De tsaristische ambities van Vladimir Vladimirowitsj

Moskou – In zijn tijd als doorsnee spion in Oost-Duitsland was Vladimir Poetin volgens eigen zeggen een stuk dikker dan nu, vanwege het vele bier dat hij in Berlijn dronk. Nu laat de Russische president geen kans voorbijgaan om een afgetrainde tors te laten zien of te pochen dat hij een judokampioen is.

Verder zijn de geruchten hardnekkig dat hij de rimpels in zijn gezicht met botox heeft laten vullen. Kortom, Vladimir Vladimirowitsj ziet er puik uit voor een zestigjarige Rus. De gemiddelde man hier is dan al zo’n beetje dood, maar Poetin straalt. Dat moet ook, want hij lijkt van plan de rest van zijn leven president te blijven. Het is beter voor Rusland, denkt hij, want hij kan het land stabiel houden. Poetin geldt al een decennium als het minste kwaad: Rusland is groot en de problemen van het land immens. En wanneer iemand dat boeltje wat op orde houdt, is een beetje diefstal logisch wisselgeld. Maar inmiddels is aanblijven tot de dood vermoedelijk ook beter voor Poetin zelf, want zonder tsarenkroon moet hij vervolging vrezen, door opvolgers, ex-collega’s of zelfs internationale speurders.

Of de Russen het eens zijn met zijn tsaristische ambities is een open vraag: verkiezingen met meerdere kandidaten die allemaal evenveel ruimte in de media krijgen zijn er niet geweest. Om af te dwingen dat de Russen hoe dan ook hun gemak houden neemt het parlement deze zomer in razend tempo een stel wetten aan. De boetes voor demonstreren zonder vergunning waren al astronomisch verhoogd, en oppositieclubs was het al verboden om zomaar geld uit het buitenland aan te nemen. Nu lijkt het erop dat de komende maanden het internet aan banden gaat. Verstandig vanuit de optiek van de president, want de steun voor hem op het breedbandvrije platteland is twee keer zo groot als in de dichtbekabelde steden.

Poetin belichaamt een raar verschijnsel in de wereldpolitiek: een boef aan het roer van een markteconomie, die met democratische verkiezingen als een wierookvat om zich heen slaat om de geur van corruptie te verdrijven. Hij heeft altijd zijn schouders opgehaald over critici die hem autoritair vonden. En nu de economische crisis aanhoudt, ziet hij zijn gelijk bevestigd: het Westen verzwakt en het van olie bulkende Rusland wordt sterker. Bewijs? Syrië, waar het Westen niks durft en Rusland dus zijn zin krijgt.