De Griekse middenklasse is niet meer…

Athene – ‘Van alle Griekse burgers zijn wij van het leger en de politie het zwaarst getroffen. De gemiddelde Griek is er 25 procent op achteruit gegaan, maar van óns salaris en pensioen is 60 procent afgepikt.’

Aris (58), ooit dik, nu broodmager, zit lusteloos te zappen voor de tv. Schreeuwende politici in actualiteitenrubrieken en ochtendtalkshows floepen langs. Bij Truckers On Ice stopt de oud-havenmeester en kersvers gepensioneerd admiraal. Onaangedaan staart-ie naar stuivende ijsvlakten in Alaska. Buiten is het 34 graden. De fans staan uit. Geen geld voor de onlangs wéér in prijs verhoogde stroom.

‘Het Griekse Hooggerechtshof heeft al in 2012 en ook nog eens in 2014 geoordeeld dat de overheid ons het verschil tussen 25 en 60 procent moet terugbetalen. Dat gebeurt gewoon niet. En we kunnen niets doen. Want wij zijn de enigen die niet mogen staken of demonstreren.’

Aris’ pensioen zou 2800 euro per maand zijn, nu is het 1200. Zijn huur is 800 euro. De zesjarige tweeling heeft speciale scholing nodig – 1200 per maand – want beide knulletjes zijn ernstig autistisch. Ook dat nog. In 2013 vergoedde Aris’ ziekenfonds daarvan 980 euro per maand, nu nog maar 480.

‘Nu heb ik niets meer. Gelukkig snapt de schooldirectie mijn situatie en mogen de jongens nu gratis naar bijles, tot het bedrag dat we nóóit van de overheid hebben gekregen, dat ik al die jaren heb voorgeschoten, bereikt is. Hoe het daarna moet? Geen idee.’

Zijn ooit beeldschone Roemeense Monica (38) zit als een opgezwollen amoebe in de keuken achter haar computer. Van de stress is ze vijftig kilo aangekomen, ze haat zichzelf, de antidepressiva helpen niet. Wanneer de kleintjes naar school zijn, na het huishouden en het koken, leest ze boeken op internet. In het Roemeens passeert de hele wereldliteratuur. Ze is er niet echt met haar hoofd bij. Van Oorlog en vrede herinnert ze zich nu al niets meer, terwijl ze het nog maar net uit heeft. Met Aris praat ze niet meer, seks is iets uit een ver verleden. ‘Waar moeten we het nog over hebben? We leven iedere seconde in angst voor de toekomst van onze zieke kinderen. Ze zullen nooit zelfstandig kunnen worden. Als wij dood zijn, wie zorgt er dan voor hen? Daarom ben ik zo dik. Verlamd. Van de zorgen.’

(Deel 1 uit de serie Berichten uit Hellas)