De ontdekking van de hemel

Wanneer richten wij tegenwoordig onze ogen nog ter hemel? LE:

Nooit!
Wij hebben de hemel niet meer nodig om te weten hoe laat het is, want er bungelt een horloge aan onze pols. Het weerbericht ontlenen wij aan radio of televisie. En als wij eindelijk tijdens onze welverdiende vakantie op onze rug aan het strand liggen, ontwijken wij de blik naar het Hogere door een donkere bril op te zetten.
Vandaar dat ik zo dankbaar ben dat ik van kinds af aan heb mogen tennissen. Op de baan heb ik inmiddels meerdere hectoliters mineraalwater gedronken, meestel direct uit het flesje. En daardoor heb ik God ontdekt.
Het moment staat mij nog helder voor de geest. Het was in Parijs, tijdens het toernooi Roland Garros. Mijn Amerikaanse opponent en ik waren verwikkeld in een slopende vijfsetter. Bij de laatste baanwissel zette ik het flesje, uitgedroogd als ik was, aan mijn lippen en sloeg het in een teug achterover.Terwijl ik dronk en voor misschien de miljoenste keer naar de hemel staarde wist ik het plotseling zeker. Er is meer boven ons dan de eerste de beste arrogante scheidsrechter in zijn hoge empire-stoeltje.
Er is een God.