De multiculti regering-Johnson

Londen – Het kabinet van Boris Johnson is het meest multiculturele uit de Britse geschiedenis. De drie Great Offices of State van het Verenigd Koninkrijk zijn allemaal in handen van migrantenkinderen. Sajid Javid, zoon van een Pakistaanse immigrant, is als minister van Financiën de nieuwe buurman van Boris Johnson. Priti Patel, dochter van Oegandees-Indiase migranten zit op Binnenlandse Zaken. Buitenlandse Zaken is het domein van Dominic Raab, zoon van een Tsjechische jood.

Aan de kabinetstafel zitten voortaan ook een Britse-Sierra Leoner (partijvoorzitter James Cleverly), een Brit van Ghanese komaf (staatssecretaris van Economische Zaken Kwasi Kwarteng) en een huisarts wiens grootouders uit India komen (schatkistbewaarder Rishi Sunak). In de lagere regionen van de regering lopen Nadhim Zahawi rond, een Iraakse Koerd, en Kemi Badenoch, een Brits-Nigeriaanse.

Veertien procent van de bewindslieden is niet-wit, tegenover achttien procent landelijk. De eerste twee kabinetten van Tony Blair waren exclusief wit. Volgens politiek analist Dia Chakravarty weerspiegelt deze samenstelling Johnsons filosofie van ‘global Britain’. ‘Hoeveel andere landen’, vroeg ze zich retorisch af in The Daily Telegraph, ‘kunnen zo’n geweldig positieve boodschap sturen naar kinderen van immigranten?’

Voor Johnson is het een antwoord op critici die hem uitmaakten voor ‘racist’ en ‘islamofoob’. Maar als de Conservatief positieve reacties vanuit oppositiehoek verwacht, komt hij bedrogen uit. ‘Gemeende felicitaties, James’, zo richtte Labour-kamerlid en corbynista Clive Lewis zich tot de nieuwe Tory-president James Cleverly. ‘Ik vind het alleen spijtig dat jij en andere zwarte leden van de regering hun ziel en zelfrespect hebben verkocht.’ Negatief was ook het oordeel van de hoofdredacteur van The Canary, een pro-Corbyn website. ‘Iemand van een minderheidsgroep die ervoor kiest in een extreem-rechtse regering te dienen’, meldde Kerry-Anne Mendoza, ‘is niet langer een persoon van kleur.’ De Brits-Indiase musicus Nitin Sawhney zei dat Patel en Javid zijn ‘misbruikt om de racistische achtergrond van Johnson en de zijnen te normaliseren’.

Problematisch voor progressief Engeland zijn vooral de rechtse ideeën van Patel, tot een paar jaar terug voorstander van de doodstraf, en de liefde voor Margaret Thatchers neoliberalisme bij Javid. Dat Kwarteng naar Eton is geweest, helpt evenmin. Een genuanceerde opinie kwam van commentator Kenan Malik die in The Observer schreef dat Johnsons regering aantoont hoe divers meningen zijn binnen minderheidsgroepen. ‘Dat is misschien wel de grootste verdienste.’