De schijnbeweging van wim jonk

Hoe een vleugelspeler zijn tegenstander passeert, de keeper omspeelt en de bal in de touwen jaagt, is voor de moderne sportjournalist slechts bijzaak. Belangrijker is hoe de voetballer zich voelt, of hij tevreden is met zijn club en de trainer. En het allerbelangrijkste: gaat hij getransfereerd worden, en zo ja, voor hoeveel miljoen en naar welke club? Logisch dat de belangrijkste hulpmiddelen in de sportjournalistiek niet langer pen en papier zijn maar een zaktelefoon en de Aula- pocket Psychologie.

Zo belde Rob Fleur van Het Parool zich begin 1993 een ongeluk naar Dennis Bergkamp en Wim Jonk en hun respectievelijke managers. De grote vraag: voor welke Zuideuropese club zouden de twee Ajax-parels het komend seizoen gaan voetballen?
Barcelona, Juventus en Inter Milaan waren de serieuze gegadigden. Op maandag 15 februari is Fleur eruit. ‘Bergkamp naar Juventus voor 40 miljoen’, kopt hij. De telefoonrekening is hoog, maar het resultaat mag er zijn: een eersteklas-primeur.
De drukinkt is nog niet droog of Fleur blijkt er grandioos naast te zitten. Radio en tv melden dat Bergkamp en Jonk voor drie jaar honderdvijftig kilometer verderop gaan voetballen: bij Inter Milaan. De Amsterdamse lezerskring begint woedend en op massale schaal te bellen over de onjuiste berichtgeving over de toekomst van 'hun’ voetbalzonen. Welke krant betaalt een sufkees die 'Juve’ niet van Inter kan onderscheiden?
'Met de schijnbeweging die Wim Jonk op het voetbalveld tot zo'n kostbare voetballer heeft gemaakt, zette hij mij in de nacht van zondag op maandag volledig op het verkeerde been’, noteert Fleur een dag later met rode koontjes.