Zomerserie - Het einde van de man: Turkije

De profeet als voorbeeld

De islam is ook het geloof van seks en erotiek. De huidige wereld kan de moslimman niet altijd geven waar hij volgens zijn geloof recht op heeft: veel, heel veel seks met meerdere vrouwen. De trend werd gezet door de profeet Mohammed, de ‘beste man onder alle mannen’. Maar de Turkse machthebbers denken daar anders over.

Medium dm e1718

Het rolmodel voor de moslimman is moeilijk te evenaren door de moslimman. Probeer hem, profeet Mohammed, maar eens na te doen: als arme wees schopte hij het tot leider van een wereldmacht. De pauper van voorheen kreeg bovendien niet alleen geld en macht maar werd ook de tussenpersoon tussen God en mens. En daar bleef het niet bij, het idool van de moslimman had een libido om u tegen te zeggen: al zijn negen vrouwen kon hij dezelfde nacht om de beurt bevredigen. De mohammedaan moet dus in de voetsporen proberen te treden van de profeet. De ambitie van rijkdom en macht is een te nemen obstakel voor ze, maar hoe de innerlijke libidobrand te blussen?

De voorganger van de Turkse republiek was het Ottomaanse Rijk, een sultanaat in verval, arm en achterlijk, zich zoet houdend met de herinnering aan de oude tijden van glorie. Deze ‘zieke man van Europa’ was weliswaar zwak en fragiel, maar de moslimgemeenschap werd in het naleven van de islamitische wetten en gebruiken geen strobreed in de weg gelegd. De islamitische mannelijke burger werd door de regering van het ene front naar het andere gestuurd om in onmogelijke oorlogen het leven te laten voor het kalifaat, maar bleef hij in leven, dan had hij de mogelijkheid om thuis een kleine sultan te zijn. Hij kon meerdere vrouwen huwen, kon van die vrouwen scheiden door enkel drie keer achter elkaar ‘scheiding’ te zeggen en kon dan vrolijk uitkijken naar een nieuwe gemalin.

De seculiere revolutie van generaal Kemal Ataturk was vooral voor de moslimmannen een stomp in de maag. Vanaf de jaren twintig van de vorige eeuw mochten de vrouwen zonder sluier de straat op, ze kregen stemrecht, veelwijverij werd verboden. En daar bleef het niet bij. De traditionele moslimmannen waren een doorn in het oog van de nieuwe bazen van het land. De machtige generaals wisten dat de islam een harde noot is om te kraken en gingen rigoureus te werk. Alle moslimbroederschappen werden verboden, imams die weerstand boden werden opgehangen, er werd een overheidsinstantie ingesteld die een nieuwe, modernere islam van de seculiere staat opdrong aan de bevolking. Westerse kledij werd verplicht gesteld. Ook plattelanders werd de verplichting opgelegd om Europese hoeden op te zetten. De hoeden op de hoofden van de boeren hadden dan de Franse stijl, terwijl de kapotte schoenen zonder zolen even armoedig waren als altijd.

Toen de agnostische dictator in 1938 de laatste adem uitblies had hij een land achtergelaten waar zelfs de oproep tot het gebed niet in het Arabisch werd gezongen, maar in het door hem tot de moeder aller talen verheven Turks.

Voor de ouders en de grootouders van de huidige generaties moslims was de kolf van het geweer van de gendarme een bittere realiteit. Daarmee werden de moslimmannen in het gareel gehouden: op treinstations, op het dorpsplein, tijdens het vervoeren van de illegaal gekapte bomen in de ossenwagens… Wilden ze niet geslagen worden, dan moesten ze zich niet naar de moderne wijk Kizilay in Ankara begeven. Hun manier van kleden was een schande en paste niet in de nieuwe wijken die het moderne gezicht van het land moesten zijn.

Na de dood van Ataturk bleven het leger, de bureaucratie en het grootkapitaal trouw aan de erfenis van de stichter van de seculiere republiek. Die kwam er grotendeels op neer dat de islam zoals die door de Arabieren wordt beleefd en gepropageerd buiten de deur werd gehouden. De Turkse variant van het geloof werd iedere vrijdag door de imams in overheidsdienst van een vel papier opgelezen aan de massa. Volgens dit plan zou de traditionele islam nog een korte adem hebben in Turkije. De moderniteit zou de jongere generaties in haar greep krijgen, en het land zou gevrijwaard worden van de invloed van de ‘Arabier in de woestijn’.

