De koning gelooft niet

Het weekblad HP/De Tijd heeft kroonprins Willem- Alexander tot ‘de ideale vorst’ uitgeroepen, want het was die week nogal warm in Nederland.

Het is een aardige, wat zwak onderbouwde theorie, die voornamelijk steunt op beleefde historici en staatsrechtsgeleerden, benevens de royalty-watchers van de roddelbladen. Niettemin weten wij dank zij HP/De Tijd nu iets meer over deze levenslustige jongeman. Hij rijdt in een Volvo 940 stationcar, leest De Telegraaf en The Economist, zijn favoriete lectuur is Youp van ’t Hek en hij luistert graag naar Rene Froger.
Intellectueel gezien is Willem-Alexander dus geen hoogvlieger, maar ‘niemand zit te wachten op een koninklijke boekenwurm’. Dus is hij, deze wat populistische redenering volgend, meer voor het koninklijke ambt geschikt dan de werkezelin Beatrix, die het niet kan laten de dossiers te lezen. Dus: Leve de koning! 'Een minder zwaarwichtig, maar frivool, luchthartiger, misschien wel minder calvinistisch staatshoofd dan zijn moeder.’
Daarmee brengt het weekblad een belangrijk punt ter sprake, zonder daar overigens nader op in te gaan. Hoe calvinistisch is onze aanstaande monarch? Hij houdt onmiskenbaar van sport. Maar houdt hij ook van Onze Lieve Heer? Hij is volgens de voorschriften gedoopt en volgde, als oranjetelgje, keurig de catechisatieles. Niettemin 'laat religie hem nog onverschillig’, signaleerde Renate Rubinstein in 1985, in een geschreven portret van de kroonprins.
Dat is nu tien jaar geleden. De man is nu achtentwintig en heeft nog steeds geen openbare belijdenis gedaan. Ik constateer dit met enige verbazing. Als je oud genoeg bent om de wapenrok van de koningin te dragen en tussen het soldaatje spelen door diverse blondines (in alfabetische volgorde: Barbara, Emily, Frederique, Paulette en Yolanda) achter hun broekjes te zitten, ben je, mijns bedunkens, ook rijp genoeg om publiekelijk te getuigen hoeveel je houdt van Onze Lieve Heer.
Misschien heeft Willem-Alexander, toch al geen lezer, ook weinig belangstelling voor het Boek der Boeken. Dat kan. Het komt in de beste christenfamilies voor. Daarmee is een buitengewoon interessante situatie geschapen: een koning die zich, als opvolger van zes generaties christelijke vorsten, aan God noch Gebod iets gelegen laat liggen.
Het mag trouwens van onze constitutie. Zie artikel 31: 'Hij (de Koning) zweert of belooft trouw aan de Grondwet en een trouwe vervulling van zijn ambt.’ Niettemin regeren Nederlandse vorsten traditioneel 'bij de gratie Gods’. Wordt die gezellige dikkerd de eerste koninklijke uitzondering? Daarom zal het Nederlandse christenvolk, zoals bekend de grootste oranjefans, lelijk op de neus kijken als het straks wordt geconfronteerd met een koning die wel De Telegraaf en The Economist, maar niet de Bijbel leest.
Vreemd dat dit thema niet in het portret van 'de ideale vorst’ wordt aangesneden, temeer omdat de auteur de zoon van de diepgereformeerde Piet Bukman is, HP/De Tijd-redacteur Bert Bukman, bij wie je een natuurlijke belangstelling voor deze explosieve materie zou verwachten.