De man van mijn leven

Let op, ik wil niet al te veel tijd aan dit onderwerp besteden. Het heeft me al energie genoeg gekost. Vroeger dacht ik: Als ik ooit de vrouw van mijn leven ontmoet, dan komt alles goed: geborgenheid en liefde, inclusief de bijbehorerende smeerpijperij.

Samenvattend: geluk. Aan geld heb ik in zo'n geval natuurlijk ook geen gebrek, want wie geluk uitstraalt trekt succes aan. Ik weet tegenwoordig wel beter. De ideale vrouw lost niets op, zeker niet als er nog kindertjes bij komen.
Ik hoor u, lezer, zeggen: Hoe weet je dat die vrouw de ideale was? Ga door, hertrouw, geeft het niet op.
Op mijn beurt zeg ik: Scheer je weg, hou jezelf maar voor de gek. Het verraderlijke van idealen is namelijk dat je nooit weet of je het ideaal al hebt bereikt.Wonen en werken wij werkelijk in een democratie? Hoe vrij zijn wij eigenlijk? Mooie vrede waarin we leven! Is deze tandeloze heks echt de ideale vrouw?
Meer heb ik over dit onderwerp niet te zeggen. Ik heb wel wat anders aan m'n hoofd dan zo'n stelletje sukkels (waar ik trouwens gisteren nog toe behoorde) de ogen te openen. Het leven begint niet, zoals de idealisten beweren, bij veertig, maar begint nu, op dit moment, nu ik al mijn idealen over boord heb geflikkerd. Trouwens, wat de vrouwtjes betreft, heeft dit twee consequenties. Of elk vrouwspersoon is goed genoeg om je lusten op bot te vieren, of je blijft je leven lang solitair.
Geloof me, idealistische slaapwandelaar, er zit niks anders op. Jijzelf bent de vrouw/man van je leven, of je het nu leuk vindt of niet.