De schreeuwheuvel

Damascus - Onlangs vierde Syrië zijn eigen bevrijdingsdag: het einde van de Franse bezetting in 1946. In Damascus betekende dat uitgebreide festivals en shows waarbij gevallen helden herdacht worden, wat verder richting de bergen in het zuidoosten kreeg de herdenking een veel moderner tintje.
Ein at-Tini is een observatieplatform aan de rand van de alfa-lijn, de gedemilitariseerde zone aan de voet van de Golan-hoogvlakte: dichter bij Israël kun je in Syrië niet komen. De link bezetting-Golan is natuurlijk snel gelegd, want sinds 1967 houdt Israël het gebied bezet. En dus wemelde het hier op Syrische onafhankelijkheidsdag van dagjesmensen, hoogwaardigheidsbekleders en druzen (een islamitische minderheid in de Levant) met familieleden in Majd al-Shams, het stadje waarop je uitkijkt vanaf het observatieplatform. Daar, achter vijfhonderd meter mijnenvelden, hekken en Israëlische patrouilleroutes, zag het op de bewuste zaterdag ook zwart van de mensen en zwart-wit-rood van de Syrische vlaggen. Want de druzische gemeenschap op de Golan-hoogte werd in 1967 plotseling gescheiden door nieuwe grenzen. Familiebezoek vindt maar zeer sporadisch plaats en omdat telefoonverkeer tussen Syrië en Israël verboden is, wordt het observatieplatform van Ein at-Tini ook wel Shouting Hill genoemd: hier roepen familieleden door megafoons naar elkaar om familiezaken te regelen, bezoeken af te spreken of gewoon te roddelen.
Ook ditmaal werd er flink ingezet op megafoons, maar de gewone man kwam niet aan het woord. In plaats daarvan ratelt een parade van legerleiders en politici strijdvaardige toespraken af, die een batterij speakers vervolgens over de hoofden van vlaggenzwaaiende jonge Syriërs naar Majd al-Shams bulderde. Beroemde Syrische strijders werden geëerd, de Oktoberoorlog van 1973 werd uitgebreid bejubeld en Syrische verzetsleuzen passeerden regelmatig de revue.
Ondertussen speelt zich aan de rand van het observatieplatform, naast de VN-wachtpost met de eenzame Kroatische militair, een gesprek af dat zo in een Syrische les maatschappijleer had plaats kunnen vinden. ‘Zie je dat? Dat zijn onze buren, naast onze vlag’, zegt een moeder tegen een knulletje van een jaar of zes. Ze wijst naar Majd al-Shams. 'En dat, dat is een Israëlische vlag’, zegt de moeder, terwijl ze naar de militaire observatiepost wijst. 'Waarom is daar dan geen Syrische vlag?’ mompelt het jongetje in opperste onschuld. Zijn moeder negeert hem en vervolgt haar betoog: 'Als je later groot bent, kun je zo die heuvel op klimmen om de Israëliërs er vanaf te gooien.’