Alles leek volgens plan te gaan, de mensen van de kleine steden imiteerden zo goed als ze konden hun tijdgenoten in het Westen. Getooid in minirokken paradeerden de nieuwe stadsvrouwen in de winkelstraten van de steden. Hun mannen droegen pakken van moderne snit. En naar de boerenbevolking in het oosten werden de patriottistische, Ataturk adorerende onderwijzers gestuurd die de Turkse kinderen westerse waarden moesten bijbrengen.

En toen trokken die boeren naar de grote steden. De steppen, de sneeuwachtige bergen, het water van de Zwarte Zee voedden hen niet meer afdoende. De massale migratie begon in de jaren zestig en hield niet meer op. Het grootste deel van de plattelandsbevolking belandde in Istanbul, Ankara en Izmir. Met in hun koffers hun tot op de draad versleten kleren en in hun hoofden de schaarse kennis van de islam van hun niet gehersenspoelde ouders.

Berichten circuleren dat mannen in regeringskringen kortstondige huwelijken sluiten met prostituees

Het heeft ongeveer een halve eeuw geduurd eer de kinderen van de onderdrukte moslimmannen de macht wisten te ontfutselen aan de elitaire, seculiere minderheid en die macht aan Tayyip Erdogan gaven. De militairen en hun handlangers in de media en de zakenwereld bundelden weliswaar hun krachten om de contrarevolutie tegen te houden, maar Turkije is nu eenmaal een democratie en wat doe je eraan als het volk op de islamistische Tayyip Erdogan stemt?

Turkije is nu het Waterloo van de seculieren. In tien jaar tijd versloegen de islamisten de tegenstand en namen de rechterlijke macht, de politie en het leger over. De Turkse moslims houden van Tayyip Erdogan zoals ze van geen leider hebben gehouden. En waarom de liefde zo diep zit, daar hoeft men niet al te lang het hoofd over te breken. Wie lijkt er meer op de fenomenale profeet dan Tayyip Erdogan, de zoon van een kansarme bootjesman, opgegroeid in de armenwijk Kasimpasa in Istanbul, die de imamschool heeft doorlopen en daarmee alle denigrerende blikken van de seculieren heeft doorstaan? De machtige premier is groot geworden met het minderwaardigheidscomplex jegens de elite dat zijn persoonlijkheid heeft gevormd. Ondanks dat alles heeft hij het tot premier van het land geschopt. Zijn verhaal lijkt op dat van de profeet Mohammed en is zeer waarschijnlijk daarom zo geliefd.

De profeet begon zijn fabelachtige carrière ook als kleine man. Hij vond houvast in het leven door een welvarende weduwe te trouwen. Pas veel later haalde hij zijn gevolg over om te emigreren naar de stad Medina waar hij en zijn mannen karavanen overvielen. De buit werd dan hoogstpersoonlijk door de Boodschapper verdeeld onder de vechters. In het huidige Turkije hanteert de man die het volk hun islam heeft teruggegeven andere methoden voor het verdelen van de rijkdommen. Vanwege zijn noodgedwongen cliëntelisme zitten alle overheidsinstellingen vol met mannen met de ideologische dunne snorren. Het grote geld gaat via grote staatsopdrachten naar bevriende zakenmannen die de steden volbouwen met wolkenkrabbers en imposante winkelcentra. En het allerarmste electoraat wordt tevreden gehouden met gratis kolen, macaroni, bonen en schamele uitkeringen.

Medium dm adnan oktardan

‘We zijn zo lang onderdrukt door het Westen. De grootste drijfveer voor de moslims is altijd geweest om onder het juk van dat Westen vandaan te komen’, klinkt vaak uit de mond van de islamgeleerden en bij vrome islamieten. Dat de islam nu oprukt, heeft te maken met de drang naar meer macht. De islamitische contrarevolutie in Turkije heeft vijftig jaar geduurd. De rurale mannen zijn eerst naar de steden getrokken, daar leerden ze handel drijven, dertig jaar geleden stichtten ze de bedrijven, met het nieuwe millennium waren ze zakenmannen die over de landsgrenzen reisden voor internationale handel. Sinds 2010 bezitten deze moslimmannen Turkije. En in de dynamiek van de nieuwe tijd weten ze de gelederen immer te sluiten. Die zwaar bevochten macht zullen ze ook niet makkelijk weggeven. Zelfs na de onthulling van corruptiepraktijken van Tayyip Erdogan en zijn naasten heeft de achterban hem bij de jongste verkiezingen beloond met maar liefst 45 procent van de stemmen.

