DVD

DE KAT STEELT DE SHOW

DVD Remco Campert

Hoe de innerlijke verbeelding van een schrijver te verbeelden? Thorvald Kleve, Jeroen Kostense en Jeroen S. Rozendaal kozen voor hun portret van Remco Campert de klassieke benadering: schrijver wandelt wat voor zijn boekenkast, plukt enkele invloedrijke banden van de plank, rookt, tikt op een schrijfmachine, mijmert over het leven. Het universum van Campert is in Tijd duurt één mens lang niet veel groter dan zijn werkkamer.

Het is een nogal ontluisterende karakterschets geworden: de milde chroniqueur die jarenlang in wisseldienst met Jan Mulder iedere dag op de voorpagina van de Volkskrant alledaagse weemoed in luttele regels wist te comprimeren, wordt hier geportretteerd als een eenzelvige man, die zijn egocentrische levenshouding op het conto schrijft van een keuze voor de kunst. Alsof het leven en de kunst per definitie lijnrecht tegenover elkaar staan. Bewees Jan Wolkers niet het tegendeel? Wel mooi is de ingehouden woede van de ouder wordende man, die zich in het volste besef van de vergeefsheid daarvan toch verzet tegen de voortschrijdende tijd. Over de rand is het einde, waarin de makers alvast afscheid nemen van Campert middels een lege bureaustoel en een gedicht over de dood. In de weinig levenslustige film steelt Camperts kat de show, en die staat dan ook heel rechtvaardig op de aftiteling vermeld: met dank aan jazzcat Poef.

Oorspronkelijk bedacht saxofonist Benjamin Herman op verzoek van de filmmakers dat covers uit de naoorlogse jazz wel een passend nostalgische soundtrack voor deze film zouden opleveren. Campert behoort immers tot die generatie van Parijsgangers en jazzliefhebbers die in de jaren vijftig, toen jazz, literatuur en poëzie een intieme verbintenis aangingen, haar finest hour beleefde. Maar na het zien van de rushes koos Herman een andere strategie: op de vleugels van een gelegenheidsensemble, samengesteld uit aanstormend jazztalent (Gideon van Gelder – piano, Sean Fasciani en Kasper Kalf – contrabas, Joost Kroon – drums) ontstond als vanzelf oorspronkelijk materiaal. De score voor de film was maar een kwartier lang, maar met deze bezetting besloot Herman later terug naar de studio te gaan. Daar ontstond een compleet nieuw album: Campert.

Herman is vooral bekend als voorman van New Cool Collective, de groep die acid jazz, afrobeat en boogaloo de afgelopen jaren weer dansvloerfähig heeft gemaakt. Zonder een tel in te leveren op kwaliteit rehabiliteert New Cool de voor jazz zo belangrijke dansfactor, in de soms naar intellectualisme en virtuositeitsvertoon neigende polderjazz – geen geringe opgave.

Campert bewijst de ongelooflijke veelzijdigheid van Herman. De nachtelijke, introspectieve sfeer brengt L’ascenseur pour l’échafaud in herinnering, de film noir-klassieker van Louis Malle met de legendarische soundtrack van Miles Davis. In de liner notes geeft Herman zelf het beste luisteradvies: te genieten onderweg van kroeg naar huis. Daaraan kan worden toegevoegd dat men toch vooral de duur van die rit dient aan te passen aan de lengte van dit album.

Remco Campert, Nieuwe Herinneringen/Tijd duurt één mens lang. Benjamin Herman, Campert (Dox Records)