De grieks-turkse vriendschap

Wat kreeg Griekenland in ruil voor Öcalan? Een kale rots voor de Turkse kust? Erkenning van zijn zeezone door Turkije? Toestemming om raketten te plaatsen op Cyprus?

In ieder geval zullen de Griekse autoriteiten zich in de handen gewreven hebben toen Abdullah Öcalan, leider van de Koerdische afscheidingsbeweging PKK, op 1 februari in Athene landde nadat in diezelfde nacht Nederland hem de toegang had geweigerd. De vracht was te explosief om direct te verhandelen, dus werd Öcalan tijdelijk geparkeerd in de Griekse ambassade in Kenia. Daar begon een ‘geheime operatie van twee weken’, in de woorden van de Turkse premier Ecevit - prijsonderhandelingen dus. In die twee weken moet Öcalan zijn vastgehouden, of hij moet zich totaal niet bewust zijn geweest van zijn dreigende lot. Volgens de Griekse regering heeft de Koerdische leider in die twee weken nooit politiek asiel aangevraagd, wat op zijn minst ongeloofwaardig is. Griekenland zal een flinke compensatie hebben gekregen voor Öcalan ('The world’s most wanted fugutive’, volgens CNN), want de eerste geruchten over zijn uitlevering leidden onmiddellijk tot gijzelingen, zelfverbrandingen, een bestorming van het VN-gebouw in Genève en bezettingen van Griekse diplomatieke missies in tien Europese steden. Het is precies waar Duitsland voor vreesde toen bleek dat hun internationale opsporingsbevel werkelijk had geresulteerd in de arrestatie van Öcalan, en het is precies ook waarom Nederland niet zat te wachten op een asielaanvraag door de PKK-leider. Volgens de Griekse regering waren Öcalans vertegenwoordigers nog steeds verwikkeld in onderhandelingen met Nederland over een asielaanvraag. En blijkbaar met succes, want op maandag 15 februari besloot Öcalan opnieuw naar Nederland te vliegen. Helaas, de Grieken 'verloren het zicht op Öcalan toen hij naar de luchthaven van Nairobi op weg was’. Enkele uren later bevond hij zich in Ankara. Een wijze les rijker over internationale politieke mores.