De Indiase rechtsgang biedt geen gerechtigheid

New Delhi – Het was klein voorpaginanieuws afgelopen week in sommige Engelstalige Indiase kranten. Een 21-jarige natuurkundestudente bleek zich te hebben opgehangen, een jaar na haar verkrachting.

Die vond plaats in een ziekenhuis, volgens haar nadat ze was verdoofd door een arts. Hij verkrachtte haar, samen met twee politieagenten die het ziekenhuis moesten bewaken. Het was geen schaamte die haar deed besluiten zich het leven te ontnemen. In haar afscheidsbrief beschreef ze hoe ze telkens faalde in haar streven naar gerechtigheid. Gerechtigheid die politici telkens weer beloven met verwijzing naar India’s ‘grondige en onafhankelijke rechtspraak’, na de zoveelste brute groepsverkrachting.

Rajwanti, mijn huishoudster, was geraakt door het bericht. ‘Ik wist niet dat het zo erg was’, zei ze en ze legde de krant weg, te verafschuwd om nog een letter te lezen. Zelf probeert ze langs gerechtelijke weg haar juwelen en andere bezittingen terug te krijgen van haar echtgenoot, een alcoholist die haar met de regelmaat van de klok in elkaar sloeg. Scheiden is een juridische heksentoer, laat staan dat ze gedaan krijgt dat zo’n man haar rechtmatige bezit teruggeeft en betaalt voor de opvoeding van haar twee zoons. Zittingsdata worden verschoven, rechters komen niet opdagen, haar advocaat geeft pas thuis als zijn palmen flink geolied worden met stapels smeergeld. Acht jaar is ze nu al bezig.

‘Als ik naar de rechtbank ga op de datum waarop ik moet verschijnen, is er nooit een rechter aanwezig’, schreef de natuurkundestudente in haar afscheidsbrief. Haar advocaat gaf haar weinig kans ooit de arts en de agenten veroordeeld te krijgen. Zij zitten in voorarrest – dat is een uitvloeisel van de nieuwe strenge Indiase zedenwetten. Maar vanuit de gevangenis kreeg ze dreigtelefoontjes van ze.

Rajwanti trotseert de haperende rechtsgang niet om gerechtigheid te krijgen, maar om haar zelfrespect in stand te houden. Ze gaat er niet vanuit ooit ook maar een cent van haar ex te zullen ontvangen. Indiërs beschouwen procederen inmiddels als een symbolische daad. Een gebed zonder eind, bedoeld om de buitenwereld te laten zien dat je je niet op je kop laat zitten.

De studente wilde een officiële veroordeling van haar verkrachters opdat ze geen hoer meer genoemd zou worden. Maar het overbelaste Indiase juridische stelsel smoorde haar laatste restje vechtlust. ‘Alsjeblieft mama, papa, vergeef me. Ik zal nooit gerechtigheid vinden, en ik zal nooit verder komen in dit leven’, was de laatste zin die ze schreef.