Sylvain Ephimenco

De Kale Man van Rancuneus Nederland

Als je goed kijkt, kun je je alleen maar afvragen hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat iemand als de Kale Man van Rancuneus Nederland uitgerekend hier voet aan de grond heeft kunnen krijgen. Volgens peilingen behoren de Nederlanders tot de gelukkigste wezens op aarde. Het land heeft nog nooit zoveel miljonairs geteld. Er hoeft hier maar een blonde griet uit een ver land te verschijnen en het volk neemt massaal bezit van de straten om euforisch te gaan terugzwaaien. Er wordt amper meer gedemonstreerd of gestaakt. De criminaliteit is niet hoger dan in de buurlanden. De premier fietst zonder bodyguards de halve stad door om zijn boodschappen te doen. De enige onderwerpen die de plaatselijke intelligentsia nog mobiliseren, betreffen de uitreiking van suffige literaire prijzen of de hoogte van hun royalty. De belastingen zijn verlaagd. Kinderfilm Harry Potter breekt records bij volwassenen. Je hoeft maar te niezen en je krijgt een uitkering. Het grootste gevaar dat de jeugd bedreigt is in extase te sterven door een pilletje te veel. In de Middeleeuwen stierven rijkaards in hun kastelen ook af en toe aan over-eten. De Nederlander gaat per jaar gemiddeld drie keer met vakantie, vijftig keer uit eten en hoeft nog maar een keer per week in bed te stoeien. Dat laatste is veelzeggend. Seksuele gemeenschap is tegelijk de bioscoop, het restaurant, de Costa del Sol en het Stopera van de armen. Hoe armer de wereldburger, hoe meer orgasmen hij verlangt. Nederlanders bulken van het geld en hebben wel wat beters te doen dan als arme sloebers tussen de lakens te rollenbollen. Ten slotte: er is geen gelukkiger mens dan de van vakantie terugkerende Nederlander op het moment dat hij de grens weer passeert.

Natuurlijk zijn er problemen die ergernis wekken. De treinen rijden niet altijd op tijd, er ontstaan wachtlijsten in de gezondheidszorg en bij de KPN worden duizenden mensen ontslagen. Allemaal het resultaat van mismanagement. Maar mismanagement wordt op den duur altijd gecorrigeerd. En als de files steeds langer worden, komt dat doordat huishoudens steeds vaker twee auto’s bezitten.

Het is waar: er komen steeds meer buitenlanders bij met hoofddoekjes op die het aangezicht van de grote steden steeds meer bepalen. Maar op den duur, met goed beleid, zullen die hoofddoekjes net als de Taliban-baarden wel op de grond vallen. En het is ook waar dat er zwembaden en treinlijnen zijn waar Marokkaantjes de boel verpesten. Heel vervelend, maar toch anders dan in Frankrijk waar zwembaden, sportzalen en auto’s per honderden in brand worden gestoken. Waar ambulance- en brandweerpersoneel in de buitenwijken worden beschoten. Waar politieagenten hun tiende dode collega van het jaar hebben begraven en demonstreren voor meer kogelvrije vesten.

De Kale Man van Rancuneus Nederland zegt «het land aan de mensen te willen teruggeven». Een belachelijk cliché. Deze democratische rechtsstaat is al in handen van de mensen. Op enkele functies na, zoals commissaris van de koningin en burgemeester. De Kale Man eist vooral het land op voor zichzelf en wil alles wat los en vast zit ontslaan. De Kale Man vindt zichzelf de beste en is boos en rancuneus omdat hij nog steeds geen paus is geworden. Hij komt op voor de rijksten, de ondernemers, zodat die nog meer opties en aandelen mogen opstrijken en nog minder vaak in de koffer hoeven te duiken. De Kale Man is een luxeprobleem in een land waar veel luxe is en waar niet al te veel problemen zijn. Het succes van de Luxe Kale Man is daarom gemakkelijk te verklaren. In een rijk land slaat de verveling sneller toe dan daar waar je de hele dag op een vuilnisbelt moet kamperen om je dagelijkse kost te zoeken. Waar welzijn heerst, is de politiek saai en droefgeestig. Dan hoeft er maar een halve gemankeerde clown te verschijnen en iedereen denkt in hem een geniale Mister Bean te ontwaren. Maar gooi een pruik op zijn kale kop vol wind, en plotseling gaat hij onopgemerkt door het leven. De Luxe Kale Man is in feite niets meer dan een vervelend probleem.