De malo

Het vergadercircuit in Nederland is verrijkt met nieuwe methoden. We discussiëren niet meer, dat is aftands. We geven onze mening niet meer, dat is stom. We denken niet meer, dat is overbodig. We geloven in een heel andere aanpak, de kleurendas voor de mannen en het kleurensjaaltje voor vrouwen. In wildere kringen kunnen we denken aan de gekleurde bikini, maar daar gaat het niet echt om.

U moet zich voorstellen dat we afzien van opinies, feiten, verschillen van mening. We trekken een andere das of sjaal aan en dat is dat. Geen woord wordt er gewisseld: eens betekent een blauwe bikini, oneens een gele, u liegt wil zeggen beige. Het hele leven wordt een stuk eenvoudiger. Alleen de koffie en de thee blijven donkerbruin. Bier houdt een kraag, jenever blijft wit, sherry verdwijnt vanwege het liegen.
Dit zijn ideeën van De Malo, die op die manier een schot in de roos geeft. Het paarse kabinet is na een half uurtje uit de begrotingsperikelen, dasje om, dasje af. Een gemeenteraad is zo klaar: kleurtje om, kleurtje af. De Tweede Kamer lost alles zo op: bikini aan, bikini uit.
Bij banken doen ze het al, in bedrijven neemt het hand over hand toe. Ik word de laatste normale mens in dit land. Hetgeen wil zeggen dat ik ook de eerste gek ben. Moet ik ze allemaal de zee in drijven? Moet ik ze dronken voeren? Cursussen gaan geven dat ze gek zijn?
Het is van de gekke dat ik me opwind over De Malo, maar ik kan het niet laten. En ik weet precies waarom. Omdat ik dit schandalige oplichterij vind. Dat bedrijven erin trappen ten koste van werknemers, verdomme. Het loopt uit de hand. Ontsla de bazen. Weg met de bonzen. Doe de rotte peren de deur uit.