Het Migrantenmuseum

De Ranchero

Niemand had op zijn komst gerekend, maar hij kwam toch. Zijn moeder at kilo’s rauwe vis, ze sprong van hoge muren, urenlang stompte ze op haar buik… De buik bleef groeien. Hij kwam, als vrucht van verboden liefde, de te jonge baarmoeder doorborend en de schuldbewuste vagina openscheurend. Als vrucht van de zonde kon het niet anders dan dat hij Isa (Jezus) heette. Zijn ogen waren groen, dus wel of geen product van de zonde, zwarte ogen had hij niet; voor schaamte zag het lichaam van het kind geen reden.
Isa groeide op in een zonnige stad en werd omringd door leeftijdgenoten die veel praatjes hadden maar geen ballen. Achter zijn rug om noemden ze Isa een bastaard, maar in gezelschap van de bastaard vond iedereen het een normale zaak dat de vaderloze de baas was.
Het besluit om te vertrekken viel niet omdat Isa arm was of genoeg had van de stad waar hij was opgegroeid. Isa besloot te emigreren zodat hij zijn moeder pijn kon doen. Hij was namelijk tegen zijn eigen bestaan. Natuurlijk heeft hij het nooit tegen zijn moeder gezegd, maar een vrouw met een bastaard in de buik kon beter zelfmoord plegen, vond hij.
Hij liep als een bok, met het voorhoofd naar voren, wachtend op een aanleiding om de zoveelste kopstoot van zijn leven uit te delen. In de tapijtfabriek in Gouda heeft hij drie jaar lang tapijten naar de vrachtwagens gedragen. Op een dag kreeg hij ruzie met zijn chef, Isa voelde zich beledigd en zijn voorhoofd stond natuurlijk klaar om de arme man te voorzien van een gebroken neus.
Een Ford Ranchero kocht Isa na deze schermutseling in de fabriek, waarna hij ontslagen was. Een matzwarte Ranchero. Met een chromen trekhaak en wolfracewielen. Een auto waar hij drie jaar lang voor had moeten sparen. Een gastarbeider achter het stuur van een dure auto. Een gastarbeider die een hippe zonnebril droeg, zijn linkerarm op het open raam liet leunen en tussen zijn vingers een sigaret hield.
Gelukkig voor het Migrantenmuseum werd deze Ranchero zonder motor te koop aangeboden en konden we hem voor weinig geld aanschaffen. Hij staat met al zijn versletenheid te glimmen in het museum. De eerste dure auto die werd gereden door een gastarbeider.
In Gouda was in die jaren een fontein in de binnenstad. Betaald parkeren bestond toen niet. Isa parkeerde zijn wagen in het centrum van de stad en ging bij de fontein zitten, met een sigaret in de mond. Hij was een man die nooit gezelschap had van anderen, misschien omdat hij zo ongezellig was. Het kan ook zijn dat de andere gastarbeiders bang waren voor hem. Of ze wisten dat ze geen enkele kans maakten bij de meisjes als Isa er ook was.
Eigenlijk leek hij op zijn auto. Niet echt mooi maar wel vastberaden. Gedecideerd om nooit meer zwaar werk te verrichten ging hij in de marihuanahandel. Hij voorzag de hippies van Afghaanse hasjiesj, reed in zijn Ranchero rond, versierde meisjes en vocht wanneer het nodig bleek.
Van Gouda verhuisde hij naar Utrecht, toen hij in Utrecht klaar was ging hij naar Amsterdam, daarna was Den Haag aan de beurt, hij bracht ook een paar maanden in Arnhem door en als laatste deed hij Rotterdam aan. Toen de Ranchero niet meer vooruit kwam was ook hij ongeveer klaar met zijn echte werk.
Mannen vergissen zich doorgaans. Ze schrijven romans, maken schilderijen, draaien films, verwezenlijken grootse bouwwerken, winnen verkiezingen of worden deel van een van de grootste migraties van de menselijke geschiedenis. Dit alles voor een beetje onsterfelijkheid. Ze weten niet dat geen enkel meesterwerk en geen enkele handeling zoveel onsterfelijkheid geeft als het leven schenken aan een kind. De vader van Isa kende dit vrouwengeheim en wilde dezelfde rust als zij. Isa kwam erachter nadat hij meer dan twintig bastaards had verwekt. Toen begreep hij zijn anonieme vader.
De Ranchero hebben we in het museum gezet voor onze vrouwelijke bezoekers. Kijk naar de Ranchero en probeer je voor te stellen hoe het zou zijn om het te doen met een man met zoveel ‘handtekeningen’ in deze wereld.
De bastaards van Isa? Ze hebben allemaal groene ogen, ze schrijven boeken, maken schilderijen, zitten in de politiek, openen musea…