Om te verhullen dat er op de Europese top in Brussel over migratie en vluchtelingen van eind november helemaal niets is veranderd aan het beleid op de Middellandse Zee, laat de nieuwe Italiaanse regering spierballentaal rollen voor de rechtse achterban. Zo noemde vice-premier Matteo Salvini tijdens de Mediterranean Dialogues van afgelopen weekend de top ‘een overwinning voor Italië’. De overwinning zou er volgens Salvini uit bestaan dat de route over de Middellandse Zee ‘als speerpunt wordt genoemd in het twintigstappenplan van de EU’, en dat zal ook niemand ontkennen. Inderdaad heeft de eurocommissaris voor Binnenlandse Zaken Ylva Johansson erkend dat ‘via de Middellandse Zee het grootste aantal niet-reguliere migranten Europa bereikt, dit jaar negentigduizend, dat is vijftig procent meer dan vorig jaar’.

Maar met deze constatering verandert er niets. De door Italië, Griekenland en Malta verfoeide Dublinverordening uit 1990 blijft gewoon van kracht. Volgens deze verordening is het land waar de vluchteling als eerste voet aan wal zet verantwoordelijk voor de afhandeling van de eventuele asielaanvraag, en mogen andere landen uit de EU vluchtelingen zonder papieren terugsturen naar het eerste aankomstland. Een gevaarlijk mechaniek omdat je er ontduiking van registratie mee stimuleert, wat in Italië al jaren gebeurt, terwijl Malta vluchtelingenboten in de territoriale wateren gewoon niet toelaat en Griekenland zich schuldig maakt aan de beruchte pushbacks op zee.

De nieuwe Italiaanse regering van de post-fascistische Giorgia Meloni moet juist op het gebied van vluchtelingen de spierballen laten zien. Bij gebrek aan resultaten op Europees niveau worden in eigen land creatieve analyses bedacht die moeten lijken op een oplossing, maar het niet zijn. ‘Italië kan niet accepteren dat de selectie van mensen die Italië binnenkomen wordt gedaan door mensenhandelaren uit Afrika, in plaats van zoals in Frankrijk, Duitsland en andere EU-landen gewoon aan de grens’, is bijvoorbeeld zo’n analyse van premier Meloni en haar minister van Buitenlandse Zaken Antonio Tajani.

Wat Italië bedoelt is: alleen mensen met een opleiding waar in Italië behoefte aan is zijn welkom. En de selectie moet plaatsvinden in het thuisland, of ‘in de regio’ zoals het heet, en dus komt niemand in aanmerking die zich op een vluchtelingenboot bevindt. Of eigenlijk: vluchtelingen bestaan niet, er bestaan alleen arbeidsmigranten. Alsof dat de situatie zou zijn in alle andere Europese landen.