Menno Hurenkamp

De ontruimsters

U kijkt natuurlijk ook niet naar het walgelijke televisieprogramma De gouden kooi. Vandaar dat u niets weet van de opvallende overeenkomst tussen Gouden kooi-bewoonster Natasia en Rita Verdonk. Ik licht u in. Hoe nu, denkt die ene krantenlezende kijker, die twee een gelijkenis? Natasia is zo zwart als wat. Rita wil niks weten van alles wat niet smetteloos wit is. En bovendien, het gaat toch niet aan, een ijdeltuit die anderen uit een huis wil treiteren vergelijken met een demissionaire minister? IJdeltuit, treiteren, de oplettende lezer voelt nattigheid. En inderdaad, de eerste overeenkomst is hun gedeelde missie: pest de anderen weg. De formule van De gouden kooi schrijft het letterlijk voor. Er zitten tien mensen in een poenerige villa en wie het langst blijft mag deze houden. En de naar het hysterische neigende Surinaamse Natasia gaat zo tekeer dat ze grote kans maakt. Verdonk brengt haar wegpestambitie nauwelijks omfloerster tot uitdrukking. Ook volgens haar zitten veel mensen op een plek waar ze a) niet horen en b) makkelijk verwijderd kunnen worden. Met Ayaan Hirsi Ali, de kennismigranten die Nederland sinds 2002 mijden, de Nederlanders van allochtone herkomst die hun biezen pakken en dadelijk Mark Rutte, heeft ze nog maar de eerste slachtoffers te pakken. Het huis moet leeg, dan pas is het van jou.

Beiden hanteren ook een tweede, unieke regel: heb lak aan kinderen. In deze maatschappij zijn kinderen briljant of in het bezit van een ziekte. Gewoon zijn ze nooit, kom niet aan onze kinderen! Wie werkt, probeert de zorg voor zijn kinderen over te dragen, maar het idee is dat je je daar erg vervelend over voelt. Natasia en Verdonk zijn dit emancipatoire gewriemel in de marge voorbij. Natasia laat haar eigen kinderen lachend in de steek voor het oog van de camera. Ze leest ze wel voor via de televisie. Verdonk stopt onschuldige kinderen in de gevangenis als het zo uitkomt. Want een carrière is kort en je moet de kansen pakken die voorbijkomen. Als je kinderen zich hinderlijk manifesteren door ziekte en zo meer, dan wordt het tijd om ruimte voor jezelf te eisen. En wie zich bij het maken van beleid laat hinderen door zwakkeren staat als soft te boek. Zo’n asielzoekend jongetje als Hui heeft toch gewoon een moeder die niet deugt? Anders krijg je dat huis nooit leeg.

Dan het derde punt van overeenkomst. De gedeelde mediastrategie: laat de wereld weten dat deze om jou draait. Natasia reageert blij als het kind dat ze achtergelaten heeft wanneer weer in De Telegraaf staat dat ze een moeder uit de hel is. Haar naam wordt genoemd! Verdonk glimt wanneer Nederland zich verwondert over een van haar oprispingen – iemand een paspoort afnemen en daarna weer teruggeven, zeggen dat je vice-premier wilt worden, zeggen dat Rutte de baas is en dat daarna weer inslikken. Het is niet erg dat je hierdoor dom lijkt. De anderen pakken eerder hun biezen wanneer ze zien dat jij wél in beeld bent. Het huis moet leeg, anders is het niet van jou.

Genoeg verwantschap om te onderzoeken of hier een geheime loge aan het werk is – de vrijworstelaarsters, de ontruimsters?

De klacht dat Den Haag niet weet wat het volk bezighoudt is in ieder geval schromelijk overdreven.