Commentaar: De Telegraaf

De Telegraaf neemt afscheid van de journalistiek

Het meest deerniswekkende slachtoffer van de affaire-Margarita is vooralsnog dagblad De Telegraaf. De «gezond-verstand-krant» heeft zich in naam der koningin toegelegd op de publicitaire liquidatie van de lastige Oranje-horzel Edwin de Roy van Zuydewijn. Op zich niet verwonderlijk, want De Telegraaf staat als vanouds pal achter het vorstenhuis en het voeren van hetzes geldt als de specialiteit van het huis. Maar in alle toewijding zijn de makers van de krant helemaal vergeten hoe dat ook al weer gaat, een hetze voeren.

Een hetze — dat wil zeggen een lange, berekende haatcampagne met als oogmerk de totale vernietiging van een reputatie — is niet de meest nobele verschijningsvorm binnen het journalistieke métier, maar is net zo goed als alle subgenres van «de koningin der aarde» gebonden aan strenge regels en voorschriften. Basisregel nummer één is dat er allereerst veel geduld nodig is. Net zoals roofdieren in de jungle hun prooi niet meteen bespringen, maar eerst de nodige omtrekkende bewegingen maken, wachtend op het moment suprème, zo dient ook de hetzemaker zich te hoeden voor al te veel gretigheid. Maar aan deze specifieke kwaliteit heerst in het bastion aan de Amsterdamse Basisweg een gapend gebrek als het om De Roy van Zuydewijn gaat.

De campagne van De Telegraaf tegen deze dissident kent zijn weerga niet in de naoorlogse Nederlandse persgeschiedenis. Vorige week woensdag ruimde de courant knet terend van Schadenfreude bijna de gehele voorpagina in voor de kingsize canard dat het huwelijk van Margarita en haar «nep-baron» op de klippen zou zijn gelopen. «Margarita dumpt Roy», schreeuwde de krant haar lezers toe, met daarnaast de verlekkerde onderkop: «Prins op witte paard toch kikker». Nog dezelfde avond zat het echtpaar De Roy van Zuydewijn voor de ogen van geheel tv-kijkend Nederland hand in hand op de divan bij Frits Barend. Van de vermeende scheiding ontbrak ieder spoor.

Enige nederige, berouwvolle stilte zou op zijn plaats zijn geweest, maar De Telegraaf wist van geen ophouden meer en besloot in oververhitte toestand de volgende ochtend weer een editie vol vermeend huwelijksleed op de deurmat te laten knallen. Daarmee overschreed De Telegraaf een kritische grens en transformeerde «de krant van wakker Nederland» tot een journalistieke fata morgana. Margarita en Edwin verliezen dankzij trouweloze advocaten wellicht hun oorlog, maar deze slag hebben ze met glans gewonnen.