson Flying V is een van de meest provocerende rockgitaren ooit gemaakt. De platte body loopt uit in twee scherpe punten die hem de vorm geven van een raket. Het is een model uit 1967 dat symbool staat voor jeugd, tegendraadsheid en vrijheid. Hunted Gibson gaat over de spanning tussen jong zijn en opgroeien, een terugkerend thema in het werk van Llobera, die de afgelopen twee jaar artist in residence was aan de Rijksakademie in Amsterdam. Bij zijn drukbezochte presentatie tijdens de Open Ateliers van de Rijksakademie afgelopen najaar toonde hij een zorgvuldig geciseleerd harnasje, gemaakt voor zijn dochter. Niet om haar te beschermen, maar om haar te remmen in haar groei.

Bij Galerie Fons Welters in Amsterdam is nu recent werk van Llobera te zien. Op de tentoonstelling nemen rockmusici de plaats in van Llobera’s kinderen. Zij symboliseren de tegendraadsheid die bij jong zijn hoort. Behalve in Hunted Gibson zien we het thema in Resistiré. I will resist (2008). Op het schilderij speelt Josep, de oudere broer van Llobera, op een zwart drumstel opgesteld in een kantoorhal. De weinige aanwezigen slaan geen acht op de muzikant, die geconcentreerd doorspeelt. In Anachronic Glamour (2008) ligt broer Josep met kleren aan in bed. Hij is haast niet te zien tussen het rommelige beddengoed. Hij droomt. De ruimte om hem heen is gevuld met mooie vrouwen, auto’s, fraaie drumstellen en een grootsteedse skyline. De politieke verdeeldheid in Spanje is een ander onderwerp dat Llobera bezighoudt. Een goed voorbeeld is het schilderij Es Babord qui guanya, es tribord qui guanya babord (2008). Llobera laat een grote superheld ruziënde nationalisten en Basken uit elkaar halen.

Pere LLobera is een heel goede schilder, met een voortreffelijke techniek en een precies kleurgevoel. Hij suggereert zeer overtuigend ruimte, plasticiteit en stofuitdrukking. Wat zijn werk vooral aantrekkelijk maakt, is de speelsheid ervan. Llobera is nergens zwaar op de hand. Als hij er zin in heeft, werkt hij onderdelen tot het kleinste glimlicht uit, zoals de glanzende lak van een trommel of de weerkaatsing in een marmeren vloer. Op andere momenten vindt hij het voldoende om vormen in grof geschilderde contouren te suggereren. Je kunt het schilderij dan zelf ‘af denken’.

Pere Llobera, schilderijen, Galerie Fons Welters, Amsterdam, tot 31 mei