De textielarbeidsters in Mirpur 13 zitten zonder werk

Dhaka – Ruhul Imteaz zit alleen op bed als ik hem via FaceTime bel in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. Zijn vrouw, twee kinderen en ouders verblijven elders in het vierkamerappartement: ‘Ik lijk niet besmet met het coronavirus, maar mijn werk voor een voedselproducent is risicovol.’ Imteaz was producer en tolk toen we elkaar in 2012 ontmoetten tijdens het maken van een documentaire over de meisjes van een textielfabriek in sloppenwijk Mirpur 13. De fabrieken liggen door de lockdown sinds 25 maart stil en de meeste buitenlandse orders met een geschatte waarde van 2,8 miljard euro zijn geannuleerd.

Imteaz doet regelmatig verslag van het wel en wee van de jonge vrouwen uit de documentaire. Ze maken deel uit van de vier miljoen textielwerkers die sinds twee maanden geen salaris ontvangen. Imteaz klinkt bezorgd als hij vertelt over Rina Begum (27). Zij woont nog thuis, ze is de huwbare leeftijd al gepasseerd omdat haar ouders zich de bruidsschat niet kunnen veroorloven. De laatste huwelijkskandidaat eiste een elektrische fietstaxi van twaalfhonderd euro. Rina verdient 97 euro per maand en betaalt 48 euro huur voor hun onderkomen van vijftien vierkante meter. ‘Ze kan nog eten kopen, maar de huur wordt een probleem.’

De hemel boven Dhaka is door het ontbreken van verkeer en de dikke laag smog strakblauw. De Bengalen mogen weliswaar de straat op, maar wegens besmettingsrisico mag niemand zijn district verlaten. Veertig procent van de zestien miljoen inwoners van Dhaka komt uit de provincie – ze willen terug naar hun dorp, waar in elk geval voedsel is. Maar ze worden sinds het begin van de lockdown bij de stadsgrenzen door de politie tegengehouden. Het officiële aantal corona-geïnfecteerden in Bangladesh ligt op 65.769 en het aantal doden op 888. Voor een bevolking van 170 miljoen zijn er 1169 ic-bedden beschikbaar, waarvan 737 in privéklinieken.

Maakt Imteaz zich zorgen dat Rina en de andere miljoenen dicht opeengepakte bewoners van de sloppenwijken besmet raken? ‘Ze drinken water uit de pomp en staan hun leven lang al bloot aan zoveel virussen, ze hebben genoeg antilichamen.’ Honger is een grotere bedreiging. ‘De overheid heeft niet meer dan veertig euro steun per gezin toegezegd met als excuus: “We vangen al ruim een miljoen Rohingya op.” Maar Rina is geen gezinshoofd en haar vader verliet het gezin, dus krijgen zij en haar moeder sowieso niets.’