De groeten aan m'n tante

Is het u ook wel eens overkomen dat u, vertrekkend naar een andere stad of een ander land, door deze of gene werd benaderd met het verzoek om daar een pakje te bezorgen of een boodschap over te brengen?

Vast en zeker! Persoonlijk was ik daartoe altijd gaarne bereid. Zo'n vriendelijk gebaar jegens de medemens gaf altijd een extra dimensie aan mijn reis.
Nu mijn dagen zijn geteld en ik op mijn sterfbed lig, het hiernamaals in zicht, is er geen mens die mij vraagt om daar, aan gene zijde, iemand de groeten te doen. Daar snap ik werkelijk niks van. Ik vind het vreemd, verdacht, zo verdacht dat ik ernstig aan de plaats van mijn bestemming begin te twijfelen. Aan het gedrag van je omgeving valt immers af te lezen hoe de zaken er voor staan.
Volgens mij wijst het feit dat wij, stervenden, niet massaal als koerier worden gebruikt, erop dat niemand echt in een leven na de dood gelooft. Zegt u zelf, u zult moeten beamen dat er eigenlijk geen lol aan is om de pijp uit te gaan, terwijl je als overledene geen enkele taak meer hebt in de maatschappij.