Commentaar: Toerisme

De grote vakantieoorlog

Het gedrag van de Neder landse jeugd in den vreemde begint problematische contouren aan te nemen. Met name in Spanje is het deze zomer keer op keer raak. Massale dronkenschap, onheuse bejegening van de plaatselijke bevolking, vechtpartijen, hotels die afbranden - het vredige imago van de Hollandse toerist behoort definitief tot de verleden tijd. Er zijn al Spaanse agenten die nog liever in Baskenland werken dan in de grote discosteden aan de Costa del Sol en de Costa Dorada, waar de bloem der natie traditioneel samenklontert voor een twee of drie weken durend collectief ritueel van bacchantische zinsbegoocheling. Zodra er oranje of rood-wit-blauwe vlaggen aan de balkons van de grote hotelcomplexen beginnen te wapperen, gaan alle alarmbellen af. In enkele fameuze badplaatsen zijn de autoriteiten reeds overgegaan tot het inzetten van speciale crisis teams tegen het «Hollandse gevaar», dat de Spaans-Neder land se betrekkingen dreigt te doen terugstorten naar het niveau tijdens de Tachtigjarige Oorlog.

Over de oorzaken van het snel toenemende wangedrag van de Hollandse jeugd aan de Middellandse Zee kan men slechts speculeren. Sociologen interpreteren dit soort excessen in de regel als signalen van te hoog opgelopen maatschappelijke spanning, die zijn uitlaatklep vindt op momenten dat de dagelijkse routine wordt afgeworpen. Hoe gereguleerder de maatschappij, des te groter het risico dat het korset op een gegeven moment knapt en allerlei primitieve oergevoelens de boventoon gaan voeren. Voorheen was deze problematiek vooral voorbehouden aan de Britse jeugd, die, eenmaal ontsnapt aan de uiterst complexe verhoudingen van de Britse standenmaatschappij, zich op het continent op vreesaanjagende wijze te buiten placht te gaan aan een uiterst agressief soort escapisme. Deze zomer zijn het echter vooral de Hollanders die zich bij het verlaten van de touringcar als een meute benevelde Vikingen storten op alles wat beweegt.

Te vrezen valt dat de Spaanse toeristencentra dienaangaande de komende jaren nog heel wat te wachten staat. De Nederlandse samenleving bevindt zich in een fase van steeds verdere regulering. Zo wordt deze week in Amsterdam de eerste gereguleerde coffeeshop geopend, compleet met pasjessysteem, smartcard en elektronische toegangspoorten. De vroegere vrijplaats van het voetbalstadion veranderde eerder al in een droefgeestige, gemechaniseerde amusementshal. In de gedigitaliseerde samenleving van het paarse poldermodel worden kasbah’s niet langer geduld. De aldus onderdrukte zinnen laten zich echter niet tot in eeuwigheid in goede banen leiden. Zo ontstaat het fenomeen van de vakantieoorlog, een korte maar heftige eruptie van een onderhuidse maatschappelijke onlust, die vroeg of laat ook op eigen Hollandse bodem zijn tol zal eisen.