Kiev – Op zaterdagochtend 21 november luidden om tien uur de klokken van een blokhutje annex kerk aan de Laan van de Hemelse Honderd in Kiev. Op deze helling werd in februari 2014 het gros van de ruim honderd martelaren van de Oekraïense Maidan-revolutie neergeschoten. Vandaag is het zeven jaar geleden dat de eerste demonstranten, ontgoocheld dat de pro-Russische president Viktor Janoekovitsj het Associatieverdrag met de Europese Unie op de lange baan schoof, zich verzamelden op het Maidan Nezalezhnosti, het Onafhankelijkheidsplein.

Het statige Hotel Oekraïne weerkaatst de woedende woorden van een veteraan in legerjack: ‘Het is een schande dat wij uitgerekend gisteren op tv hebben gezien hoe de cynische machthebbers het Museum van de Revolutie van de Waardigheid zijn binnengevallen, óns museum van Maidan.’

Na 2014 veranderde dit stukje Kiev in het openluchtmuseum van de Maidan-revolutie, door haar aanhangers de Revolutie van de Waardigheid gedoopt. Er hangen portretjes van gesneuvelde demonstranten en teksten in het Oekraïens en Engels die de nationale glorie bezingen; handelaren proberen toeristen geel-blauwe armbandjes aan te smeren. Een pompeus museum naar de hand van Duitse architecten is in aantocht en in het winnende ontwerp van een prijsvraag voor een herdenkingscomplex moet iedere martelaar met een metershoog stuk graniet geëerd worden.

Maar niet iedereen kan zich vinden in de vormingsmythe van het nieuwe Oekraïne. Zij wijzen naar de zeven magere jaren sinds Maidan: een oorlog die het land uiteenreet, economische misère en alles doordringende corruptie die terug is van nooit weggeweest. Deze antagonisten zullen zich in de handen wrijven over de invallen in het kantoor van het aanstaande museum. In 2018 werd ruim drie miljoen euro overgemaakt naar een aannemer die de gedenklaan uit de prijsvraag zou bouwen. Die had vóór augustus 2019 opgeleverd moeten worden, maar er ligt nog geen steen. De gedachte dat juist de engeltjes van Maidan in een corruptieschandaal verzeild raken, is voor hun tegenstanders de zoetst mogelijke wraak.

De museumdirecteur wuift de aantijgingen weg: er is sprake van overmacht. Het gerechtelijk onderzoek naar de moordpartij door scherpschutters moddert voort en het blijft gissen naar de daders: een rijpe voedingsbodem voor de Russische theorie dat Maidan-kopstukken de moordpartij opzetten om een escalatie van de protesten te forceren. Daarom mag de helling, de plaats delict, niet aangetast worden. 105 bomen en het graniet voor het herdenkingslaantje staan volgens de directeur geduldig te wachten.