De Groene Live #26: Strijd om de ziel van Amerika. Kijk woensdag om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

Film/Serie: Fargo

De krachten van chaos

Het is een belangrijke week op het gebied van cinema: de release van Star Wars Episode VII: The Force Awakens (lees morgen op deze plaats een volledige bespreking van J.J. Abrams’ historische film). Maar op kleinere schaal is er een ándere belangwekkende gebeurtenis: de laatste aflevering van de televisieserie Fargo.

Medium fargo3

Betsy, echtgenote van politieagent Lou Solverson, veegt de vloer aan met Albert Camus. De scène: tegenover haar zit er een tienermeisje dat al weken lang, haast in iedere aflevering, in een exemplaar van De mythe van Sisyphus leest. En nu, terwijl de doodzieke Betsy in bed ligt met haar dochtertje slapend naast haar, begint de tiener wéér over ‘absurditeit en de zinloosheid van het leven’. Waarop Betsy reageert: Camus, tja, dat wordt allemaal irrelevant op het moment dat je een zesjarig kind in je armen hebt. (Nota bene: dit stuk bevat spoilers.)

Seizoen twee van deze serie – nu in zijn geheel terug te kijken via Netflix – is een triomf. De personages lijken clichématig, maar onder de oppervlakte zijn ze even complex als wij. Het verhaal oogt simpel, terwijl het in feite een complexe mythologie vormt waarin thema’s zoals sociale gerechtigheid en sekse-identiteit bepalend zijn.

Wat betreft visuele stijl is Fargo naast het schromelijk ondergewaardeerde Hannibal het beste voorbeeld hoe televisiedrama ook op dit gebied een broedplaats voor innovatie is. Vooral in het laatste deel van seizoen twee gaan de makers behoorlijk los met splitscreen, waarbij het beeld in vakken wordt verdeeld waarin verschillende scènes zich afspelen. En dat wérkt. Niet alleen speelt het verhaal zich af in de jaren zeventig, het laatste tijdperk waarin makers vrijelijk met splitscreen experimenteerden, ook creëert het gefragmenteerde beeldkader een gevoel van desoriëntatie. Hier is het leven: zo onoverzichtelijk, het is alsof iemand een doos met puzzelstukjes heeft omgekieperd, en zie daar maar een zinvol geheel van te maken. Camus is bij uitstek relevant voor wie dan nog wil overleven, wat Betsy’s snauw in een ander licht plaatst.

De plot: in Luverne, Minnesota, belanden gewone mensen als Lou en Betsy en de plaatselijke slager, Ed, en zijn vrouw, schoonheidsspecialiste Peggy, midden in een oorlog tussen rivaliserende gangsters. De Gerhardt-familie, die al generaties lang in dit gebied de scepter zwaait als het gaat om de drugshandel, wordt slachtoffer van een ‘vijandige overname’ door drugshandelaren uit de grote stad. Wanneer Peggy per ongeluk een geliefde zoon van de Gerhardts doodrijdt, zweert de familie wraak.

Het meest fascinerende personage is een indiaan genaamd Hanzee. Een veteraan van de pas afgelopen Vietnam-oorlog, waarin hij meermalen onderscheiden werd vanwege dapperheid, nu een harde man die met jagersmes en aanvalsgeweer de wil van de Gerhardts afdwingt. Hanzee staat voor het collectieve geweten, of voor het idee dat de misdaden uit het verleden nooit zullen worden vergeten. De serie blikt vooruit op de Reagan-jaren die snel zullen volgen, maar kijkt ook terug in de geschiedenis naar wat voor land Amerika is geworden. In aflevering acht staat de meedogenloze killer voor een gedenkplaat op de buitenmuur van een kroeg. Die is er ter nagedachtenis van het bloedbad bij Wounded Knee in 1890. Vervolgens richt de indiaan zélf een verschrikkelijke massaslachting aan in dit stadje in South Dakota.

Ook de mannen in het verhaal hebben aan Camus geen boodschap. Het lot dat ze dragen – de geschiedenis weegt zwaar – accepteren ze als een feit, zelfs een ‘voorrecht’, zoals in de laatste aflevering blijkt wanneer Lou en Betsy weer bij elkaar zijn. En Betsy eigenlijk wel gelijk krijgt. Immers, hoe je het ook wendt of keert, de krachten van chaos zijn niet bestand tegen een slapend kind en een geliefde die thuiskomt.


Fargo, seizoen twee, is nu te zien op Netflix