Aan een van de vereisten om zo dicht mogelijk bij de persoon van de Boodschapper te verkeren is derhalve voldaan in Turkije: de moslimmannen hebben de macht weer in handen. En dat nadat ze negentig jaar lang in een verloren positie hadden gezeten. Maar het grote voorbeeld was meer dan iemand die de baas werd over iedereen. Mohammed was de underdog die op latere leeftijd floreerde. Als veertiger verloofde hij zich met de zesjarige Aicha. Drie jaar later stapten de twee in het huwelijksbootje. De profeet van de moslims was door Allah niet enkel gestuurd om spirituele kwesties aan de man te brengen, maar ook om met zijn lijf, dat volgens de mondelinge overlevering de kracht van dertig mannen herbergde, een toonbeeld van mannelijk libido te zijn. Ja, de profeet had negen vrouwen, en hoe kon hij als de Boodschapper van Allah het hart van de vrouwen krenken door wél seksuele gemeenschap met de een te hebben en niet met de ander? Hij nam ze dus allemaal van zonsondergang tot de ochtendstond en was daarmee de verpersoonlijking van de ultieme vorm van rechtvaardigheid.

De moslimmannen hebben het niet zelden over die ‘leeuwachtige’ kracht van de Boodschapper. Ze grinniken als het over die nachten met de negen vrouwen gaat. Ze hebben het ook over het voorval tussen de Boodschapper en de vrouw van Bilal, de slaaf die door Mohammed bevrijd en tot peetzoon gemaakt was. De Boodschapper had op een dag aangeklopt bij Bilal en het toeval wilde dat zijn nieuwe vrouw in iets te uitdagende kleding de deur opende. Die nacht nog stuurde Allah een engel naar de profeet om hem mede te delen dat de vrouw van zijn peetzoon voortaan aan de Boodschapper toehoorde.

Afgezien van de goddelijke boodschap over bekende zaken als de creatie van de mens, de hel en het paradijs is de islam dus ook de religie van de macht en niet in het minst het geloof van seks en erotiek. En door dat laatste wringt de schoen in de huidige wereld die niet altijd kan geven waar de moslimman volgens zijn geloof recht op heeft: veel, heel veel seks met meerdere vrouwen. Niet alleen in het hiernamaals met de tientallen maagden die ook na de seksuele gemeenschap hun maagdelijkheid niet verliezen, maar ook nu, tijdens dit miezerige, onbeduidende, vergankelijke leven. Niemand minder dan de profeet heeft namelijk de trend gezet. Wat kan de moslimman anders dan verteerd worden door het verlangen om maar een greintje van het seksleven te hebben van de ‘beste man onder alle mannen’?

Het is niet voor niets dat bij de Gezipark-rellen vooral modernere vrouwen slaags raakten met de politie

De moeilijkheid van dit alles is dat de geilheid hand in hand moet gaan met een vrouwelijke zedelijkheid die haar weerga niet kent. De vrouw moet met al haar gewilligheid in dienst van de man staan, ze moet het geen probleem vinden om in een kleine of een grote harem terecht te komen en moet tegelijkertijd bedekt zijn. Want het cement voor de gemeenschap van de moslimmannen is hun gedeelde weerzin tegen het zichtbare vrouwelijke haar, haar zichtbare knieën, haar te diepe decolleté.

De Turkse islamisten die nu de macht hebben stroopten dan ook snel de mouwen op om een streep te trekken door de praktijken van onzedelijkheid die in de eerdere decennia tot stand waren gekomen. Abortussen worden aan banden gelegd, de politie deed invallen in studentenhuizen om te controleren of vrouwelijke en mannelijke studenten niet onder één dak woonden. De vermaledijde premier liet enkele jaren geleden zelfs weten dat hij overspel wilde verbieden.

