De SP floreert

BIJ REGERINGSPARTIJ CDA, die leiderloos is, en de grootste oppositiepartij PVDA, waar onvrede is over de huidige leider, zouden ze er - spreekwoordelijk dan - een moord voor doen als ze een partijleider hadden zoals SP-voorman Emile Roemer. Het is voor elke politieke partij een zegen als de persoon van de leider, de politieke boodschap en de vorm waarin die is gegoten zo samenvallen als nu bij de SP.

Medium groene comm. sp

De persoon van Roemer is slechts één van de redenen waarom de SP het nu zo goed doet en inmiddels virtueel de grootste partij is. Weliswaar is dat ‘maar’ in de peilingen, deze spelen in de dagelijkse werkelijkheid wél een rol. Ze geven zelfvertrouwen en maken directe concurrenten onzeker, ze verschaffen media-aandacht en ze hebben een vliegwieleffect, want kiezers willen graag bij de 'winnaar’ horen.
Maar een goede leider alleen is niet voldoende, zo leert niet alleen politicologisch onderzoek maar ook de politieke praktijk. Ook de boodschap van de SP slaat aan. De partij heeft de bankencrisis, de eurocrisis, het slechte economische tij, het bezuinigingsbeleid en de harde toon van dit kabinet mee. Windhandel, bonussen, hoge schulden bij collega-eurolanden, dreigende ontslagen, tweedeling op de arbeidsmarkt tussen vastebaners en contractwerkers, hogere zorgkosten, de SP neemt er stelling tegen. Bovendien niet over de hoofden heen van de mensen voor wie ze opkomen, maar samen met hen. Dat is de echte kracht van deze partij. Ook daar kunnen ze bij het CDA en de PVDA jaloers op zijn.
Toen de SP, nog onder leiding van Jan Marijnissen, in 2006 bij de verkiezingen van 9 naar 25 zetels ging, stond de partij bij de kabinetsformatie direct langs de kant, hoewel ze de grootste winst had geboekt van alle partijen. Het CDA wilde niet samenwerken met socialisten. Dat er met de stem van de vele SP-kiezers rekening moest worden gehouden, was niet aan de orde, terwijl dat vier jaar later wel als argument gold om met de PVV te onderhandelen toen die van 9 naar 24 zetels ging.
Een volgende keer kan de SP niet meer zo gemakkelijk worden genegeerd. Niet alleen omdat de partij zelf wederom sterk uit de verkiezingen kan komen en mogelijk dus zelfs de grootste wordt, maar ook omdat haar politieke omgeving is veranderd. Het CDA en de PVDA, die in 2006 uiteindelijk samen gingen regeren, zijn in de peilingen nog slechts schimmen en zullen als die peilingen bewaarheid worden een toontje lager moeten zingen. De PVDA heeft bovendien haar vroegere weerzin om zelfs maar een kopje koffie met de SP te drinken opzij gezet, zoals gezamenlijke manifestaties waaraan ook GroenLinks deelneemt laten zien.
Dat die progressieve samenwerking er nu is, is ook een verdienste van Roemer. Vanaf dag één als gewoon Kamerlid heeft hij eraan gewerkt een gesprekspartner te zijn voor alle partijen, binnen maar ook buiten het parlement. Dat zal zich ook bij een formatie terugbetalen.