De telegraaf en de waarheid

Mij hoef je over De Telegraaf niets te vertellen. Ik las die krant al toen kapitalistische mestkevers als Johan Luger en Jacques Gans dagelijks te keer gingen tegen door het door socialistische staatsruiveniers overheerste ‘parleparleparlement’. Aan die krant heb ik dus altijd een hekel gehad.

Niet aan de individuele Telegraafredacteuren. Die werden in die jaren door de meeste collega’s als leprozen behandeld en zaten tijdens persconferenties aan aparte tafeltjes, net als die jongen of dat meisje van de communistische Waarheid. Daar ging ik dan af en toe gewoon naast zitten, want de redacteuren van De Telegraaf noch die van De Waarheid konden er iets aan doen dat hun niet het voorrecht was beschoren om voor kranten als Vrij Nederland of De Groene Amsterdammer te mogen werken.
De Telegraaf is een uitgesproken platte, populaire krant, schrijvend over dingen (de facelift van Vanessa, de midlife-crisis van Danny Blind) die u en mij geen moer interesseren, al is het een quality paper als je hem legt naast vergelijkbare buitenlandse bladen. De triomf van het kapitalisme mag, dunkt mij, echter niet zo ver gaan dat zo'n Telegraafconcern ’s lands netste krant, NRC Handelsblad, zomaar kan inlijven. Dat heeft De Groene recentelijk in twee uitgebreid gedocumenteerde artikelen uitgelegd, artikelen waarin met name de historische en sociaal-culturele fundamenten van het Telegraaf-concern zijn blootgelegd. Die stukken heb ik, inhoudelijk en juridisch verantwoordelijk voor al onze beweringen, voor publikatie grondig doorgelezen. Maar niet zo grondig dat ik niet die ene alinea over het hoofd heb gezien waarover ik inmiddels terecht door menige collega ben toegesproken. Het is de alinea waarin de Telegraafredactie wordt getypeerd als ‘een vergaarbak van proleten, die na verblijf bij deze krant voorgoed besmet zijn en hoogst zelden elders aan de bak komen’.
Dat is een kwalificatie die eenvoudigweg geen stand houdt. Er valt veel kwaads over De Telegraaf te vertellen en dat moet zeker naar beste vermogen worden gedaan, maar 'een vergaarbak van proleten’ is de Telegraafredactie niet. Noem het een vorm van polemische overijver.
Wat te doen in zo'n geval? De eerste mogelijkheid is gewoon je mond te houden. De tweede mogelijkheid is te wachten op de boze, gewonde reactie van de geincrimineerden, die trouwens tot op heden is uitgebleven. De derde mogelijkheid is via een stukje als dit uit te leggen hoe zo'n bedrijfsongeval is ontstaan. Bij dezen. De volgende week gaat deze rubriek gelukkig weer traditiegetrouw over de schelmenstreken van Felix Rottenberg of over de dubieuze tafelmanieren van George Bernhard Shaw.