Ziedaar, niet eens zo heel erg veel bijgekleurd, de officiele Franse respons op het wereldwijde protest tegen het uitvoeren van hun kernproef. Volgens de Franse premier Alain Juppe is iedereen die tegen de kernproeven is - met uitzondering van hen die op of voor het Elysee werken, en dat is dus grofweg de hele wereld - ‘hysterisch’.
Juppe had nog meer intelligente uitspraken in voorraad. ‘Er zijn omstandigheden waarin de grootheid van een staatsman kan worden afgemeten aan de mate waarin hij opgewassen blijkt tegen tijdelijke impopulariteit om op langere termijn de wezenlijke belangen van een land te dienen’, aldus de behoorlijk op dreef zijnde eerste minister.
Een uitspraak die in werkelijkheid kant noch wal raakt. Ten eerste gaat het niet om tijdelijke impopulariteit, het gaat om een fundamenteel protest van een wereldopinie die wil dat niet alleen de letter, maar ook de geest van het non-proliferatieverdrag wordt gerespecteerd.
Ten tweede hebben de kernproeven niets met het wezenlijke belang van Frankrijk te maken, omdat ze technisch absoluut overbodig en geopolitiek zinloos zijn.
De waarheid is iets prozaischer. Jacques Chirac is de eerste Franse president die niet eens de helft van de Fransen achter zich kreeg. En om die laagste score ooit te halen, heeft hij tijdens zijn campagne zowat alles aan iedereen beloofd. Omdat hij er niet in slaagt die beloften waar te maken, heeft hij nu de externe-vijandstrategie gekozen. La France unie tegen de rest van de wereld.
De grandeur-manie, de haast napoleontische eigenwaan, de bijna jacobijnse verwerping van ieder argument van de tegenstander: de Franse geschiedenis heeft jammer genoeg niet alleen de leuze Liberte, Egalite, Fraternite voortgebracht.
Nee, Jacques Chirac heeft met deze kernproeven niet bewezen een groot staatsman te zijn. Hij heeft, simpel en domweg, een historische flater van formaat geslagen.
Dat is erger dan een gezonde portie hysterie.