‘de joden zijn overal’

GAZA - ‘In het eerste kwartaal van de volgende eeuw is de zionistische entiteit in Palestina geheel uitgeroeid. Palestina zal weer een natuurlijk onderdeel zijn van het Midden-Oosten. Joden die in de islamitische staat willen wonen, worden goed behandeld, overeenkomstig het islamitisch recht. Wij zijn geen racisten zoals de zionisten.’

Sjeik Yassin is terug in Gaza.
Het is moeilijk voor te stellen dat deze kasplant de Israelische bevolking de stuipen op het lijf jaagt. De oprichter en geestelijk leider van Hamas is verlamd, stokdoof en bijziend, beweegt zich voort in een high-tech rolstoel en moet gevoerd en gewassen worden. Toen hij vorig jaar plotseling werd vrijgelaten uit de Israelische gevangenis, na de mislukte Mossad-aanslag op een Hamas-leider in Jordanië, zeiden de Israelische autoriteiten dat hij stervende en daarom onschadelijk was. Hij kan beter in Gaza sterven dan in onze gevangenis, vonden de Israeli’s, daar komt alleen maar narigheid van.
De sjeik (61) werd door de bevolking van Gaza als een held ontvangen. Ahmed Yassin, in zijn bescheiden woning: ‘Arafat heeft Hamas gevraagd toe te treden tot zijn nieuwe kabinet. Maar ik weiger deel uit te maken van welk regime dan ook dat de Oslo-akkoorden uitvoert. En wat stelt de regering van deze beperkte autonome entiteit nu eigenlijk voor? Het voorstel van Arafat is een rookgordijn. Op die manier wil hij verhullen dat meer dan tweehonderd leden van Hamas in zijn gevangenissen zitten opgesloten. En hij moet eerst maar eens uitleggen wie er achter de moord op Muchi Addin Sharif zat.’
Het lichaam van Sharif, bijgenaamd 'Ingenieur nummer twee’, werd eerder dit jaar aangetroffen in een uitgebrande auto in Ramalla, op de westelijke Jordaanoever. Sharif was het technische brein achter de Hamas-zelfmoordacties tegen Israeli’s ('Ingenieur nummer één’ was Yahyah Ayyash, de door de Israelische geheime dienst geliquideerde bommenmaker). Aanvankelijk verklaarde de Palestijnse Autoriteit dat Sharif ontploft was terwijl hij een autobom aan het prepareren was. Al spoedig bleek echter dat hij was doodgeschoten. Het vermoeden rees dat de geheime dienst van Arafat, in samenwerking met de Israelische geheime dienst, de ingenieur had uitgeschakeld. Hamas eiste een verklaring van Yasser Arafat, die onmiddellijk een aantal Hamas-kopstukken in de gevangenis liet zetten. Sjeik Yassin eist van Arafat dat ze zo snel mogelijk op vrije voeten komen.
OP DIT MOMENT lijkt Hamas de belangrijkste politieke tegenstander van Arafat te zijn. Maar het is nog maar de vraag of geestelijk leider Ahmed Yassin wel zo belangrijk en gevaarlijk is als de Israelische regering doet voorkomen. Toen hij vorige week terugkeerde van een drie maanden durende reis door islamitische landen in de regio, werd hij bij de grensovergang van Rafah begroet door slechts een handjevol aanhangers. Ze hadden twaalf uur lang zitten wachten in een theehuis bij de grens. De peperdure landrover van de sjeik arriveerde uiteindelijk in het holst van de nacht, de jongeren riepen een paar keer 'Allahoe Akbar’ en het konvooi scheurde onmiddellijk door naar Gaza.
Op de speelplaats naast zijn huis stonden honderden plastic stoelen klaar maar heel Gaza lag op één oor. Op een podiumpje, met muurschilderingen van 'ingenieur’ Muchi Addin Sharif poserend voor de Rotskoepel in Jeruzalem, gaf de sjeik een persconferentie aan de overwegend Arabische pers. Hij was uitgeput en zijn mond produceerde louter onverstaanbare piepjes. Zijn lijfwachten schoten vervolgens uit vreugde hun pistolen leeg in de lucht en het feest was voorbij. De sjeik moest slapen.
