De kwestie-van mierlo

Toen ik wakker werd, had ik het complete hoofdartikel in mijn hoofd, van het eerste tot het laatste letterteken. Het ging over het feit dat minister Hans van Mierlo achter de schermen van de internationale milieuconferentie te Ottawa door Kinkel, zijn Duitse collega van Buitenlandse Zaken, en Solana, de secretaris-generaal van de Navo, kritisch was toegesproken. Wat zat de heren precies dwars? Het feit dat de drie Nederlandse regeringspartijen, PvdA, VVD en D66, hadden besloten de uitstoot van kooldioxyde (CO2) te accepteren, wat als een bom onder het internationale milieubeleid moet worden beschouwd.

Van Mierlo ontkende, net als in het geval van de Nederlandse ambassadeur die onder druk van koningin Beatrix - zo luidt althans de officieuze versie van het verhaal - van Pretoria naar Brussel zou zijn overgeplaatst, omdat ’s mans vriendin… Enfin, de zaak is genoegzaam bekend.
‘De affaire-Pretoria is door NRC Handelsblad aangezwengeld. De affaire-Ottawa werd voor het eerst aangesneden in een hoofdartikel in De Telegraaf. Wat is geloofwaardiger?’ becommentarieerde ik mijn collega-commentator. Het 'neen’ van onze minister van Buitenlandse Zaken? Of de gedetailleerdheid waarmee het Amsterdamse ochtendblad over de kwestie berichtte? Voor Van Mierlo spreekt dat hij in feite niets op de milieuconferentie te zoeken had, want de kooldioxyde zit in de portefeuille van zijn collega De Boer.
Niettemin, hij was die betreffende dag in Canada, zij het in het kader van de spoedvergadering die de Navo over de toenemende onbestuurbaarheid van het Kremlin had belegd. Voor Van Mierlo spreekt verder het feit dat hij niet het type man is om spijkerhard de waarheid te ontkennen. Tegen hem spreekt echter het feit dat een krant niet straffeloos volkomen verzonnen verhalen kan verspreiden.
En wel op zo'n pertinente toon: 'Op het Navo-hoofdkwartier is sprake van begrijpelijke verondtrusting. De vrees groeit dat Nederland bezig is zichzelf internationaal te izoleren. En met die vrees groeit de gedagte…’
Wie heeft de waarheid aan zijn zijde, de bewindsman of het dagblad? Ik koos uiteindelijk voor Van Mierlo. Want het spijkerharde bewijs is niet geleverd. Het bleef wandelgangenwerk, steunend op anonieme bronnen. 'Bovendien’, commentarieerde ik verder, 'een krant die erin slaagt om in één hoofdartikel drie kapitale fouten te maken (verondrusting, izoleren en gedagte) heeft vooralsnog voornamelijk bewezen dat men ter redactie spellen noch schrijven kan.’
Jammer dat er absoluut geen milieukwestie-Van Mierlo is geweest en de hele zaak zich in mijn slapende hoofd heeft afgespeeld. Als ik nu ook al in hoofdartikelen droom, ben ik blijkbaar hard aan een weekje vakantie toe.