Piers Morgan, The Insider

De Pietje Bell van de tabloids

Piers Morgan
The Insider: The Private Diaries of a Scandalous Decade

Ebury Press, 484 blz., £17.99

Zes diners, 22 lunches, zes interviews, 24 ontmoetingen en een reeks telefoongesprekken. Reeds in de introductie op zijn dagboeken laat de Britse tabloidjournalist Piers Morgan weinig twijfel bestaan over zijn warme contacten met Tony Blair. Minstens zo interessant is de plek waar de twee elkaar in september 1994 voor het eerst in levenden lijve ontmoetten: een appartement van Rupert Murdoch in hartje Londen. Voor niets en niemand waren de hemel bestormers Blair en Morgan bang, zo blijkt uit The Insider: The Private Diaries of a Scandalous Decade, behalve voor de Australische mediamagnaat.

Negen maanden eerder was de 28-jarige Morgan door Murdoch aangesteld als hoofdredacteur van The News of the World, de grootste krant van Groot-Brittannië. Van het journalistieke wonderkind werd verwacht dat hij de zondagskrant weer een smoel zou geven. Morgan stelde The Boss niet teleur. Wekelijks kwam de krant met smeuïge schandalen, vaak voor tonnen gekocht van nieuwsmakelaars en, voor minder geld, van twee mollen bij de concurrentie. Hij maakte snel naam (het personenregister in The Insider beslaat half Engeland) door enkele vlerkenstreken. Nadat Morgan ter ore was gekomen dat The Sunday Times, ook een Murdoch-krant, een voorpublicatie van een Prins Charles-biografie had, ging sterverslaggeefster Rebekah Wade (thans hoofd redacteur van The Sun) op zaterdagavond in schoonmakerskos tuum naar de drukkerij om een exemplaar te ver overen, zodat The News of the World het verhaal opgeleukt kon meenemen in haar tweede editie. De hoofdredacteur van The Sunday Times was laaiend, maar Murdoch kon de bravoure van zijn oogappel wel waarderen. Of hij in Australië zat of in Alaska, Murdoch hield de voorpagina’s van zijn kranten nauwlettend in de gaten. Wanneer The Boss in Londen was, bestookten zenuwachtige hoofdredacteuren elkaar met e-mailtjes waarin slechts één kwestie aan de orde kwam: hoe is zijn humeur?

Het succes van Morgan kwam voor een groot deel op het conto van de Conservatieve Partij, die indertijd rap veranderde in een seksclub. Hoewel rijk geïllustreerde verhalen over jarretels, gesabbel aan buitenechtelijke tenen en liefdesbaby’s bij secretaresses vruchtbaar waren voor de losse verkoop keerde Murdoch zich langzaam af van de partij. Het was meer ranzig dan sexy, en er zat volgens Murdoch te veel «dood hout» in, wijzend op Michael Heseltine en Douglas Hurd. Dat dit nu juist bewindslieden waren die geen overspel hadden gepleegd, woog niet op tegen een ander, groter probleem in de ogen van The Boss: ze waren te pro-Europees. Murdoch, zo schrijft Morgan, «haat Brussel en vindt een gezamenlijke munt a bloody bad joke».

Na het overlijden van oppositie leider John Smith gingen Murdochs wekelijkse telefoontjes meer over de strijd binnen de Labour-partij dan over de krantenkoppen. Als een scout voor een nieuwe boys band had Murdoch een rijzende ster in de politiek ontdekt, 41 lentes oud slechts en geen opzichtige eurofiel: «He’s an interesting young guy this Blair, isn’t he? Someone you could imagine people voting for.» The News of the World liep over naar Blairs New Labour, net als andere Murdoch-kranten als The Sun en The Times. Blair telde zijn zegeningen. Alles liever dan te worden afgeslacht door Murdoch, zoals Neil Kinnock was overkomen. De steun zorgde echter voor onbehagen, zo vernam Morgan van Peter Mandelson, een prominent lid van de New Labour-jongensclub: «The relationship with ‹The Sun› is a fairly grim thing, I accept. I doubt the folks at No.10 really enjoy ‹The Sun› but…»

Geïrriteerd over de invloed van The Boss – een exclusief schandaalverhaal over een overspelige Hugh Grant moest wegens Murdochs filmbelangen dras tisch worden ingekort – had Morgan zelf The News of the World verruild voor The Daily Mirror, de officieuze partijkrant van Labour. Morgan werd kind aan huis op Downing Street, maar zag lijdzaam toe hoe The Sun niet alleen primeurs kreeg, variërend van de verkiezings datum tot Cherie’s zwangerschap, maar ook de politieke agenda wist te bepalen, zoals bij het Europa-referendum. Waar Morgans jeugdidool Margaret Thatcher de tabloids negeerde, daar dienden ze voor Blair als dagelijkse opiniepeiling.

Ondanks politieke meningsverschillen, over de Irak-oorlog met name, bleef Morgan bevriend met Blair. Hij werd het geweten van de premier. In de dagboeken komt Blair over als een vriendelijke, positieve en betrouwbare man, die met zijn handgeschreven kattebelletjes een gevoelige snaar wist te raken bij Morgan. Beide mannen koes teren een vlotte babbel, waarmee de één kranten en de ander beleid tracht te verkopen. Toen Morgan van plan was om de krant te openen met een foto van een dode celebrity-gangster in diens lijkkist kreeg hij een telefoontje van diens tweelingbroer, die in de gevangenis lucht had gekregen van dit voor nemen. «Kunt u mij vertellen hoe mijn broer er op de foto uitziet?» Na een korte stilte kon Morgan de boze beller geruststellen: «Well Mister Kray, he looks rather like Marlon Brando did in The Godfather.» Blair had het waarschijnlijk niet veel anders aangepakt.

Uiteindelijk leidde «Irak» tot het einde van de «Piers Show». Terwijl Blair zijn geloofwaardigheid verloor, kreeg Morgan afgelopen mei de bons omdat de foto’s die hij had geplaatst als bewijs van wangedrag door Britse militairen in Irak nep bleken te zijn. Dat een jaar later blijkt dat achter zulke foto’s een waar verhaal schuilt, is bittere ironie.

_______________________

Friday, 31 October 2000

Interviewed Blair at No.10 today. When I arrived in his office, I spotted one of those ghastly singing fish you get everywhere now. The ones that move about and sing «Don’t Worry, Be Happy» incessantly.

«Come on, let’s have a photo of you and Billy,» I said.

«No, no,» shouted Alastair Campbell, racing over to block our snapper.

«Oh, come on, it’s funny, it can be Tony’s message to the nation: ‹Don’t worry, be happy›.»

Alastair backed off for a second and my photographer whipped a quick photo of the PM and Billy.

Back at the office, Campbell tried to pull it. «It makes him look ridiculous,» he bleated.

«No, it doesn’t, it makes him look normal.»

We ran it anyway, all over the front page.