OOK DE VOLGENDE dag bleef de speelplaats naast zijn huis leeg. De sjeik bezocht de vrijdagpreek in de moskee waar Hamas ruim tien jaar geleden werd opgericht, en opnieuw was de opkomst van aanhangers teleurstellend. Het is moeilijk voor te stellen dat de sjeik Yasser Arafat en Benjamin Netanyahu slapeloze nachten bezorgt. Toch wilde de Israelische regering hem aanvankelijk niet terug laten keren naar Gaza. Drie maanden geleden vertrok de sjeik voor een medische behandeling naar Cairo. Daarna maakte hij, met een door Arafat verschaft diplomatiek paspoort, een rondreis door het Midden-Oosten, tot verbazing en ergernis van de Israelische regering. Yassin werd als een staatshoofd ontvangen in Saoedi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten, Oman, Koeweit, Jemen, Iran, Syrië en Soedan. Vooral Yassins bezoek aan Koeweit moet Arafat hebben gestoken. Sinds de Golfoorlog, toen Arafat in zijn oneindige wijsheid besloten had Irak te steunen, werd de geldkraan naar de PLO dichtgedraaid en is hij niet meer uitgenodigd door Koeweit.
Volgens Israelische bronnen zamelde de sjeik tijdens zijn Midden-Oostenreis tussen de vijftig en tweehonderd miljoen dollar in. Geld dat hij volgens die bronnen gaat gebruiken voor nieuwe aanslagen. Netanyahu hoopt dat de sjeik op die manier de positie van Arafat zal verzwakken, zodat de Israelische premier een extra reden heeft niet door te gaan met het vredesproces.
Is het geld inderdaad bedoeld om aanslagen te financieren? Ahmed Yassin glimlacht: 'Over de hoeveelheid laat ik me niet uit, maar het is zeker niet zo veel als de Israeli’s willen doen geloven. Ik zal het besteden aan scholen, ziekenhuizen, weduwen en wezen. Wat er met de rest van het geld gebeurt, laat ik in het midden.’
VLUCHTELINGENKAMP Khan Yunis, nabij de grens met Egypte. Een paar dagen eerder is Rafad Bardawil (23) doodgeschoten door het Israelische leger. Volgens het leger was hij lid van Hamas en wilde hij een aanslag plegen op kolonisten van de joodse nederzetting Morag. In de steeg waar hij woonde rouwen tientallen oude mannen. Portretten van Rafad zijn op de muren geplakt. Door de buurtbewoners, die in groten getale zijn begrafenis bijwoonden, werd Rafad tot martelaar uitgeroepen. Moeder Bardawil ligt doodziek op bed, vader Mohammed zit verslagen op een krukje en wordt getroost door de oude mannen. Vader Mohammed: 'Natuurlijk ben ik blij en trots dat hij een martelaar is. Alleen wilde hij volgens mij helemaal geen aanslag plegen. Hij liep toevallig in de buurt van de joodse nederzetting en is zomaar doodgeschoten. Hij stond wel achter de idealen van Hamas. Door deze zinloze moord heeft Israel gezorgd dat er nieuwe aanslagen zullen komen. De jongens in Khan Yunis hebben geen ideaal meer, ze hebben geen toekomst. Het martelaarschap en het paradijs zijn nog de enige gunstige vooruitzichten.’
De vraag blijft of sjeik Yassin, ondanks al zijn dreigende uitspraken, verantwoordelijk gesteld kan worden voor de Palestijnse aanslagen. De Hamas-kantoren in Gaza, Amman en Damascus zijn ernstig verdeeld over het leiderschap. Maar voorlopig blijft Yassin het gezicht van Hamas en beschouwt de Israelische bevolking hem als het ultieme symbool van het terrorisme.
Toch blijkt de sjeik menselijke trekken te hebben: hij is dol op voetbal en volgt het wereldkampioenschap aandachtig. Hij is voor Duitsland, want hij houdt van winnaars. In zijn woning staat een grote tv en hij bekijkt alle wedstrijden met zijn zoon.
Het voetbal heeft hem trouwens in de rolstoel doen belanden. Tijdens het uitoefenen van zijn favoriete sport, toen hij nog een jongetje was, raakte hij dusdanig geblesseerd dat hij de rest van zijn leven invalide zou blijven. De tranen staan in zijn ogen als hij erover vertelt. Een goed moment om te vragen of de sjeik werkelijk zo'n hekel aan joden heeft, en waarom. Yassin laat zijn ogen droogwrijven door zijn zoon en antwoordt: 'Ik kom uit het dorp Giora, dat in de buurt van het huidige Asjkelon lag. In 1948 is het door de joden met de grond gelijk gemaakt. De joden hebben mijn land gejat en ik wil het terug hebben. Toen ik met mijn familie aankwam in de Gazastrook sliepen we buiten, we hadden zelfs geen tenten. Ik heb altijd geloofd in de terugkeer naar ons land. Maar de joden zijn overal, ze ontheiligen zelfs de Aqsa-moskee. Het is een crimineel volk. Het doet enorme pijn als ik aan de verschrikkingen van 1948 terugdenk, waarom stelt u mij deze vraag?’