De schaamte van belgië

De aandacht die losbrak nadat De Morgen mijn relaas had geplaatst, was verbazingwekkend. Als iemand meedeelt dat haar lief door de politie is getrapt en geslagen en daar een gebroken rib aan heeft overgehouden, levert dat doorgaans een tienregelig berichtje op, geen lange stukken in bijna alle Vlaamse kranten, plus items op radio en tv.

Het was ernstig. Dat twee rijkswachters iemand mishandelen ten overstaan van een derde rijkswachter, met stilzwijgende instemming van pakweg tien anderen, is een serieuze zaak. Dat ze ons daarna zelfs tartten een klacht tegen hen in te dienen, al evenzeer. Ook hadden ze de pech dat ze de verkeerden hadden gekozen. Schrijfsters worden immers niet elke dag gearresteerd, laat staan onwettelijk.
Doch de aandacht die de kwestie kreeg, was opmerkelijk. Het heeft er alle schijn van dat de behandeling die ons ten deel viel, voor veel mensen de druppel was. De vanzelfsprekendheid waarmee de rijkswacht zich onschendbaar acht en naar eigen believen handelt is te groot, blijkt uit alle commentaren.
Iedere Vlaming die zich over de kwestie uitlaat excuseert zich omstandig, alsof het hun persoonlijke schuld is dat de rijkswacht zich misdroeg. Langzaamaan begin ik te geloven dat de Vlamingen zich generen voor de bestuurders en beheerders van hun land, voor de corruptie van hen die de dienst uitmaken. Vlaanderen is een emmer die kennelijk op overstromen staat, en wie na getrapt te zijn een rel terugtrapt, wordt warm omhelsd.
(http://www.xs4all.nl/kspaink/varia/Rijkswacht.html)