De straatvechterspolitiek van Maduro

Caracas – Nicolás Maduro was nog niet ingezworen als nieuwe president van Venezuela of hij dreigde al met de nieuwe Bolivariaanse Revolutie, zoals de socialistische politiek van de vorige maand overleden Hugo Chávez heette. Wat dat precies betekent werd meteen duidelijk: als het aan Maduro ligt, is iedere vorm van kritiek per direct contra-revolutionair.

Vorige week zondag won Maduro de electorale strijd om de opvolging van Chávez nipt van Henrique Capriles. De oppositie klaagde meteen over fraude en een dag later liepen demonstraties in het hele land volledig uit de hand. Er vielen zeven doden, volgens Maduro allemaal onderdeel van een fascistisch complot om hem uit het zadel te wippen. En dus moet er radicaal worden opgetreden. Parlementsvoorzitter Diosdado Cabello zette direct de toon. Hij beet de Nationale Assemblee twee dagen na de stembusgang toe dat Kamerleden die de overwinning van Maduro niet erkennen hun spreekrecht verliezen. Die woorden zette hij kracht bij door met enkele gedeputeerden op de vuist te gaan. Oppositielid William Dávila moest het met een schedelbasisfractuur bekopen, nadat iemand (naar verluidt Cabello zelf) een microfoon naar zijn hoofd had gegooid. ‘Mooi zo, dat zouden we ook met de mensen op straat moeten doen!’ was de reactie van een chavistisch Kamerlid.

Diezelfde dag nog verbood Maduro een geplande ‘fascistische’ oppositiedemonstratie in Caracas. Capriles, bang voor escalaties, blies de mars af, maar niet dan nadat de nieuwe president de vaderlandse media nog even verordonneerde kleur te bekennen: voor of tegen de Revolutie. Oppositiegezinde televisiezenders die onder Chávez plotseling hun licentie zijn kwijtgeraakt weten wat dat betekent.

Intussen horen ambtenaren in het hele land van hun werkgever dat hen vriendelijk doch dringend wordt verzocht hun loyaliteit aan Maduro per brief te ondertekenen. Weigeren mag, maar dan wel op straffe van ontslag. Alleen al in de deelstaat Lara verloren zestig van zulke ‘weigerambtenaren’ vorige week hun baan.

Nicolás Maduro is ideologisch gevormd in communistisch Cuba, en veel oppositieleden zijn bang dat hij van plan is Venezuela naar Cubaans voorbeeld te vormen. De straatvechterspolitiek die de nieuwe president in zijn eerste ambtsweek laat zien, lijkt die vrees te bevestigen. Wellicht is de aangekondigde radicalisering niets minder dan een flinke onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting. En die heeft het onder Chávez toch al flink te verduren gehad.