De staat als supernaggy

Londen – Het internetpornofilter van David Cameron is een manifestatie van een nieuw soort overheid, de Naggy State.

De Londense forensenboemel heeft zich nog niet in beweging gezet of een omroepstem komt met een ‘speciale mededeling’: ‘During the current warm weather, we advise passengers to carry a bottle of water with them while on the train.’ Een uur eerder had de televisieweerman iets dergelijks gezegd. Flessen water tegen de hitte. Wanneer de onvermijdelijke regenbui volgt, klinken er in de stations waarschuwingen over gladde perrons. Een bezoek aan de lift is zeker zo gevaarlijk als de film van Dick Maas, getuige de schelle piepjes en mekkerende mededelingen over sluitende deuren. Er is zelfs een term voor bedacht: the railway station nagging syndrom.

De Naggy State is de opvolger van de Nanny State. Anders dan de sociaal-democraten, die het heerlijk vonden om dingen te verbieden (jagen op vossen, roken, nul-urencontracten), zijn de conservatieven en sociaal-liberalen overgegaan op de tactiek van de zachte dwang. Drammen, waarschuwen en dringend adviseren. In The Daily Telegraph vergeleek Philip Johnston het ‘nagging’ met de posters ‘Keep calm and carry on’ en ‘Careless talk costs lives’ die tijdens de oorlog door de overheid werden opgehangen, met dien verstande dat de penibele situatie er destijds om vroeg. Misschien is het geen toeval dat de _‘Keep Calm’-_posters weer populair zijn.

Wie enige tijd in Engeland is, voelt zich al snel als een kind behandeld. De openbare ruimte is niet alleen behangen met veiligheidscamera’s maar ook met bordjes met beleefde waarschuwingen. Het mooiste exemplaar trof ik onlangs aan in een spoortunnel nabij Forest Row: ‘Please, don’t shout.’ Op kinderboerderijen hangen tientallen bordjes met het dringende advies geen dieren aan te raken en de handen te wassen. Tussen de geiten door lopen en ze de fles geven, zoals bij de boerderij in het Amsterdamse Bos, is ondenkbaar in Engeland. Het blijft niet bij bordjes. De bbc waarschuwt bij vrijwel elk nieuwsitem voor flitsen van camera’s.

Camerons strijd tegen internetporno is een typisch voorbeeld van het paternalistische liberalisme dat de Naggy State kenmerkt. Het zal nog steeds mogelijk zijn om gezellig met het hele gezin een avondje porno te kijken, maar je moet er bewust voor kiezen. Bezorgde ouders zijn sowieso een geliefd doelwit van de zeur­brigade. Terwijl ik onlangs een rondje door Greenwich Park fietste met mijn vierjarige zoontje zei de kleine opeens: ‘Henry’s papa zegt dat ik een helm op moet.’ Een jaar geleden, na de aanschaf van de step, had een overbuurvrouw al eens iets dergelijks beweerd. Het besef is nu doorgedrongen: de Naggy State is een succes.