Een onmogelijke situatie: hoe moet de van boven opgelegde kuisheid samengaan met de drang tot meer seks bij de moslimman? Die drang is overal zichtbaar. Maak een praatje met een doorsnee-imam en na een paar minuten zal hij al beginnen over seks. De moslimmannen zijn de besten als het gaat om het tappen van seksueel getinte grappen. Op internet circuleren berichten dat mannen binnen de regeringskringen kortstondige religieuze huwelijken sluiten om met een gerust hart enkele nachten te beleven met prostituees. Een van de hoofdadviseurs van Erdogan zou zelfs een privé-abortusarts in de arm hebben genomen om de man zo nu en dan aan het werk te zetten. Kortom, de contrarevolutie is compleet in Turkije en vertoont de te verwachten tegenstellingen.

Het is dan ook niet voor niets dat bij de Gezipark-rellen van afgelopen zomer vooral de modernere, stedelijke vrouwen de straat op gingen en slaags raakten met de politie. Deze vrouwen zijn bang voor de orthodoxe islam die steeds dichterbij komt. Meer dan de mannen gingen ze de barricades op om zo een boodschap te geven aan de islamisten aan de macht. De voortekenen van het toekomstige Turkije zijn dan ook van dien aard dat de Turkse vrouw die er een Europese levensstijl op nahoudt nachtmerries zou moeten krijgen.

Want de moslimmannen verkrijgen hun vroomheid over de rug van de vrouw. Hun grootste bindmiddel is de vrouwelijke zedigheid. De mannen zelf gaan op in de massa. Noch aan hun manier van kleden, noch aan hun kapsels, noch aan hun praten kun je nog merken dat ze er een islamistische visie op nahouden. Het verschil wordt gemaakt door hun vrouwen, die de hoofddoeken in alle kleuren van de regenboog dragen. Hun echtgenotes en hun dochters dragen die hoofddoeken niet alleen omdat het de wil is van Allah, maar veel eerder vanwege de wil van vader, broer en echtgenoot.

De mohammedaanse ambitie om de vrouw naar het eigen wereldbeeld te vormen is ook nog eens te groot om haar te beperken tot de eigen familie. Nu de macht bij hen ligt en zij de scepter zwaaien over het land lijkt de tijd aangebroken om de rest van het vrouwvolk in het door hen gewenste keurslijf te persen. Zo kregen de makers van een historische soapserie van niemand minder dan premier Tayyip Erdogan op hun donder omdat de hoofdrolspeelster te uitdagende kleding zou dragen. De makers van de serie over de Ottomaanse tijd bogen als voor een sultan en het publiek zag in de volgende aflevering geen vlees meer van de boezem van de voluptueuze actrice.

Kort geleden was het weer raak. De woordvoerder van de regering, Huseyin Celik, verklaarde de dag ervoor naar een showprogramma op de televisie gekeken te hebben en geschrokken te zijn. De man had met een mond vol tanden het decolleté van de presentatrice aanschouwd en onderstreepte dat dat niet kon op de nationale televisie. Er is ‘nog’ geen wet in Turkije die de diepte van het decolleté van de vrouwen bepaalt, maar al snel bleek dat het gebrek aan wetgeving de nieuwe bazen van Turkije niets in de weg legt om hun zin door te drijven.

De volgende dag begon de hele pers te speculeren over wie de vrouw zou kunnen zijn die het misnoegen van de regeringswoordvoerder op haar hals had gehaald. Al snel was men het eens over de naam van de persona non grata. Het ging om Gozde Kansu, een jonge vrouw die voor het eerst een show had gepresenteerd op de televisie. De kranten pakten uit met de jurk die ze aan had. Het frappante was dat het publiek geen enkele aanstoot had genomen aan de zwarte jurk. Maar ze was de akp-top wel een doorn in het oog en dus was het wachten op haar ontslag. Een paar dagen later kwam het nieuws dat Kansu op straat was gezet door de leiding van de televisiezender.

Er is ‘nog’ geen wet in Turkije die de diepte van het decolleté bepaalt, maar dat legt de regering niets in de weg

De conservatieve, islamistische man hoor je niet over principes als eerlijkheid, moed, vrijheid, gelijkheid. Ze houden zich veeleer bezig met het bedekkende textiel bij de vrouw.

