De redactieroffel

Ik wist dat het een opmerkelijke middag ging worden. Louter contemporain getrommel in de IJsbreker, het hoofdstedelijk hoofdkwartier van de eigentijdse muziek, vormgegeven door componisten als Daan Manneke, Konrad Boehmer, Henk Alkema, Maarten Altena en - bovenal - Martin van Duynhoven.

Van Duynhoven is, behalve musicus, de man die al een half mensenleven lang De Uitkrant maakt, zich grafisch bewegend in het niemandsland tussen beeld en tekst. Minder bekend is dat hij van deze Uitkrant tevens een gedrumde versie heeft gemaakt. Die zouden wij deze zondag te horen krijgen. Ik kende de compositie overigens al. Hij is al eens bij het honderdtien-jarig bestaan van De Groene ten gehore gebracht, te zamen met een gedrumd portret van de jubilaris, met als gevolg - ik breng een saluut aan de kunstenaar - dat de oplage van dit weekblad spectaculair omhoog is geschoten.
De details van de compositie waren in mijn herinnering in de loop van die afgelopen tien jaar verbleekt. Nu werden zij, dertien minuten en vijfenveertig seconden lang, hardhandig opgefrist. Die snijdende solo in de bekkens, dat is ongetwijfeld de verzinnebeelding van de meningsverschillen die er tussen directie en de toenmalige hoofdredacteur Loek Zonneveld zijn geweest. Zoals de harteklop van de grote trom de toenmalige Sovjetunie symboliseert, de ideologische thuishaven van Zonnevelds voorganger Wim Klinkenberg, die in De Uitkrant herhaaldelijk met kracht van argumenten heeft aangetoond dat onder het communisme veel interessanter viool werd gespeeld dan onder de vlag van het verwekelijkte kapitalisme. Een marimbapassage, vol ingetogen tragiek - dat moet het onzalige moment zijn dat de gemeenteraad van Amsterdam besloot, in zijn onzalige waanwijsheid, de subsidie te beëindigen, waarna het Amsterdamse Uit Buro de reddende hand - verstilde solo op de kleine trom - van de VNU besloot te grijpen, een firma die inmiddels, dit voor de volledigheid, door de uitgeverij Wegener te Apeldoorn is opgevolgd. Maar toen was dit getrommelde portret allang wettig bij de muziekuitgeverij Donemus gedeponeerd.
Even soes ik weg. Beluister ik in het geplop van de kurken al die flessen wijn die ter redactievergadering plegen te worden geledigd?
De compositie wordt besloten met een woeste, trommelvliesverscheurende paukenroffel. Wat moet ik daarvan denken? Bonje ter redactie? Frauduleus ingevulde declaratieformulieren? Of betreft het een collegiale zijsprong naar die andere Amsterdamse krant, Het Parool, waar het af en toe roerig schijnt toe te gaan?
Minzaam neemt de kunstenaar vanaf de achterste rij het applaus in ontvangst. Hij knutselt zijn Uitkrant al dertig jaar in elkaar, hetgeen voor het Amsterdams Uit Buro, zijn werkgever, een reden was om het auditief portret van dit instructieve maandblad op een compact-disc te vereeuwigen. Te zamen met een andere, hoogst opmerkelijke en orginele, compositie (‘Hoor mijn blij geblaf, door wind en regen, om wat hij mij gaf: een hondeleven’), het beroemde Snackbarhondelied. Verkrijgbaar voor slechts 18,50 bij de BV Haast, Prinseneiland 99, 1013 LN te Amsterdam.