Het Migrantenmuseum

De televisie

Slecht nieuws bestaat niet. Er bestaan alleen mensen die niet onmiddellijk nieuwe, rooskleurige plannen kunnen maken. Is het volledige linkerdeel van je lichaam verlamd, zorg dan met je gezonde rechterhand dat je piemeltje naar rechts hangt, zou ik zeggen.
De afstandbediening van de televisie in het Migrantenmuseum is er voor u. Druk op de aan-knop, ga ervoor zitten en neem het zogenaamde slechte nieuws tot u. Enkele van de berichten die vandaag op de televisie de hele dag te horen zijn: ‘Je bent de 44ste lelijke bezoeker van het museum vandaag. En denk maar niet dat je je ooit gaat onderscheiden van de massa. Je bent als doorsnee mens geboren en dat zul je ook blijven. Worstel maar door in de modder die “het leven” heet.’
Onze televisie spreekt ook de 61ste, de 93ste, de 101ste, kortom allen die een kaartjehebben gekocht om de museumobjecten te bewonderen, toe met de woorden die pijnlijk waar zijn: ‘Je houdt jezelf voor de gek door te denken dat je een liefdevol gezin hebt waar iedereen van elkaar houdt. Nee, 212de museumbezoeker, je kinderen walgen van je, kijken uit naar de dag dat ze groot genoeg zijn om weg te gaan en je vrouw droomt over je dood…’
Kom je naar een museum waar je migrantenleed verwacht te zien en opeens hoor je een lcd-televisie tot je spreken: ‘Museumbezoeker nummer 317, de man van wie je zo veel houdt, je zwager dus, zul je je hele leven lang begeren, maar je zult het tot je dood met zijn sukkelige broer moeten doen…’
Het shoarmames, het standbeeld van de os, het kussen, het wandtapijt, de politieschoenen, het plasticbord, de wc-rolhouder… Al de museumobjecten zijn er ook een beetje om jou, de koper van het kaartje dat toegang verschaft tot het museum, voor de televisie te laten belanden. ‘Je bent 43 jaar en sinds een jaar ontslagen. Door de laatste werkgever van je leven…’
Natuurlijk koesteren we al onze objecten. Maar de televisie heeft toch een bijzondere plek in onze harten. Niet dat we van de televisie houden… Of toch wel? Zijn we zo slecht dat we de televisie die de kaartenkopers zo diep in de ziel raakt een speciale plek gunnen in onze harten? Of is de televisie enkel onze helpende hand naar de bezoeker toe?
De migrant heeft uiteraard een dikke vacht. Geen gebrek aan slecht nieuws voor hem. Ooit is zijn trek begonnen met het zwijgzame nieuwsbericht dat hij geen cent meer in zijn zak had, dat zijn drie kinderen om eten huilden en dat de huilende os van de hand gedaan moest worden om de angstaanjagende reis te kunnen betalen.
Nog voordat de migrant een televisie had gezien deed hij niets anders dan naar een beeld kijken dat het ene na het andere slechte nieuws verkondigde.
Horen we niet een beetje gelijk te zijn? Is de televisie niet voor u en voor mij? En moet de kaartenkoper niet net zo’n dikke vacht ontwikkelen als de migrant heeft gedaan? En hebben degenen die bij het oprichten van het Migrantenmuseum hebben gezegd: ‘Mocht het een museum worden zonder televisie voor de bezoekers, dan blaas ik het gebouw op’, niet alle gelijk van de wereld?
Nee, beste goed opgeleide, onder de grijze wolken ter aarde gekomen kaartenkopers, we hebben er niets op tegen dat voor de migrant de hele wereld als een televisietoestel is dat slecht nieuws brengt, maar dan moet u ook niet kinderachtig gaan doen wanneer u naar onze televisie bent gelokt. Dus niet wegrennen, maar blijven luisteren: ‘Beste 632ste museumbezoeker, je mag wel de eigenaar zijn van het best lopende café in Arnhem, in het land waar de migrant vandaan komt was je niet verder gekomen dan het laten grazen van tien schapen. Wees je vader dankbaar voor dat café, 632ste museumbezoeker.’
De televisie is voor de bestwil van ons allemaal. Dankzij de rechtvaardigheid die de televisie brengt bestaat het museum. En het is even afwachten wat de kaartenkoper na een paar bezoekjes aan het museum doet. Gaat die ook met de gezonde rechterhand het piemeltje naar rechts schuiven?