De premier zegt bij elke gelegenheid dat de vrouw drie of meer kinderen moet baren. Een bekende theoloog mag telkens op de staatstelevisie rabiate uitspraken doen en onder meer zeggen dat het onzedelijk is om als hoogzwangere vrouw de straat op te gaan. Abortussen zijn praktisch onmogelijk gemaakt. Langzamerhand wordt van de vrouw verwacht dat ze veel kinderen maakt, thuis zit en die kinderen opvoedt.

Nogmaals, hoe moet deze obsessie met kuisheid bij de vrouw samengaan met de moslimman die meer dan iedereen seks wil bedrijven? Deze verzengende tegenstrijdigheid verteert de zielen, verscheurt de harten, maakt gehakt van de religieuze waarden en hakt alle theologische principes in de pan. De honger naar dat fantastische seksleven kan door de religieuze regels enkel omzeild worden met polygamie die door de staat wordt erkend. De moderne tijd dringt echter een gezin met een vrouw en een paar kinderen op. Het gros van de mannen heeft niet eens geld om vlees voor de kinderen te kopen, laat staan dat ze imams en vrouwen kunnen betalen die via korte nephuwelijken dat andere begeerde vlees opdienen.

Maar niet getreurd, de moderne tijd heeft ook zo zijn voordelen. Voor de moslimman in Turkije is de reddingsboei de sekteleider Adnan Oktar en zijn ‘poesjes’. Oktar is een welvarende vijftiger die een sekte heeft waar alleen hij een beetje op leeftijd is. De rest van de leden bestaat uit knappe jongemannen en jonge vrouwen met enorme siliconenborsten en geblondeerde haren. Deze ‘vieze’ man houdt zijn preken op zijn eigen televisiezender en is omringd door meisjes die hun weelderige borsten en benen tonen aan de kijkers, veel ja knikken, met complimenten strooien over het uiterlijk van Oktar en menige piemel van de fantaserende moslimkijkers weten te roeren.

Het is veelbetekenend dat de presentatrice met het iets te diepe decolleté sneuvelt in Turkije, maar deze Oktar, die op de meest begenadigde wijze balanceert tussen erotiek en de islam, zijn gang gaat. Sterker nog, een tijd geleden meldde de sekteleider blakend van trots dat hij hoogstpersoonlijk door premier Erdogan is gebeld. De premier zou hem het telefoonnummer gevraagd hebben van de leermeester die de sekteleider heeft opgeleid. Sindsdien neemt Oktar het regelmatig op voor Erdogan. In een van de uitzendingen stak hij Erdogan een hart onder de riem door te zeggen dat de premier niet bang moest zijn dat kwade krachten sekstapes van de premier onthullen. ‘Hij is toch man, hij hoeft niks te vrezen. Degenen die de geheime opnamen maken moeten naar zichzelf kijken. Alsof zij niet constant zondigen’, zei hij opgewonden.

De meiden knikten begripvol. Net zo begripvol als de maagden in het paradijs die nooit hun maagdelijkheid verliezen. Net zo begripvol als de vrouwen in de harem van een sultan. En ze keken zo begerig als de moslimman zou willen dat zijn eigen vrouwen zouden kijken.

Gelukkig is het kijken naar de zender van Adnan Oktar gratis. Per slot van rekening kost de trip naar het paradijs ook niets. Het is even volhouden in dit miezerige, onbeduidende, vergankelijke leven. De veertig maagden zullen hem liefdevol bejegenen en hem alles geven wat hij heeft moeten missen in dit rottige bestaan. Of ging het om zeventig maagden?


Dit is deel 2 van onze zomerserie over de positie van de man. Deel 3, over de Duitse man, verschijnt volgende week

Beeld: (1) Illustratie van de profeet Mohammed uit het manuscript Jami'al-Tawarikh. De afbeelding laat de profeet zien op het paard. De Banu Nadir, een joodse stam, belooft gehoorzaamheid aan hem nadat ze bij Medina zijn verslagen (Corbis/HH). (2) Sekteleider Adnan Oktar heeft in Turkije zijn eigen televisiezender, met ‘poesjes’ als presentatrices.