Het was bijna vijftig graden Celsius in Canada afgelopen week en het stadje waar dit temperatuurrecord was gemeten verdween een dag later in een vlammenzee. De hittegolf veroorzaakte ‘ijsbevingen’ in Alaska en zorgde bij Californische boeren voor een ernstig watertekort. In Tsjechië kwamen vijf mensen om het leven door een tornado, in Zuid-Limburg stroomde het water door de woonwijken en een week eerder had een plaatselijke storm in Leersum voor zo’n 37 miljoen euro schade veroorzaakt aan huizen en auto’s. Weerman Peter Kuipers Munneke legde het nog maar eens uit in een filmpje van de nos: ‘Eigenlijk is het heel simpel: als de aarde warmer wordt, krijgen we vaker hittegolven.’ En datzelfde geldt voor noodweer, zou je eraan toe kunnen voegen.

Ondertussen had het Franse persbureau afp een conceptversie van het aankomende rapport van het Intergovernmental Panel for Climate Change (ipcc) in handen gekregen en de informatie die het daarover naar buiten bracht zou bij ieder weldenkend mens een paniekaanval moeten veroorzaken. Het extreme weer van de afgelopen week is slechts een bescheiden voorbode van de ellende die ons nog te wachten staat. Zelfs als we de opwarming van de aarde weten te beperken tot twee graden zouden in 2050 tientallen miljoenen mensen chronische honger lijden en vele honderden miljoenen te kampen krijgen met overstromingen, stormen en extreme hittegolven. ‘Het leven op aarde kan nog herstellen van een drastische verandering van het klimaat door te evolueren tot nieuwe soorten en nieuwe ecosystemen te creëren’, citeert afp uit het rapport. ‘Maar mensen kunnen dat niet.’

Dat centrale bankiers de economie helpen vergroenen wordt vanzelfsprekender

Dat er in de Nederlandse pers opvallend weinig aandacht was voor het gelekte rapport had ongetwijfeld te maken met het feit dat het een conceptversie betrof die journalisten bovendien niet zelf konden inzien en dat het ipcc commentaar weigert totdat de officiële versie gepresenteerd is (in februari), maar misschien speelt het ook mee dat we al lang niet meer echt opkijken van dit soort teksten. De toekomst van de mensheid staat op het spel? Oud nieuws. Delen van de planeet dreigen onbewoonbaar te worden? Wist ik al. Het enige dat verandert is dat de toon steeds alarmerender wordt en de gevolgen van het ontwrichte klimaat steeds zichtbaarder zijn.

Toch moet de rechter eraan te pas komen om ervoor te zorgen dat bedrijven en overheden deze boodschap serieus nemen. Marjan Minnesma, de directeur van stichting Urgenda die in 2015 de eerste fameuze klimaatzaak won, kondigde aan om opnieuw naar de rechter te stappen, omdat de regering nog steeds te weinig doet om te voldoen aan het vonnis van 25 procent CO2-reductie ten opzichte van 1990. Ja, er ligt een klimaatakkoord. Natuurlijk, er wordt nagedacht over een groene industriepolitiek. Maar er is meer nodig. Meer investeringen in duurzame energie, een schone infrastructuur en klimaatadaptatie. In de Verenigde Staten wil president Biden biljoenen uitgeven om het land klimaatneutraal te maken en voor de Europese Green Deal zal jaarlijks zo’n 260 miljard extra geïnvesteerd moeten worden.

Bij sommige economen doet dat de vrees rijzen voor de terugkeer van het inflatiespook, zo beschrijft Rens van Tilburg in de nieuwe Groene. Fiscale haviken zijn bang dat te hoge staatsschulden en te lage rentes zorgen voor geldontwaarding waardoor de koopkracht keldert en spaargeld verdampt. Maar deze groep veelal grijze heren raakt langzaam in de minderheid. Dirk Bezemer, net als Van Tilburg betrokken bij het Sustainable Finance Lab, beschrijft in De Groene hoe het economische denken aan het kantelen is. De coronacrisis betekende de genadeslag voor de oude consensus dat marktdiscipline de beste uitkomsten genereert voor mens en milieu. Een groeiende groep macro-economen maakt zich inmiddels meer zorgen om de stijgende temperaturen dan om de stijgende schulden. Centrale bankiers beginnen het vanzelfsprekend te vinden dat zij de vergroening van de economie een handje helpen, zelfs als dat betekent dat de inflatie iets oploopt. Gelukkig maar, want het inflatiespook is voorlopig een stuk minder angstaanjagend dan de dreiging van een klimaatcatastrofe.