De krulstaart

Vrijdag werd het Gala van de Nederlandse Film uitgezonden. 361.000 kijkers. Best veel voor wat eigenlijk een verslag is van een incrowd-ritueel annex prijsuitreiking voor mensen betrokken bij film- en tv-producties.

Medium tv hh still.0070478

Producties die de meeste tv-kijkers niet zagen of zelfs maar gezien konden hebben. Aantrekkelijk voor wie vermaak leedvermaak is, dankzij het publiciteit aanjagende nominatiesysteem dat tegenover elke winnaar twee verliezers oplevert: kijk ze de pijn ‘sportief’ verbijten. Pijnlijke avond meestal ook door de ongein waarmee prijsuitreikend Bekend Nederland filmisch Bekend Nederland probeert te vermaken (zoals de sterren van Koefnoen die in een ‘Geer-en-Goor-act’ ongein kwadrateren): kijk es hoe avondjurken en -pakken krampachtig grijnzen om zoveel krampachtigs – zelfs topacteurs blijken slecht te neplachen. Pijnlijk ook omdat er nog altijd geen officiële prijs voor ‘beste scenario tv-drama’ is, terwijl voor tv niet alleen het meeste wordt geschreven maar steeds vaker ook het beste (een internationale trend).

Wel is er de Zilveren Krulstaart, ooit ludiek protest van het Netwerk Scenarioschrijvers, maar inmiddels prestigieus geworden. Die Krulstaart wordt tegenwoordig wel in de Festivalpubliciteit vermeld, maar de grootheid om aan dat varkensstaartje een Kalf vast te maken en dat op het Gala uit te reiken, is nog altijd te veel gevraagd. Dat Kalf had dan naar Marnie Blok moeten gaan, die nu van haar vakgenoten de Krulstaart kreeg vanwege haar Ramses. Volop verdiend dan, net als ‘beste tv-acteur’ voor de fabelachtige Shaffy van Maarten Heijmans dat is. Van mij had Michiel van Erp de prijs ‘beste tv-drama’ voor datzelfde Ramses mogen krijgen, ook al omdat deze documentaire regisseur een sensationeel goed dramadebuut afleverde, geslaagde synthese van publieksserie en arthouse-tv. Goed, hij kreeg de Nipkowschijf al. En Hollands Hoop-makers Dana Nechushtan en Franky Ribbens zijn waardige winnaars. Al was het voor de Gala-kijker vreemd dat die pas één aflevering had kunnen zien. De derde genomineerde (A’dam – E.V.A., reeks twee, van koningskoppel Robert Alberdingk Thijm en Norbert ter Hall) is zelfs nog helemaal niet uitgezonden.

Dankwoorden van winnaars zijn vaak niet te pruimen vanwege zelfingenomenheid, valse bescheidenheid en/of opsomming van alle personen die ooit een rol in het leven van de gelauwerde hebben gespeeld. Wat was Nechushtan daarop een prettige uitzondering. Ze prees terecht en oprecht haar concurrenten; wees op de voor Hilversum onwaarschijnlijk goede samenwerking tussen ntr, Vara en vpro (die al meerdere grote series mogelijk maakte plus de jaarlijkse reeks single plays One Night Stand); en op het feit dat de drie genomineerde series ondenkbaar waren zonder steun van het Mediafonds, plechtanker van de meeste kwaliteitstelevisie. (Ook de winnende speelfilm, Aanmodderfakker van Michiel ten Horn, een door en voor televisie gemaakte Telefilm van de Avro, is door dat Fonds gesteund.) Net toen ik hoopte dat Nechushtan de stelling ‘de aanstaande opheffing van het Mediafonds is een schandaal en een ramp voor culturele mediaproducties’ op de kerkdeur zou spijkeren (‘hier sta ik, ik kan niet anders’) – en dat ten overstaan van de verantwoordelijke autoriteiten die met uitgestreken gezicht zeggen dat de npo zelf die taken wel overneemt, en ten overstaan van die 361.000 kijkers – hield ze op. Jammer. Maar veel beter dan louter ‘ik heb gewonnen’.


Hollands Hoop, zaterdags op NPO 2. A’dam – E.V.A. (tweede reeks) vanaf zondag 9 november op NPO 3. Een nieuwe reeks One Night Stand (losse tv-spelen) start vrijdag 5 december, NPO 2


Beeld: Kim van Kooten en Marcel Hensema in Hollands Hoop (VPRO).